Novel & Cerita Unpredictable Life Quotes

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

"Life is so unfair! Pakiramdam ko ang malas ng naging kapalaran ko. Stress sa bahay, sa pamilya, sa trabaho at pati sa lovelife," "Hindi kailangan madaliin ang ganyang bagay, sa buhay natin matuto tayong maghintay. Kung talagang para sayo 'yon ay makakamit mo pero kung hindi 'yon itinadhana sayo wala kang magagawa," napatango na lang ako sa sinabi nito at napatingin uli sa mga alon. Hindi ko alam kung lang oras ang itinagal ko kausap si Sebastian hanggang sa nagpaalam na ako dito na matutulog na.

At least, hindi na sila bulag sa mga nangyayari at hindi na sila basta-basta mapaglalaruan ng mga hindi kilalang pwersa. "Mr. Jose, huwag kang mawalan ng pag-asa. Ang buhay ay sadyang unpredictable, may mga panahong nasa itaas, may mga panahong nasa ibaba. Kahit ang kasalukuyang matatag na pamilya Castro ay pwedeng bumagsak pagkalipas ng sampung taon, 'di ba?" Nagbigay ng ilang salita ng pang-aliw si Robert bago sila inanyayahang maupo.

mabilis na sagot nya. Inangat ko ang tingin ko at tumitig sakanya. "Pero nahihirapan kana rin." "The problem with people now a days is that everything is an issue. What ever choice you make, it will always become an issue. Life is unfair." Hindi ko alam pero kapag nandito si Monti nagagawa ko paring maging mahinahon agad. "Life is not unfair. We're just tested in different way. Be patient."

Hindi ako makapaniwala parang wala siyang emosyon, habang ako unti-unti nang nalulunod sa bigat ng sitwasyon. “How can you say that so easily?” Parang hindi niya naiisip na buhay naming dalawa ang pinag-uusapan. “This is a situation,” sagot niya. “And situations are solved.” “Hindi lahat kailangang i-solve!” mabilis kong saad. “Some things are felt. Some things are alive. Life is not a business!” Pagkatapos kong sabihin iyon, ako mismo natahimik. Kasi kahit anong sabihin ko… hindi nawawala yung katotohanan.

It is a game and you should learn how to gamble. Life is a roller coaster, a turning wheel. Sometimes it offers people a concordant blend of bliss and ecstacy and at other times it's just outrageously wicked. It lets everyone experience mirth at the fullest, then mostly without a warning, leaves people in forlorn and in a state of melancholy. Cause that’s life; just a long cycle of remembering and forgetting, of getting lost and returning with a lesson. And this is my lesson. My lesson for being submissively innocent.

PROLOGUE ~*~ Change is the only constant thing in this world. Life is unpredictable. Promises meant to be broken. Our lives are different. We don't have a happy ending at the end. We die. We suffered from pain. We try to move on and let go. But the hardest thing to do is to accept. Acceptance. Accept that you're not here anymore. You left me alone in a dark place. You left me confused. You left me because you suffered from that pain.

At hindi ko alam kung bakit… pero mas naging masakit iyon. “Maybe that’s why this hurts so much,” mahinang dagdag ko. Muli akong natawa nang mahina. “Funny, right? Yesterday I thought I was going to marry the love of my life.” Unti-unti akong napailing. “Then a few hours later… I ended up marrying his uncle.” “Life is unpredictable.” muli niyang sambit. “Yeah,” bulong ko. “Clearly.” Tahimik kami ng ilang segundo, Hanggang sa nagsalita ulit ako.

Habang nasa ibang bansa siya at nagpapakahirap magtrabaho para sa pangarap nilang magandang future ay natuklasan niyang naglalaro na pala sa apoy ang dalawa. Ang mga walang-hiya! Isang pangyayari na nagdulot sa kanya ng walang kapantay na sakit pero marami rin siyang natutunan. It took her almost three years to finally move forward. Tinanggap niyang ganoon talaga ang buhay. Masakit lang dahil tinraidor siya ng dalwang taong mahalaga sa kanya. “Ano, Bry, may plano ka ba?” hirit ng isa pa.

Naupo kami sa isang baitang ng hagdan. “Ang hirap pala.” aniya at saka napangisi. “Ang hirap kalabanin ng tadhana.” Tahimik lang ako at seryoso ko lang siyang tiningnan. “Kaya sabi ko sayo noon, if one thing is destined to happen, it will happen anyway.” He faced me with his blank expression face. “But how could we just ignore something terrible will happen, an accident that we know that someone’s life is in danger?” seryosong sabi niya. “Our destiny still depends on our choices and decision, life is full of choices and decisions that will act to be our future.”