Novel & Cerita Unique Motto In Life As A Student

"Mas nakakatakot ang mga tao." Yumuko si Timothy at kumuha ng isang bato. "They keep an eye on us; watching every action, scrutinizing every mistake. They want us to strictly follow their own standards and change us to become someone we are not. If we don't, we're cancelled." Inihagis nito ang bato sa lawa. Tumalbog ito ng dalawang beses bago lumubog. "I just want to live my life." Itinuro ni Timothy ang suot na shirt. May nakasulat doon at binasa nito. "YOLO. You only live once."

Bulalas ko dito. "Di mo sure, pero sige ako na muna ang mauunang magsalita ok. Just watch and learn" he proudly said. ang tapang ko para lumaban ng mag-isa. And i know that all of you can fight alone and have the brave side like i have. Again, congratulations, students! See you on senior high school!"

I wasn't able to finish my college, knowing that I am running for suma cum laude. I wanted to fit to the youth Jose Rizal called 'hope'. A lot of people envied me, loathed themselves for not being me. Tapos heto, heto ang nangyari. If this life of mine is not a hell then I don't already know what to call it. And if it's unreasonable to feel miserable, then fuck off, Universe! Sit in a cactus.

tanong ko habang nakayuko at sinisipa ang mga maliliit na bato sa daan. "Iha, isa lang ang masasabi ko sa'yo. You must overcome your fears dahil official ka ng student ng Hamlet Creek. Always expect the unexpected, at huwag kang magtiwala agad-agad sa mga taong bago mo lang nakilala. At sa lawak ng unibersidad na ito, huwag na huwag kang gumala nang mag-isa, kung ayaw mong matulad sa principal."

Hindi siya katangkaran, pero maliit at napaka ganda. Umupo na sa kama si Lovely, "Hindi ko talaga mapigil ang sarili ko sa pagkain. Ayoko rin pigilan ito. Ang motto ko ay, ang pagkain ay ang pinakamasarap na bagay sa buhay. Hindi ko dapat biguin ang sarili ko, lalo na ang aking bibig at mga binti. Kung kaya kong kumain ng dalawang beses lang hindi ako kakain ng higit pa sa dawala. Kung puwede akong humiga, hindi ako uupo. Basta’t nakakain ako ng masarap, umiinom at nagpapahinga nang maayos, ang sarap na ng buhay ko."

Lalong lumakas ang tawanan naming lahat. Habang nakikinig ako sa walang katapusang asaran nila, hindi ko napigilang mapangiti. Minsan ay nakakalimutan kong ganito dapat kasimple ang buhay. Walang iniisip na negosyo. Walang iniisip na trabaho. Walang iniisip na mga responsibilidad na naghihintay sa akin sa labas ng campus. Sa mga sandaling ito, isa lamang akong ordinaryong estudyante na kasama ang kanyang mga kaibigan.

Tuloy halos lamutakin ko s'ya sa subrang galak sa surpresa n'ya sa akin. Ayaw ko pang maniwala no'ng una pero ito na, andito ako ngayon nag-aaral sa pinakasikat na University. First day of school ko ngayon dito sa Winx State University. Pangalan pa lang ang sosyal na. Sing sosyal ng mga estudyante sa ibang Department. Lalo na 'yong sa mga Engineering Department, naku, ayaw ko na lang mag talk. Buti na lang talaga at hindi gano'n ang kurso ko.

"Life is too short, be a hoe." Ayan nanaman siya sa kaniyang motto. Palagi niya 'yan sinasabi saakin kahit pa nung college days' pa namin. Maraming mga lalaki na nanliligaw sakaniya. Meron din naman ako manliligaw pero hindi ko sila pinapansin kaya mga iba hindi na sumubok pa. Halos patulin na lahat ni Sophia yung mga manliligaw niya.

Mabasa ang reply nito na hinihiling din na ligtas siya sa maghapon, pakiramdam niya, siya na ang pinakaswerteng lalaking nabubuhay sa mundo. Sounds cheesy and silly, but yes, he fell deeper each day. Lalo na ngayon na nakasuot ito ng uniform ng isang university na pinapasukan. Nagmumukha itong model student. Kung hindi niya lang alam na struggled ito sa ilang subjects at nagpapatulong pa sa kanya, iisipin niya na ito ang top one sa klase. “Makangiti naman ito. Ano, ang lakas ng tama?”

Ayaw ko naman siyang magmukhang tanga na kinakausap ang sarili. "Living simply is the best life you could have, Carriuz." Gumalaw ako paharap sa kaniya at nakita koa siyang nakatukod ang isang kamay at nakatingin sa'kin. Ngumisi siya. "Riza said the same thing. Motto ninyong dalawa 'yan?" Inirapan ko siya. Nang-aasar ba 'to? "Pareho kami nang paniniwala. Because we had experienced the same simple life."