Werewolf Novels & Stories

"เธอทำให้ฉันเจ็บก่อนนะ" เขากดดวงตาคมจ้องฉันพลางต้อนให้ฉันเดินถอยหลังไปอย่างช่วยไม่ได้ "เธอร้ายกับฉันก่อนเอง" เขาพูดเมื่อขาของฉันชนกับเตียงที่อยู่ด้านหลังแล้วเกือบจะหงายหลังแต่เขารั้งแขนฉันไว้ "เหนือ...อื้อ" พูดแต่แค่คำเดียวเขาก็ฉกริมฝีปากลงมาปิดปากฉันพลางใช้ฟันขบผิวปากของฉันจนรู้สึกถึงคาวเลือดด้วย ฉันเจ็บและตกใจเลยดันอกเขาไว้แต่เขากลับยื้อฉันด้วยการทิ้งน้ำหนักลงมาที่ตัวฉันพร้อมกับสอดเรียวลิ้นเข้ามาในปากและช่วงชิงลมหายใจของฉันผ่านรสจูบที่ร้อนแรงนั่น "จะ เจ็บ" ฉันร้องออกมาเพราะพอเขาถอนจูบกระชากวิญญานออกไปเขาก็ก้มลงไปขบเม้มบริเวณต้นคอฉันจนเจ็บแปล่บ จากนั้นก็รวบข้อมือฉันด้วยมือข้างเดียวแล้วดันขึ้นไปกดไว้กับฟูกเตียงเหนือหัวของฉัน "ฉันก็เจ็บ เจ็บกว่านี้เยอะ" เขากัดฟันพูด แววตาเขาแสดงออกว่าเจ็บปวดจริงๆ…

"เราถามจริง ๆ นายเข้าหาเราเพราะอะไร?" ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างเจ็บปวด "..." "ตอบสิอันหลง เราเชื่อหมดใจว่านายรักเรา " ฉันได้ยินคำว่ารักจนนับไม่ถ้วนจากปากเขา ทว่าคาดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้ยินคำว่า"ไม่รัก" เวลาที่เขาอยู่กับคนอื่น เขารับคำท้าการพนันเพื่อมาจีบฉันแลกกับสนามรถแข่ง บอกรัก จนฉันเชื่อหมดใจให้ทั้งใจและกาย "ครับ ผมรักพี่" "...ฮึก..รัก...รัก...บอกแล้วไงว่าไม่ชอบคนโกหก เมื่อกี้ที่พูดหมายความว่าไง นายดูถูกเราขนาดนี้เลยเหรอ!? ทุเรศ!" "พี่เธอฟังผมก่อน" "ไปให้ไกลจากชีวิตเรา จะไปไหนก็ไปคนหลอกลวง!" เขามันก็แค่คนหลอกลวง โดนผีหลอกยังไม่เจ็บเท่าโดนคนรักหลอกแบบนี้เลย

เมื่อนางเอกเรียนจบจากในเมืองแล้วกลับมาอยู่บ้าน แต่พอพระเอกรู้เรื่องว่านางเอกจะกลับมา พระเอกเลยตั้งใจขับรถมาเพื่อเจอหน้านางเอก และด้วยความที่พระเอกเป็นคนขี้หึง จึงต้องโมโหกับการแต่งตัวของนางเอก เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้น โปรดติดตามในเนื้อเรื่องต่อ

"วอน วรงคกูร บุรุษรูปงามผู้สุขุมวัยยี่สิบหกปีเชื้อสายเกาหลี เขาเป็นบุตรชายคนเล็กแห่งตระกูลวรงคกูรซึ่งดำรงตำแหน่งประธานบริหารธุรกิจในเครือหงส์กรุปมานานถึงสามปี หลายคนอาจไม่เคยรู้ว่าเขาคือประธานบริหารที่อายุน้อยที่สุดที่ตระกูลมหาเศรษฐีนี้เคยมีมา" มีอาอ่านประวัติอันน่าทึ่งของผู้บริหารหนุ่มไฟแรงในกูเกิล ทำให้ดวงตากลมโตที่ประกายแวววับเต็มไปด้วยความสงสัย "พี่คะ หนูรู้สึกประหม่าจังเลยค่ะ งานนี้เป็นงานแรกในชีวิตของหนูเลยนะคะ แต่ถึงจะแค่ฝึกงานแต่หนูก็ไม่อยากทำพลาด ท่านประธานใจดีหรือเปล่าคะ?" หัวหน้าฝ่ายบุคคลยิ้มร่าเพราะเอ็นดูท่าทางตื่นตูมเหมือนกระต่ายแสนซนของนักศึกษาฝึกงานสาว "ถ้าพี่จะบอกว่าท่านใจดีก็เหมือนโกหก ท่านประธานเป็นคนเคร่งขรึม สุขุมไม่ค่อยพูด ชอบทำหน้าดุตลอดเวลา แล้วก็ไม่ค่อยมีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของท่านนักหรอก เพราะฉะนั้นก็ทำตัวดีๆ พยายามทำงานให้ได้ตามคำสั่ง แล้วก็อย่าไปสบตาท่านบ่อยนัก" หัวหน้าฝ่ายบุคคลแนะนำหญิงสาว มีอาได้แต่ถอนหายใจยาวๆ เมื่อได้ฟังเช่นนั้น

