Unique Motto In Life As A Student นิยาย & เรื่องราว

Pagkatapos kong basahin ang mensahe ko ay kaagad ko na itong sinend at ibinalik ulit sa loob ng bulsa ko ang cellphone ng pumasok na sa room ang adviser namin. xxx Naitawid ko ng maayos ang paboritong-paborito ng mga teacher tuwing first day of class ito ay ang introduce yourself na kahit kailan ay hindi mawala-wala. Kaso nga lang pumalya ako sa bandang huli dahil may pahabol pa ang class adviser namin na si Ma'am Daisy kung ano raw ang paborito kong motto sa buhay. Nagkagulo lahat ng neurons ko sa tanong na iyon dahil wala akong paboritong motto. Sa mga slam book na nasusulatan ko ay wala akong nilalagay sa tanong na: what is your motto in life? Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumasok sa

“Sabagay consistent top sa President’s List sa buong campus. Kulang na lang uno lahat ang grades. Pero hindi iyon ang gusto kong sabihin. Kilala ka sa buong campus ng College of Medicine at iba pang colleges na masungit, suplada, walang kaibigan at anti-social. Have you realized that?” “Why not? Sinadya kong maging gano’n hanggang sa nasanay na ako na tutukan lang ang pag-a-aral ko, ang sarili kong buhay kaysa pansinin at pakialaman ang buhay ng iba. At alam kong ikaw ay busy.” “Busy saan?” “Sa pangingialam sa buhay ko? Kilala mo ako hindi kita kilala. Ibig sabihin pinakikialam mo ang buhay ko habang ako walang kaalam-alam sa’yo.””

"Pwede naman tayong pumasok sa unibersidad na naka convoy ang sampung gwardiya at sumasakay sa pribadong sasakyan. Bakit kailangan pa nating magpanggap na mga simpleng estudyante at itago ang apelyido natin sa karamihan." Ngumiti nang napakatamis si Mikaela at inabot ang ibabaw ng kamay ng kanyang kakambal para marahan itong pisilin. "Kuya gusto ko lang naman makaranas ng normal na buhay estudyante kahit sandali. Gusto kong makahanap ng mga totoong kaibigan na lalapit sa akin hindi dahil sa pera ng pamilya natin kundi dahil sa kung sino talaga ako bilang tao. Wag ka na masyadong mag aalala dahil kasama ko naman ang pinakamagaling na bodyguard sa buong mundo. Ikaw."

"Avril, if you could give your high school self one piece of advice, what would it be?" Ngumiti ako. Finally, a good question. "I would tell my younger self not to worry too much about fitting in or conforming to expectations. Embrace your uniqueness, take risks, and believe in your dreams. It's the quirks and passions that make life truly fulfilling." "Anything that you can share to everyone about life, love, studies, career, or anything?" Malalim akong bumuntong-hininga at saglit na nag-isip. Tumahimik ang lahat habang naghihintay din sa sasabihin ko.

Hindi niya ba alam ang motto? "Ah… my motto in life is…” Mukhang hindi siya mapakali pero naroon pa rin ang poise niya. Ilang segundo siyang natahimik at mukhang mag-iisip ng sasabihin. “Life is too short, don’t make it even shorter,” he added. Nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig. What the hell? Bakit magkaparehas kami ng motto? Sinasadya niya bang gayahin ako?

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

At higit sa lahat, natutong pahalagahan ang sarili ko hindi lang bilang anak, estudyante o class president, kundi bilang Althea. Minsan, sinasabi ng mga kaklase ko na naiinggit sila sa’kin. Na parang perfect life ko. Na buti pa raw ako, wala nang problema. Pero hindi nila alam ang totoo. Lahat ng meron ako, pinaghirapan ko. Lahat ng ngiti ko, may kasamang pagod. Pero ayos lang. Kasi alam kong lahat ng ito, may dahilan. At balang araw, magbubunga lahat ng sakripisyo.

saad nito mayamaya ng masiguradong iyon nga ang room namin. "Kumatok ka muna baka may teacher na jan," saad ko naman dito na agad naman n'yang ginawa. Sigundo pa lang ang lumipas ay may bumukas na no'n, isang lalaki na batid kong istudyante rin dahil sa ID nitong suot. Sa ID lang naman kasi malalaman kung istudyante ka dahil wala namang uniform ang university na ito kaya kahit anong gustuhin mong isuot ay malaya kang isuot.

"Look, Leandra... Kung may hindi nababagay sa university na ito, ikaw 'yon. This university has always taken virtue and kindness as its motto. It's a shame for them to have a student like you. Walang manners, bastos." Leandra froze for a second. Napakurap ito at nanlaki ang mga mata. Her face turned angry. Dinuro nito si Audrey. "What did you say, you bxtch! Who are you to teach me a lesson? The motto of this university has nothing to do with you. You're not even qualified to step into this prestigious school!"

I stopped and I bit my lower lip. College life was not just about studying what is written in the module, College also taught us to learn deep what's the meaning of life. Hindi lang naman tungkol sa science or math ang pag-aaral, it's also about life. How you cope up with your problems, kung paano ka magpapatuloy sa buhay kahit na ginagago ka na ng lahat at kung paano mo maipagsasabay ang reyalidad sa kung ano ang hindi naman kailangan.