Unknown Self Mga Nobela at Kwento

Pero alam niya: hindi pa puwede. Not yet… iniisip niya, habang pinipilit kontrolin ang damdamin. I have to stay focused. For Jayden. For the company. For Ethan… but not for myself, apparently. Kahit na nakangiti siya sa panlabas, may bahagyang pangungulila sa loob niya. Ang pretend na persona ni Althea ay kumakain ng kanyang identity. Si Amara ay nawawala sa sarili habang pinapakita ang bahagi ng buhay niya na hindi tunay.

“Sometimes, mas madaling magkwento sa estranghero. Walang expectations. Walang judgment.” Narealize ko bigla, baka kaya ako napapasalita, dahil alam kong wala siyang alam sa buhay ko. Wala siyang imahe na kailangan kong panindigan. Sa kanya, hindi ako anak, hindi ex, hindi babae ng kahit sino. Leah lang ako. Pagod. Nasaktan. Pero buhay pa. “Salamat,” mahina kong sambit.

Hinagod ni Sheeva ang kaniyang lalamunan patungo sa kaniyang naliligalig na dibdib gamit ang kaniyang nanlalamig na kamay upang sana'y subukan na pakalmahin ang kaniyang sarili subalit nanggilid ang luha sa kaniyang mga mata nang matantong walang silbi ang kaniyang pagpapalubay sa nababalisang pakiramdam. Marahil ay sign ng unconfirmed aviophobia o fear of flying ang uncontrollable na pangangatal ng kaniyang kamay at buong katawan. Hindi lang niya napagtuunan ng pansin iyon kanina dahil nalibang siya sa pakikipagkuwentuhan kay Vivian.

Bakit ako umiiyak at nasasaktan? Hindi ako ito. Hindi ako iyakin. Malakas ako. Matapang. Pero bakit ganito ang nararamdaman ko ngayon? Ano ba ang nangyayari sa akin? Karine’s Point of View Selfish. Ako iyan. According to Merriam Webster Dictionary, it is having or showing concern only for yourself and not for the needs or feelings of other people.

Hindi ba ito magtatanong tungkol sa akin? Natapos ang pagkain namin ng walang nagsasalita. Kahit naman may pagkamatapang ako, hindi ko gustong makipag-usap agad sa mafia boss na ito dahil kailangan kong pag-isipan lahat ng sasabihin at magiging aksyon ko. Hindi naman ako natatakot kung sakaling nakita na nga nito ang personal information ko dahil noon pa man ay may peke na kaming identity na palagi namin ginagamit. Ang pinagkaiba lang ay palagi kong gamit ang pangalan ko at ang code name ko na Eighteen dahil wala naman akong totoong pangalan talaga.

"I know you're thinking bad about my intentions sa paglapit ko sa'yo but believe me, I'm a good person. Gusto ko lang sabihin ang ilang bagay tungkol sa akin para maisip mo na desenteng tao ako." "No need to say something about yourself. Proving yourself to others is sick. Mind your own business and ignore the people na walang ambag sa buhay mo. I'm March by the way. I have four sons and a daughter. I am taken so I'm not entertaining someone else." Sabi ko. He chuckled and tinignan niya ako na para bang naaaliw siya sa akin. Ano kayang iniisip niya?

Business logic. Ito ang hindi gets ng mga tao sa akin. I'm not insecure. I'm not inggitera. I'm not desperada. I just know what I want. And when someone blocks me, I remove them. That's it. Tumingin ako ulit sa p***o ng consultation room. Wala pa rin.

Magkasama kaming dumaan sa napakaraming laban. Hindi siya masamang tao. Hindi siya mamamatay-tao. Hindi siya ganoon. Pero paano kung nagkakamali ako? Paano kung hindi ko talaga siya kilala? Paano kung may bahagi ng pagkatao niya na hindi ko nakita? “Oo nga pala.” Bigla niyang sabi. “Hindi ko alam na marunong pala si Claudia ng self-defense.”

Ang insight na ito ang nagbukas ng susunod na framework: ang Dynamic Identity Navigation Protocol. Sa protocol na ito, ang mga participants ay tinuturuan hindi kung paano manatiling “sarili,” kundi kung paano i-adjust ang kanilang sense of self depende sa context ng interaction. Hindi ito pagkawala ng identity. Ito ay pagiging flexible ng identity. Sa isang training session, ipinakita ni Elian ang konsepto gamit ang isang simpleng analogy. “Imagine your awareness as a point,” sabi niya. “Sa normal state, fixed ito—nakatutok sa sarili.”

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.