What's Wrong With Me Novels & Stories

Sa naalala ko hindi ko naman sya pinilit na umuwi ah! "I just wonder why," sagot ko nalang. Shoot! May regla ba sya? Naglilihi? or may mood issues?

If I'll meet him, I will definitely beat him to death because of this mess that he made. I wonder why this is all happening to me. Did I do something wrong? Sandamakmak na problema na ang natatanggap ko. Muntik ko na ngang makalimutan na brokenhearted pala ako. Dapat nga ngayon ay nasa banyo na ako at umiiyak. Well, that's what brokenhearted people always do.

Palayo sa tingin niyang parang sinisilip ang kaluluwa ko. Hindi pa man tuluyang naka layo, bigla na lang umikot ang paligid. Hindi ako makahinga. Parang tinakluban ng plastik ang mukha ko. Nanginginig na ang tuhod ko. Nanlalabo ang paningin ko. Hindi. Hindi pwedeng dito. Hindi ngayon... Dulot ba to ng pagbubuntis? In my entire life ngayon lang nangyari to. What the hell is wrong with me?

tanong niya sa akin. Hindi ko nga pala nasabi sa kanya na madalas akong mahilo at magsuka. Madalas din akong antukin at kulang sa energy. Hindi din ako nakakakain ng maayos dahil hindi kayang i-take ng sikmura ko. Nagiging emotional at temperamental din ako. Ano nga kaya itong sa sakit ko? Hindi ko pa iyon kayang aminin sa kanya. Baka kasi kulang lang ako sa iron. Mapahiya pa ako dahil sa pagiging advance kong mag-isip.

Bakit hanggang ngayon hindi pa rin s'ya umuuwi? Naiinis na naupo ako sa kama. Pambihira. Ayaw ko mag-alala pero 'di ko mapigilan. Ang bilis ng kalabog ng lintik na puso ko. Kung ano-anong negative na naman ang pumapasok sa utak ko pero kaagad kong ring winaksi. Matanda na s'ya. Kaya n'ya na ang sarili n'ya. At bahala s'ya sa buhay n'ya! Pakialam ko ba sa kanya!

Ano na namang nangyari? What’s wrong with me? Kinuha ko ang unan at mariing ipinatong sa mukha. Sumigaw ako roon hanggang sa mapagod ako at manakit ang dibdib ko. What exactly are the things I used to love back then? Sinubukan kong mag-isip pero wala talaga. Nakakainis! Wala talaga akong maipagmamalaki ni isa mula sa pagkatao ko.

Bumabagsak na daw ang aking mga hawak na negosyo dahil hindi ko na ito naa asikaso. Hindi lang daw si eloisa ang dapat na isipin ko. Paano nalang daw sila na umaasa din at nag mamahal sa akin. Hanggang sa napagod nalang din ako sa mga paulit-ulit kung ginagawa araw-araw. At hindi ko na rin nakilala ang sarili ko noon ng makita ko sa salamin. Nakaramdam ako ng awa sa sarili ko. Sobrang laki ng ipinayat ko at mahaba na rin ang aking buhok, at maging ang aking balbas at bigote noon ay mahahaba na rin.

, sambit ko na hindi siya tinitingnan sa mata. "Teka nga lang, ang okay pa natin kanina ha? Tapos ngayon, halos hindi mo ako imikin. Ni hindi mo rin sinagot ang tanong ko. Ano bang problema?", wika nito na medyo malakas na ang pananalita. "Wala.", "I don't believe you. I know there's something wrong na gumugulo sa utak mo. But I hope, hindi babae 'yan.", pahayag niya dahilan para aminin ko na ang totoo.

Paulit-ulit iyong tumutunog kaya sinagot niya ito ngunit galit siya. “What?!” bungad niya sa kausap. I covered my almost-naked body with a thick blanket. I silently cried and prayed. I don’t get it. I really don’t. I know I’m not a bad person. I try to do the right thing, be kind, and all that jazz. But here I am, suffering like there’s no tomorrow. It's like the universe has a twisted sense of humor. Life keeps throwing curveballs at me, and it’s frustrating.

Noon, wala na akong pag-asang mabuhay. Ngayon, gusto kong mabuhay. Pero parang hindi ko makontrol ang sarili kong katawan. Sinabi ni Vicento na sikolohikal lang ang problema ko. Pero pakiramdam ko, hindi ganoon kasimple. Hindi ko lang maipaliwanag kung ano talaga ang mali. Ibinaba ko ang tingin sa nakaumbok kong tiyan. Sa pakiramdam ko, mahigit isang buwan pa lamang akong buntis.