Novel & Cerita Unsettling

Hinagod ni Sheeva ang kaniyang lalamunan patungo sa kaniyang naliligalig na dibdib gamit ang kaniyang nanlalamig na kamay upang sana'y subukan na pakalmahin ang kaniyang sarili subalit nanggilid ang luha sa kaniyang mga mata nang matantong walang silbi ang kaniyang pagpapalubay sa nababalisang pakiramdam. Marahil ay sign ng unconfirmed aviophobia o fear of flying ang uncontrollable na pangangatal ng kaniyang kamay at buong katawan. Hindi lang niya napagtuunan ng pansin iyon kanina dahil nalibang siya sa pakikipagkuwentuhan kay Vivian.

HOMBRES ROMANTICOS SERIES 3: UNINTENTIONAL Matthieus Morris Monférrer Kabanata 14 SHE FELT SUCH a sense of relief after she said everything she wanted to say to North. Tila malaking tinik ang natanggal sa dibdib niya matapos ang pag-uusap nila ni North. They both agreed to call off their wedding and she didn't feel any regret nor hatred about it. She felt satisfied and relief, in fact.

Ang kanyang kalamnan ay sobrang tense at relax, at binuksan ni Nicklaus ang kanyang mga mata at tumingin sa kama. Ang tao na nasa kama at sobrang malabo, tila nasusunog ang kanyang katawan dahil sa alak, at ang kanyang dugo ay parang nagsisimulang kumulo. Hindi niya kayang titigan siya ng 24 oras sa isang araw. Naisip ni Nicklaus ang nangyari kanina at natakot siya. Sa una, pareho silang naghihintay sa pagsilang ng bata, ngunit ngayon, upang mailigtas ito, kailangan niyang gamitin ang pamamaraang iyon sa kanya. Si Nicklaus ay hindi gustong gumamit ng pamimilit sa kanya, ngunit kailangan ba niyang panoorin si Isabella na patayin ang bata?

What should we do? Buong gabing hindi ako mapalagay at hindi ako dinadapuan ng antok. Inaalala ko kasi ang mangyayari bukas. At sa bawat paggalaw ng kamay ng orasan ay umiiksi ang aming oras at wala pa rin kaming maayos na plano. Tahimik ang buong kwarto ko, maririnig ang bawat galaw ng kamay ng orasan. Napatingin ako sa orasan na nakasabi sa ding-ding, mag-aalas-onse na ng gabi. Napabuntong-hininga ako at inisip ang mga nakita kong mangyayari bukas. Dalawang aksidenteng mangyayari, paano namin ito pipigilang mangyari?

Matapos ang ilang segundo napagdesisyon na rin ni Zen na sumibat dahil dumidilim na rin sa sa daan. "Siya nga pala kailangan na natin umalis." Pag-iiba na ni Zen ng usapan dahil sa tingin niya kasi nasasapawan na siya ng kanyang kasintahan sa sobrang gara ng bahay at iba pang bagay na kanilang nakikita. Siyempre maging sa kung ano ang tingin sa kanila ng kakambal ni Althaea. Masasabing di kailanman niya maaabot at maiibigay sa dalaga kahit rumaket pa siya araw-araw hindi niya mapapantayan ang estado ng pamumuhay ni Althaea.

Sa labas ng bote ay nakatatak ang katagang pampregla. Biglang sumagi sa isip niya ang nasa sinapupunan. Two weeks p lamang ito at madali lang itong maaalis kung iinuman niya ng pamparegla, subait mas nanaig ang takot niya sa Dyos. Ipinilig niya ang kanyang ulo. Isang malalim na bunting hininga ang pinakawalan niya. ‘Bahala na po Kayo sa akin, at sa nasa aking sinapupunan, alam kong was siyang kasalanan kaya di ko sya dapat idamay.”

Gusto ko lang lumayo but I never want an annulment. Bahagya din siyang nagulat sa sinagot ko. I can’t understand myself anymore. Nasanay na ako rito... Sa kaniya. Bigla ay ayoko na lang bumalik sa dating ako na hindi umaasa sa iba. I suddenly want someone beside me. “A-ayoko ng annulment. Ayoko ng hiwalayan. Aries, hindi ko maintindihan ang sarili ko... O-oo, nagalit ako sa ‘yo, but... I don’t know. Can I be selfish too?”

Hindi ko ito naibalik sa bookshelf kagabie dahil naging abala ako sa pag-aalaga kay Max. Napalingon ako nang may narinig akong nahulog na bagay. Pagtingin ko sa sahig ay nakita ko ang isang picture frame na nahulog. Pinulot ko ito at tiningnan. Biglang bumilis ang pintig ng aking puso nang nakita ang picture frame ni Mommy na nabasag. Nabitawan ko ito at mabilis akong bumaba ng hagdan para tingnan si Mommy. Hindi ako naniniwala sa mga ganitong pamahiin pero kinakabahan ako.

Just as usual, Wanda took the empty chair across from her, juggling the keys in her hands. At ramdam niya ang titig nitong nakasunod sa bawat galaw niya habang inaayos niya ang kubyertos sa lamesa. She can't help but feel nervous. Si Wanda ang tipo ng tao na mahirap pagsinungalingan kaya't hangga't maaari, ayaw niya munang kaharap ito nang matagal hangga't hindi pa niya nakukumbinsi at napapaniwala si Mark.

The setting sun threw orange shades across the king–size wooden–framed bed that seemed to dominate the room and waiting for them to rock. Sunod-sunod ang kanyang paglunok. Unable to think beyond the raging need to strip every piece of clothing from his body. “I can hear you thinking again. And I don't feel warm and fuzzy about the direction of your thoughts.” he started to unbutton his shirt. Oh, dear is this the finale? Wala na bang atrasan? Gagawin na ba nila for real? Ang bilis ng kabog ng dibdib niya hindi lang iyon nararamdaman din niya ang kakaibang damdaming lumulukob sa kaibudturan niya. Is she excited of what would happen sa loob ng ilang segundo?