What On Earth I Am Here For นิยาย & เรื่องราว

“We will wait you there!” Bumuntong hininga ako nang lumabas na sila. Nakalimutan kong hindi nga lang pala si Jess ang mahilig mangulit. Pati sila… Humiga ulit ako sa kama at tumulala sa kisame. I always wondered about my purpose in life. What is really my purpose, then? Ganito na lang ba ako? Magkukulong sa kwarto at pipigilan ang sariling kumawala sa lungkot?

I may appear strong, but I'm dying inside. The pain of not knowing who you truly are and what your purpose are. Hindi nagkulang ang umampon saakin, but I can't just stop thinking about my true identity. I can feel they're keeping it from me. Pinagkakait nila saakin ang katotohanan. That's why I'm eager to go to the Magic World. Kung hindi nila masasagot ang mga tanong ko ay ako mismo ang maghahanap sa mga sagot.

Hinaplos niya ang pisngi ko saka pinunasan ang basa ko pang mukha dahil sa luha. “Ngayon sigurado na akong kaya mo ng iligtas ang mundo niyo Amara, binabati kita sa matagumpay mong pagsasanay.” Nangunot ang noo ko sa sinabi niya. Tapos na ako sa pagsasanay ko at umalis na ako kanina pa kaya ano itong sinasabi niya? Inilibot ko ang paningin ko at nandito nanaman ako sa mundong ibinigay sa akin ng dyosa, anong ginawa ko dito? Hindi ba at lumabas na ako kanina? Bakit nandito nanaman ako? “Anong nangyayari Venus?” taka kong tanong sa kaniya.

I know what will happened next. "Why are you here? To ruin and get everything from me?" Sigaw niya sa akin. He's furiously mad. Tumawa naman ako. "I'm just visiting our father's hometown. What's wrong about that?" I said. Lumapit naman siya sa akin at itinulak ako dahilan para mapaatras ako.

sigaw ko, pero umalingawngaw lang ang boses ko sa buong lugar. It gives me goosebumps, hearing my own voice in nowhere. It's like, I was abandoned in a place where I see nothing but blurred lights and neverending horizons. Weird. Anong lugar kaya ‘to? Saang lupalop ng mundo makikita ang lugar na ‘to? Bakit wala akong alam tungkol dito. “Elize! Where are you?!”

Ang maging kabit. Bahay namin 'to. Dito ako nakatira dati. Dito ako lumaki. Pero simula nang umapak ako sa pamamahay na ito kanina, wala man lang ni isa sa mga nakatira dito ang sinalubong ako at tinanong kung ano na ba ang nangyayari sa buhay ko ngayon. Kung ano nang ganap. Kasi 'di ba dapat gano'n naman? 'Di ba dapat curious sila sa kung ano na ba ang lagay ko ngayon? Dahil hindi na ako nakatira dito, e. Ilang taon na. Kaya bakit wala? Walang kahit isang tinanong ako? Tinignan ako? In-acknowledge 'yung existence ko dito?

damn it. I feels like i am all alone in this darkness and no matter what i do no one can hear me, no one can see me but what can i do for me to go back? i want to wake up now and hug my daughter,, damn i can't take this, my daughter is crying and waiting for me.. i need to go back now.

Kamot ulong sabi ni Dad nang makarating ako sa amin pero nilagpasan ko lamang siya I'm too tired to open my mouth and explain. Pabagsak akong humiga sa aking kama tsaka tumitig sa kisame Minsan naiisip ko kung bakit ako nabuhay sa mundo. What's the reason of my existence? What are the purpose of being born? Napatitig ako sa bracelet ni Yudos nang makita ko ito. I smirked after remembering his flustered face earlier. I want to tease him, that's why I said those cheesy words. But yeah, it's fun.

hindi ko maalis sa isip ang mukha niya habang inaabot niya sa akin ang tinidor kanina. How the hell did I end up here? And more importantly—how the hell am I supposed to survive this week?

sabi ng doctor nang makalapit na sa gawi ko. Tinanong niya lang ako kung ano ang nararamdaman ko. Tapos syempre, sagot ko lang na maayos lang. Kahit sumasakit pa rin 'yong ulo ko dahil sa wala akong kaide-ideya sa mga nangyayari at kung nasaan ako. "By the way, why am I here?" hindi ko na napigilan pa 'yong sarili ko na magtanong ulit.