Unsettling Mga Nobela at Kwento

Kaya bumulong ako, para kalma lang siya: "Relax lang, okay lang." Tumango siya, nagpapahiwatig na pumapayag. Dampi lang ang halik ang balak ko, bayad ang halik namin sa umpisa, pero hindi ko alam bakit parang kulang. Mas lalong lumalim ang halik ko, ramdam ko ang inosenteng pagsagot niya, at hindi ko mapigilan ang damdaming nag-uusbong sa akin.

Isang malalim na buntong-hininga ang kanyang pinakawalan bago binitawan ang hawak na ballpen. “Alright, Uncle." aniya habang sa loob ay hindi mapigilan ang excitement na nararamdaman ngunit pinilit niyang ikalma ang sarili. Ayaw niyang makahalata ang kanyang Uncle Marco. Damn, he’s acting weird! Malakas ang kanyang kutob na muli niyang makikita ang babaeng nakasabay niya sa elevator kanina kung pagbabasehan niya ang suot nitong damit.

Biglang kumirot ang paa ko kaya naghanap ako ng mauupuan. I saw a couch near kaya umupo ako roon at nagsimulang tanggalin ang heels ko. I couldn’t remove it properly because my bag on my shoulder keeps on falling. Vernon suddenly kneeled down and removed it. Napasandal ako sa pader pero nang maalalang wala akong make-up ay kinuha ko ulit ang salamin ko.

pabiro nitong sabi at agad silang nagtawanan bago umalis ng CR. Nanglabo naman ang mga mata ko dahil sa narinig ko galling sa kanila. May ganoon palang balak sa akin si Joaquin at sigurado akong totoo ang sinasabi ng mga babaeng iyon. KInalma ko ang sarili ko bago umalis ng CR at di ko inaasahan na mabubunggo ko ang babaeng kagagaling lang sa CR.

Wild Colony - Third Person POV Nagkakagulo sa Wild Colony. Mga tunog ng keyboard na walang patid, mga tawag na pasigaw, at ang mabilis na paggalaw ng mga IT experts ang bumalot sa buong IT room. Ang kanilang system ay bumagsak, at ang ibig sabihin nito, milyon-milyong halaga ang nalulugi kada segundo.

I sent a chat to my sisters asking how they are, pero baka rin tulog na sila ngayon kaya hindi sila maka-reply agad. I tried to do things just so my mind wouldn't wander to that crazy thought. Tumayo ako at chineck ang sarili sa salamin. Nakapantulog na ako–a pink silk-satin pajama set na short-sleeved, button-up iyong top saka shorts naman iyong pang-ibaba. Napaisip tuloy ako kung masyado bang maikli iyong shorts. Ugh! In the end, hinayaan ko na lang. I shouldn't overthink this. He's just visiting me, nothing else.

Masayang sambit ni Thea na nagawa pa'ng tumalon-talon sa sofa habang nakaalalay naman sa kaniya sina Janelle at Kristal. Hanggang ngayon iniisip pa rin niyang, roleplaying pa rin to'ng ginagawa namin, at sound effects lang lahat ng naririnig niya mula kanina. *** Belle POV Tahimik. Walang galaw. Wala nang hininga. Bumagsak ang katawan ni Kent Zhang sa sahig. Nagkalat ang kasumpa-sumpa niyang dugo sa semento. Dahan-dahan kong ibinaba ang baril.

aniya na nasundan ng mga paghakbang. Dali-dali din naman akong sumunod sa kanya nang hanggang sa may hagdan ay hindi ko alam kung umiral ang pagiging tanga ko at bigla na lamang akong nadulas, dahilan para mawalan ako ng balanse at pahulog na sana ng hagdan, kung hindi lang mabilis na umikot si Markus na nasundan ng paglaki ng mata bago agad na kumapit sa railings ng hagdan at agad akong sinalo gamit ang mahaba niyang braso.

Narinig ko ang paghinga niya ng malalim bago tumayo. “Okay. Just call me if you need anything.” Hindi ako kumibo hanggang sa marinig ko ang pag bukas at sara ng pinto. Ilang segundo lang ay napatihaya na ako ng higa. “Stop beating fast and wildly,” pagkakausap ko sa dibdib habang hinahaplos iyon. I don’t know why I’m feeling this right now. May kung ano pang dumadaloy sa ugat ko na hindi ko maipaliwanag kung ano iyon.

He's in pain, I know at s'ya ang may kasalanan noon. 'pero hindi mo ginusto' suhestiyon ng isip n'ya. Pinilit ang tumayo mula sa pagkaka higa at ginawa n'ya ang morning routine. Nagsuot lang s'ya ng simpleng jeans at white shirt. Naabutan nito na tahimik silang kumakain sa kusina na halos hindi makabasag pinggan. Halos maririndi ka sa katahimikan at tanging tunog lang ng kubyertos ang maririnig sa apat na sulok ng kusina.