Urban Legends In The Philippines Novels & Stories

And he was right, there are some idiots who are looking at my legs. Ngumiti ako at bumaling kay kuya. "Don't worry. I know you can fight." Mas lalo akong napangiti nang umirap siya. "Yeah, whatever." -- I can't help but to be amazed on the view. This is our last stop for island hopping, but still the view would always took my breath away. Philippines is a paradise, indeed. Well, except from politics. "Be careful," sambit ni kuya habang inaalalayan ako pababa ng bangka.

Tumindig ang balahibo ni Vladimir, "Anong sabi mo? Paano ito posible?" "Pumunta ka at tingnan mo ang dalawang sasakyang nakaparada sa ibaba. Anong klaseng komunidad ang Bulacan? Katulad ito sa Manila Community. Lahat sila ay mga slum sa Manila. Kadalasan, ang mga sasakyan sa ibaba ay hindi hihigit sa 500,000. Kung pupunta ka at kukuha ng isang tingnan mo ang dalawang kotseng iyon, pareho silang higit sa isang milyong sasakyan." Tumakbo si Vladimir para tingnan, at totoo nga.

"Lola, listen to me. Marami po sa mga street events na nag aalok ng mga libreng produkto kapalit ng pag scan ng QR code ay mga pekeng modus at scam. The moment you scan that, pwedeng mapasukan ng virus ang telepono niyo, manakaw ang mga personal ninyong impormasyon, at higit sa lahat, pwedeng maubos ang pera niyo sa mga bank accounts. It's truly not worth the risk para lang sa ilang pirasong itlog." "Subalit... native na itlog ito..." pagpipilit pa rin ng matanda, tila hindi pa rin kumbinsido. Hindi na napigilan ni Zoey ang mapangiti nang bahagya sa kakulitan nito. "Lola, these are definitely not free range eggs! Naranasan ko pong tumira sa probinsya noong bata pa ako at nakakita na ako ng m

tumulo ang mga luha ko "...S-Sana po, Hindi pa iyon ang huli naming pagkikita at sana rin po, Matapos na ang epidemyang nangyayari sa mundo at maparusahan ang dapat parusahan. Amen" Untu-Unting bumigat ang talukap ng aking mga mata at pumikit upang matulog. Goodnight Mama, Papa. Jena at Maine. Mahal ko kayo. Kalaliman ng gabi ng maramdaman ko ang lamig dahil ng aircon. Halos nakabaluktot amg katawan ko ngayon dahil sa ginaw. Dinaig ko pa ang nasa ibang bansa. Medyo nauubo-ubo din ako at sumasakit ang ulo ko.

Agad akong tumakbo kung saan ako pumasok kanina pero hindi ko inaasahang mahaharangan nila ang bawat dadaanan ko. "S-Surrender. Now!" he exclaimed na parang hindi sanay sa lengwaheng ginagamit niya. Glen Chua, pure chinese na nag-migrated sa Philippines pero hindi pa tumatagal sa bansa ay gumawa na agad ng kalokahan. "Surrender your ass! As if you can catch me," hamon ko pa at agad na nagpasabog ng smoke bomb. Nang Umusok ay mabilis kong binaril ang bintana sa salamin at doon dumaan pero hindi pa natatapos ang panghahabol nila dahil ang mga tao niya sa baba ay naghihintay ng utoss. Maya-maya ay may biglang nagpaputok ng baril.

Babe ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ Living in Manila alone wasn't easy. Lalo na kung magsisimula ka pa lang na matutunan lahat ng bagay. Mula sa mga pagluluto, groceries at pag-commute. Maganda na lang talaga na meron ng mga nauuso na tutorial sa social media kaya mabilis na lang mag-search. Good thing, nasurvive ko naman ang mahigit tatlong taon.

Halatang sa mukha ng assistant ni Nicklaus ang takot. "Young master, kailangan mong mag-isip ng maigi." Ang bukiring bahagi ng Iligan City ay puno ng mga punong kahoy. Kahit na ang pinaka-propesyonal na mga nagmomotorsiklo ay hindi maiiwasan ang mga aksidente dito, at saka gabi ngayon. Kung may nangyari talaga sa kanya, mahulog siya o masaktan, hindi niya maipaliwanag sa mga tao ng Pamilya Mercandejas ang pangyayari.

dagdag pa niya. Nalaman ko na ang New World ay ang mga lugar kung saan naninirahan ang iba’t ibang uri ng nilalang. Kasama roon ang lugar na pinanggalingan ko—ang Vampire City. Ang Vampire City ay isang malaking isla sa New World at tila iyon daigdig nilang sarili. Naipaliwanag na ‘yon sa ‘kin noong unang buwan ko rito. Kaya raw may mga lagusan at parang nasa ibang daigdig ang Vampire City dahil iyon ay nasa New World na tinatawag. Ayon sa paliwanag sa ‘kin ang daigdig daw ay nahahati sa gitna at mayroong harang na naghihiwalay sa New World at dito sa daigdig na tinutungtungan namin.

Maxine: Dark grey is better. Nag-scroll na lang ako sa isang social media platform tapos kong sagutin ang message niya. But then he sent me a message again. Lucian: Okay, thank you. Stay safe, see you later. I just replied a 'bye' GIF. Ibinalik ko ang pokus ko sa social media. Talamak na naman ngayon ang mga gang killings sa lalawigan ng Maynila. Ganito rin last year pero hindi naman nahuli 'yung mga pumatay. Ang sabi ng mga pulis ay magagaling daw magtago ang mga may salarin sa pagpatay at sa tingin nila ay mga skwater ang may gawa no'n.

Mga alias lang. “Lot acquisition confirmed.” “Secure transport successful.” “Awaiting valuation.” Parang tumigil ang mundo. “Lot?” bulong ko. “Human assets are often referred to as ‘lots’,” sabi ni Adrian nang malamig. Hindi ako makahinga. “May region tag ba?” tanong ni Eli. “Oo.” Pinindot niya ang isang filter. Lumabas ang code. SEA-PH. Southeast Asia – Philippines.