เพราะอกหักเลยไปสานสัมพันธ์ลับกับหนุ่มรุ่นน้องคนนึง มันก็แค่ความสัมพันธ์ที่เรียกว่า 'one night stand' คิดว่าหลังค่ำคืนนั้น มันก็คงไม่มีเหตุอะไรที่จะต้องมาเจอกันอีก เว้นแต่ว่า เธอกำลังท้อง!!

♡♡♡ ร้านขนมแห่งหนึ่งใจกลางเมืองอย่างกรุงเทพฯไม่รู้ว่าคิดได้ยังไงมาเปิดร้านขนมท่ามกลางแหล่งท่องเที่ยวอโคจรมีแต่ผับบาร์อะโกโก้ต่างชาติเดินกันให้รึ่ม สวัสดีครับผมชื่อเค้ก ธารธารา ชาล์ล อายุ22ปีเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีศิลปะการจัดการอาหารแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯเพราะชอบทานเบเกอรี่มาตั้งแต่เด็กเลยดูอวบๆ ไปหน่อยแต่พอโตขึ้นก็ยืดสูงตอนนี้สูง175หนัก60แล้ว ด้วยความที่พ่อเป็นฝรั่งด้วยมั้งแกเลยมาซื้อที่เล็กๆ ตรงนี้ไว้เห็นทีแรกตั้งใจจะเปิดบาร์เหล้าตามทำเลปกติที่มันสมควรจะเป็น แต่ลูกชายคนเดียวดันชอบทำเบเกอรี่ซะได้นี่นา

"พี่รันโกหก...วันนั้นพี่รันนัวเนียกับผู้หญิงทั้งงานโดยที่พี่รันก็รู้อยู่แล้วว่าหนูจะมาหาพี่รัน"

❛❛ ก็แค่อยากเปิดซิงเล่น ๆ มีเหตุผลอะไรจะต้องแคร์ ❜❜

 เลนส์ เจ้าของธุรกิจสายการบินชื่อดัง หล่อ โสด เย็นชา เอาแต่ใจ มีฝาแฝดชื่อ ฟิล์ม (จากเรื่อง "เธอในความ(ลับ)รัก")​ และน้องสาวคนสวย น้องโฟกัส (จากเรื่อง "โฟกัสเพียงเธอ") ลูกชายฝาแฝดของนาย - หนูมาย จากเรื่อง "รักกันแบบธุรกิจ"   พรีม ดาวคณะวิศวะการบิน น่ารัก ยิ้มเก่ง       เธอแอบชอบเขามานาน พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้อยู่ใกล้มากที่สุด ทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหันมามองกัน แต่ความเย็นชาของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ไกลเข้าไปทุกทีและไม่อยากแอบรักเขาอีกต่อไป...  "แค่นี้จะยอมแพ้?"  "พี่เลนส์ไม่เคยรักใคร ไม่รู้หรอกค่ะว่าพรีมรู้สึกยังไง" "รู้ได้ยังไง?"        #นิยายฟิลกู้ด #ไม่มีนอกกายนอกใจ นิยายเรื่องนี้แต่งจากจินตนาการของไรท์แต่เพียงผู้เดียว โปรดอย่าลอกเลียนแบบและนำไปตัดแต่ง ขอสงวนสิทธิ์เป็นไปตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พุทธศักราช 2558      

“ช่วย......มีเซ็กส์กับฉันได้ไหมคะ?” “แน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะทำแบบนี้” “ค่ะ ฉันแน่ใจ”