Unrequited Feelings Novels & Stories

Sa pagkakaalam ko, nasa Japan ngayon ang matanda pagkatapos ng tour nito sa Ireland. Pabor ang sitwasyong ito para masolo ko ang lalaki. The unrequited love that I've been keeping for too long. Nagbabasa ako ngayon ng novel. Mahal na mahal ng bidang lalaki ang nobya nito pero nagtaksil ito sa kanya. Ginawa nito ang lahat ng paraan para limutin ang pag-ibig rito at nakatagpo niya ang panibagong babaeng nagpasikdo muli ng kanyang puso. Pero makalipas lang ang ilang buwan nilang pagsasama, nanlamig ito sa kanya. Dahil na rin sa trauma niya sa naunang pag-ibig, nang sabihin ng babae na makikipaghiwalay na ito dahil mayroon ng nagmamay-ari ng puso nito bago siya, imbes na lungkot ang maramdaraman

"You’re so cold, Dreux! What exactly are you looking for? Is there someone else? Because you’ve been acting strange lately—restless, angry, as if you’re waiting for something impossible!" Napabuntong-hininga ako at inayos ang kwelyo ng aking damit. Tama siya sa isang bagay: matagal na akong naghihintay. Matagal na akong naghahanap ng isang bagay na hindi ko matukoy, isang pakiramdam na akala ko ay wala na sa mundong ito. Ang pagmamahal, ang tunay na koneksyon—mga bagay na akala ko ay naiwan ko na lamang sa alaala ng aking ina. "You wouldn’t understand. Now, if you’ll excuse me. I need some fresh air. Alone."

" O baka ikaw lang ang hindi ma kuntento, Russell. I did everything to please you. Ginawa ko ang lahat para lang patunayan sayo na mahal na mahal kita, but what did you do? You made me a fool out of everything I did for you. Tapos ngayon sasabihin mo sa akin na ginagawa kong komplikado ang relasyon natin? Wow… ngayon lang yata nalaman na speaking out what you feel s what makes a thing so complicated!” “Okay look…” Tumalikod ulit si Russell at ngayon ay nakaharap na kay Aki. “I never did everything wrong to you, okay? She's just a friend. We're just friends.”Paliwanag naman niya sa nobya niya ngunit mababakas naman sa mukha nito ang hindi maibsan-ibsang kalungkutan. Siguro kung pwede lang ila

"Bakit ka nasasaktan Zertyl? Eh alam ko namang hindi mo talaga mahal si Karic, sinagot mo lang sya kasi curious ka na malaman ang salitang mahal gusto mong malaman ang feeling na may boyfriend. Wag kang masaktan kung pustahan ka lang nila, eh ginagamit mo rin naman si Karic para magkaroon ka nang sagot, patas lang kayo." "Sinasabi ko ng di kayo magwo-work eh. You never care about him, mas priorites mo yung pag aaral mo." Bumalik sa mga isipan ko ang sinabi ni Hira noon. Even until now, i still can't get it. I still don't know whats the meaning of love between man and woman. My father raise me alone, hindi ko nakita ang pagmamahalan nina mama at papa. Oo, sinagot ko si Karic para malaman ko a

Gusto rin sigurong maubos sa pag-iyak gaya niya. Ganito ba lagi ang pakiramdam nang mawalan ng tsansang makita ang isang taong matagal nang hinahanap at inaasam makausap? Someone who caused her so much pain and confusion and doubt that she literally wanted to destroy everything she laid her hands on? Someone she wanted to give so much love to, it pains her to be robbed off the chance? Someone who should be in love with her too? Why does it feel sad and heavy and empty all at the same time?

Napangisi na lang ako roon. Hindi huminto ang suspicion nila tungkol sa akin kaya sa mga sumunod na family gathering, mas ko lang nilayo ang sarili and I also try not to be involve with anything anymore. Sinusubukan ko na lang na lumayo sa kahit na anong gulo ng mga ito. I just don’t want to be hurt anymore. Araw-araw ambigat-bigat ng nararamdaman mo. Araw-araw gusto ko na lang matapos ang lahat. I feel hopeless. Baka hindi ko na talaga matatanggap ang genuine na kasayahang mayroon ako noon. I wonder where everything started to get wrong? I just feel unwanted… Hindi ko na rin alam kung anong gagawin ko.

Naramdaman kong umangat ang kanyang katawang at tumabi sa akin. “Hindi ko alam. Bigla kong naramdaman na dapat akong magpakita sa iyo matapos ang mga nangyari. Humingi ng patawad at ito. Gusto kong maramdaman muli ang init ng katawan mo.” tumulo ang luha ko nung bumaling siya ng tingin. Humihikbi ako sa tabi ng lalaking mahal ko. “So, matapos mo ako ulit angkinin? Ano na tayo?” naramdaman kong ngumisi si Tam.

The pain of waiting for him, hoping against hope, had taken its toll on me. "Kung siguro nasusukat lang ang heartache siguro andun na ako sa maximum level," I continued, tears streaming down my face. It felt like my heart had reached its breaking point, unable to bear the weight of unrequited love any longer. I had been holding on for so long, hoping that things would change, but it seemed like I had reached my limit.

“Siguro unti-unti niyang nare-realize kung gaano ka kabuting tao. Tapos nagugustuhan ka na rin niya. That's good, you've liked him for so many years, and finally you've gotten some response. Hindi ba at maganda ‘yun?” Felicity mother felt sorry for her unrequited love. Hindi rin lihim iyon sa kanila ng ama. Nakahiga si Fae sa sofa, nasa screen pa rin ng TV ang mga mata habang ang ulo ay nasa isang hita ng kanyang ina nakaunan. “Siguro, Mom.”

Bakit kasi ako pa yung na-inlove sa kanya kung pwede naman siya muna tapos saka na ako mapo-fall kapag niligawan na niya ko. Nailing ako. Ganito pala kasakit mareject ng taong mahal mo. Yung tipong gusto mo na lang biglang malimutan yung feelings mo sa kanya. I don't like the idea, kasi best friend ko siya pero hindi naman siguro healthy saki kung itutuloy ko pa tong unrequited love. I buried my face in my pillow and groaned. Wala akong ganang lumabas ng kwarto pero dahil kinatok ako ni Mommy, wala akong nagawa kung hindi tumayo at lumabas para mag-almusal.