Unsettling Novels & Stories

Biglang kumirot ang paa ko kaya naghanap ako ng mauupuan. I saw a couch near kaya umupo ako roon at nagsimulang tanggalin ang heels ko. I couldn’t remove it properly because my bag on my shoulder keeps on falling. Vernon suddenly kneeled down and removed it. Napasandal ako sa pader pero nang maalalang wala akong make-up ay kinuha ko ulit ang salamin ko.

pabiro nitong sabi at agad silang nagtawanan bago umalis ng CR. Nanglabo naman ang mga mata ko dahil sa narinig ko galling sa kanila. May ganoon palang balak sa akin si Joaquin at sigurado akong totoo ang sinasabi ng mga babaeng iyon. KInalma ko ang sarili ko bago umalis ng CR at di ko inaasahan na mabubunggo ko ang babaeng kagagaling lang sa CR.

"That's it! You crossed the line! Ang arte mo hindi ka naman kaguwapuhan!" Prente siyang umupo at tinignan ako nang malamig niyang tingin mula ulo hanggang paa. "A common, typical behavior of someone who can't accept a rejection, and turn it to aggression or insult to defame the person." Nakuyom ko ang kamao ko. Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko sa sinabi niya. "Y-you will probably die a virgin dahil sa pagka choosy mong bwiset ka!" I said, nauutal pa habang kinukuha ko ang purse ko sa upuan at mabilis na naglakad paalis sa lugar na 'yon. Malayo sa kaniya.

Wild Colony - Third Person POV Nagkakagulo sa Wild Colony. Mga tunog ng keyboard na walang patid, mga tawag na pasigaw, at ang mabilis na paggalaw ng mga IT experts ang bumalot sa buong IT room. Ang kanilang system ay bumagsak, at ang ibig sabihin nito, milyon-milyong halaga ang nalulugi kada segundo.

I sent a chat to my sisters asking how they are, pero baka rin tulog na sila ngayon kaya hindi sila maka-reply agad. I tried to do things just so my mind wouldn't wander to that crazy thought. Tumayo ako at chineck ang sarili sa salamin. Nakapantulog na ako–a pink silk-satin pajama set na short-sleeved, button-up iyong top saka shorts naman iyong pang-ibaba. Napaisip tuloy ako kung masyado bang maikli iyong shorts. Ugh! In the end, hinayaan ko na lang. I shouldn't overthink this. He's just visiting me, nothing else.

Masayang sambit ni Thea na nagawa pa'ng tumalon-talon sa sofa habang nakaalalay naman sa kaniya sina Janelle at Kristal. Hanggang ngayon iniisip pa rin niyang, roleplaying pa rin to'ng ginagawa namin, at sound effects lang lahat ng naririnig niya mula kanina. *** Belle POV Tahimik. Walang galaw. Wala nang hininga. Bumagsak ang katawan ni Kent Zhang sa sahig. Nagkalat ang kasumpa-sumpa niyang dugo sa semento. Dahan-dahan kong ibinaba ang baril.

aniya na nasundan ng mga paghakbang. Dali-dali din naman akong sumunod sa kanya nang hanggang sa may hagdan ay hindi ko alam kung umiral ang pagiging tanga ko at bigla na lamang akong nadulas, dahilan para mawalan ako ng balanse at pahulog na sana ng hagdan, kung hindi lang mabilis na umikot si Markus na nasundan ng paglaki ng mata bago agad na kumapit sa railings ng hagdan at agad akong sinalo gamit ang mahaba niyang braso.

He's in pain, I know at s'ya ang may kasalanan noon. 'pero hindi mo ginusto' suhestiyon ng isip n'ya. Pinilit ang tumayo mula sa pagkaka higa at ginawa n'ya ang morning routine. Nagsuot lang s'ya ng simpleng jeans at white shirt. Naabutan nito na tahimik silang kumakain sa kusina na halos hindi makabasag pinggan. Halos maririndi ka sa katahimikan at tanging tunog lang ng kubyertos ang maririnig sa apat na sulok ng kusina.

Ang alam niya ay tungkol sa puwesto ng shop ang napagusapan nila ngunit di niya pa ito nakumpirma, nalaman lang niya ito kina mang Terry pero di naman binanggit ng huli ang lahat ng detalye. Para bang namumuti na lahat ng buhok ni tatay aLbert, tila ba nakaapekto sa kalusugan nito ang labis na pagiisip. Nababahala na si nanay Mildred sa tatay kaya madalas itong ibilin sa akin na laging subaybayan, pero lagi naming banngit ng matanda na malakas pa siya at kaya pa ang sarili. Patuloy pa din ang kanyang routine sa araw-araw, maagang pumupunta sa shop at gabi na din na umuuwi. Tuwing lingo ay dumadalo ito ng misa, at pag uwi ay may dalang sampaguita para sa poon, at mayroon ding pasalubong na bi

Nang hihingi ng paumanhin. Hindi ko alam ang mararamdaman, matutuwa o matatakot? Natutuwa ako dahil nararamdaman kong onti onti na nya akong tinatangap pero natatakot din ako dahil baka mamaya o bukas bumalik na naman yung treatment nyang pang gago!.