Novel & Cerita Unique Motto In Life As A Student

Agad naman ding nagshare yung katabi niya hanggang sa nagtuloy tuloy na yung pasahan ng mic. Hindi mo lang talaga ineexpect na yung mga taong nakikita mong masigla and all smile sa loob ng campus sila pa yung maraming dinadala. Sinong mag aakala na yung iba may anxiety, may depression, may financial problem, may family problem pero pilit parin lumalaban sa buhay. All of us have to fight our own battles and overcome everything after all.

Pag-uusisa pa nito na tila ba may dalang panunukso. “Shut up and just do as I say.” He firmly stated saka niya binabaan ito ng tawag. Him? Interested? No. He shrugged to himself. Isang college student si Solene sa isa sa pinakasikat na unibersidad sa Manila. Ang Bright Quest University. Twenty-years old pa lamang siya at ang dami na niyang kailangang tustusan sa pang-araw-araw. She is a working student. Nagpa-part- time pa siya sa isang high end cafe sa gabi para may sarili siyang pera. Pandagdag na rin sa pambili ng mga pangangailangan ng Mama niya habang ang Papa niya ay palamunin na walang ginawa kundi ang mag-inom at magsigarilyo.

Tumuloy na ako sa kitchen nito at nakita ko nga ito na busy sa kanyang pag luluto. Mukhang sanay na sanay ito sa kanyang ginagawa base sa aking nakikita. Mahahalata mo kasi sa kanyang pag kilos eh. Di ko rin maiwasang hindi humanga dahil doon. Wala bang masamang ugali itong si Fortalejo maliban sa pagiging manyak? Mostly kasi ng mga student na nag aaral sa university na pinag tuturuan ko eh mga spoiled ang mga iyon na wala na halos alam gawin sa buhay kundi mag waldas ng pera ng parents nila.

Mas gusto ko ang money bouquet. Para sa babaeng salat sa buhay na tulad ko, importante sa akin ang pera. Kaya nga ako nagsusumikap. Pinagsabay ko ang pagiging utusan at pag-aaral. Para balang araw, maiahon ko rin ang sarili ko sa hirap at hindi lang aasa sa mga taong tumulong at kumupkop sa akin. Hindi habang-buhay, magiging utusan ako. Agad na akong bumalik sa campus matapos bumili ng bulaklak. Hindi na kasi ako lumayo. May florist naman na malapit dito sa campus, tsaka malapit na rin mag-alas-sais.

"Hindi mo ba ako tatanggapin? Hindi pa rin pwedeng maging tayo? Kasi sabi mo gusto mong makita akong nagtagumpay sa buhay, paano kung nabigo ako?" Napahawak ako sa noo ko ng pitikin niya iyon. "Silly, I just want you to enjoy your life first, doing things that a normal college student does. But I know you. You never stop unless you get what you want. You are Escalante. Who among the Escalante sisters knows how to surrender? None."

Ngunit sa halos lahat ng taong nakakakilala sa kanya. Isa lang ang tawag nila. Keiv. Hindi dahil iyon ang tunay niyang pangalan kundi dahil iyon ang pangalang gusto niyang gamitin sa tuwing gusto niyang mamuhay na parang ordinaryong tao. Sa loob ng isang eksklusibong international university sa Vanguard Elite University of the Philippines Nagmistulang boxing ring ang gymnasium may mga nagsisigawang mga estudyante, may mga nagvi-video at may mga sumisigaw ng...

I'm doomed! "May motto kasi yan, Cianne," singit ni Sunny na tumigil sa pagtipa sa laptop niya. I raised a brow. She just gave me a bitch looked. "Motto?" takhang tanong ni Cianne na mukhang interesado sa sasabihin ni Sunny. "Oo motto. 'School stuffs freeze. Landi first.'," aniya saka humagalpak ng tawa. I just made a face while they're laughing hard. I just keep myself busy arranging my stuffs.

tanong niya. "Ahmm, motto mo?" Ano ba naman 'tong tanong ko! What's your motto? Ano 'yon? Parang timang naman! "My motto is; be loyal to the nightmare of your choice." patango-tango niyang sabi. "Motto ko sa buhay, ano; It's not a dead end, it's just a plot twist!" Nakaw ko lang na motto 'yan kay ligaya no'ng high school...ewan ko ba bakit ko naisip 'yon? Tunog seryoso kasi sa buhay.

Siguro dahil halos magkapareho kami ng personality. At ako? Bukod sa paulit ulit na pagkapanalo sa titulong Miss Tubod, kasali din ako sa mga honor student dito. Oo, playgirl nga ako kung ituring ng lahat, pero kung palabanan din ng utak, hindi rin ako magpapatalo. Iyong mga mayayaman na nag-aaral dito, maging sa college department, karamihan sa kanila ay nasali sa collection ko. Isa rin iyan sa rason kung bakit may mga silent haters ako dito. May pagkakaiba man kaming tatlo pagdating sa pag-uugali at paniniwala sa buhay, ang importante ay totoo kami sa isa't isa.

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."