Novel & Cerita Vice Ganda Life Story

Mahinahon niyang sinabi, "Mukhang hindi mo ganap na nauunawaan ang aking mga karanasan pagkatapos ng pagtatapos." Napahinto si Lucas, at sinabi, "Hindi ba't ganito? Si Vince Gil, ay isang binibining kinaiinggitan sa paaralan, at mayaman ang kanyang pamilya. Noong una ka pa..." "Noong ang pamilyang Gil, ay malapit nang mabaon sa utang, ako ang nagdala ng unang 10 milyong yuan na pondo. Nag-isa akong nagbigay-buhay muli sa kumpanya at naging mahigit sa 10 bilyong yuan ang halaga nito sa merkado."

Hinaplos na lamang niya ang likod ng kan’yang pinsan. “I lost my parents during my teenage life. Gumuho noon ang mundo ko at wala akong makapitan kung hindi ikaw lang. During those dark times, I thought General Gomez was a friend. It didn’t cross my mind na siya ang pumatay sa parents ko. He used me as a tool para makapaghiganti siya sa mga nasa mafia world. He made me a criminal. Polanlan, he is the most disgusting guy we have ever met.”

bawat salita ay gumagalaw ang panga niya dahil sa galit. "O-Oo. Because that's the only thing that I can do. Hindi ako makakatakas, Eli. I-Ito ang nakatadhana na buhay sa akin bilang isang Vera Esperanza. Ito ang silbi ko at kahit sabihin ko pa na ayoko kay Gael, walang pakialam don ang lolo, magagalit lang siya ng sobra. Narinig mo naman kung paano niya purihin ang lalakeng 'yon, 'di ba? Nakita at narinig mo rin na walang nagawa k-kahit ang papa."

Tahimik lang akong nakikinig kina Sir Fred at Andric na nag-uusap tungkol sa De Lana Real Estates. “Gustavo must be so proud of you, Gavin. Limang taon nang hindi nawawala sa top 10 grossing companies in the country ang Vista Ventures. It’s good that you have maintained the good reputation your father had put up in your company,” papuri ni Sir Fred. “I just learned from the best, sir,” pormal na sagot ni Gavin saka tipid na ngumiti.

saad niya. Kumunot ang noo ko. "Do you remember last year? Noong isang beses na na-interview ang businessman na iyon, hindi nakakuha ng magandang scoop ni isa ang team natin dahil masyadong matalino si Gavriel Ignacio. Hindi ito nagpapahulog sa bitag. And it was even Janna who interviewed him," dagdag niya. Ganoon ka-hirap ma-kakuha ng scoop sa lalaking iyon? Maging si Janna, walang napala?

Ang makasama sila hanggang sa kahuli-hulihang buhay ko. "Mga bata pa tayo diyan, and now I am 63 years old, nag-asawa na nga ang mga anak ko at may mga apo na ako," sambit niya. Napangiti ako ng makita ko ang bunso namin. Miranda, our first princess. Hindi ko man lang siya nakasama at nakayakap. Ako nga mismo ang lumayo sa sarili ko sa kanila just because of this life, ang Gangsters and Mafia World na pinasukan ko. Mas pinili ko 'to kaysa sa kanila...and I think I regret this.

Nalaman ko na palipat-lipat pala sila ng tinitirhan dahil nga sa negosyo at itong si Leandro ay gusto ‘daw na pabago-bago ang placed para sa mga pinipinta niya. Kung pwede nga lang sipain na to paalis ng bansa ginawa ko na. Walang mintis na ginugulo nito ang tahimik naming buhay ni Glaiza. Pagkatapos ng ginawa kong fruit shake at nasa mangkok na banana chips ay naabutan kong seryoso si Leandro na nanonood ng TV. Napatingin ako sa pinapanood niya at isa itong news tungkol sa lalaking pinakabatang negosyante na bilyonaryo, Ryc Garcia ang pangalan. Teka, parang narinig ko na ‘yan?

Hindi ko na napigilang tanong sa kanya. Tumagis ang bagang niya. Sandaling nakita ko ang pagkislap ng galit sa mga mata niya na agad ding nawala. Nagkibit-balikat siya at uminom ng wine. “He’s a well-known businessman. Gun industry. Mayaman ang pamilya pero siya lang ang gumawa ng sarili niyang pangalan. He’s one of the most powerful men around the country. Big name, rich, old money ang pinagmulan. The only thing holding him back is his deceased wife na nabalitang buhay pa at natagpuan sa isang mental facility,” kwento niya kaya tuluyan na akong natigilan.

Tiningala ko ang pinakamataas na building sa buong Pilipinas. Pagmamay-ari ito ni Hendrix Lorenzo, ang isa sa mga witness na idiniin ako para makulong sa pagpatay sa asawa ko. "Are you nervous?" tanong ni Madam Fernanda sa akin. Siya ang babae na nagdala sa akin sa hospital at nagligtas mula sa pagkakasunog. "I'm not, Madam. Handang-handa na ako harapin siya," taas noo kong sagot. "We will succeed on this."

Isang matinding excitement ang dahan-dahang dumaloy sa aking mga ugat. Ito ang kauna-unahang malaking biyak sa perpektong pader ng pamilya Zamora at Villareal. Inilagay ko ang aking tasa ng kape sa mesa at umayos ako ng upo. Tinitigan ko ang pormal na larawan ni Yvaine habang nakasuot siya ng kanyang corporate suit sa BGC Tower. Alam kong napakahigpit ng kanyang ama na si Chairman Adrian Villareal. Alam ko ang kwento ng pamilya nila. Ang Chairman ay may matinding trauma sa mga aksidente sa kalsada matapos pumatay ang isang car crash sa kanyang sariling ina noong bata pa ito. Mahigpit niyang ipinagbabawal sa kanyang mga anak ang humawak ng manibela sa mabilis na takbo.