When I Was One-and-twenty Poem Novels & Stories

pabulong kong kanta habang maingat na humahakbang. Ngunit tila ba sadyang traydor ang kapalaran at ang aking sariling mga paa ngayong araw. Sa huling dalawang baitang na lamang ng hagdan—dahil na rin sa bahagyang madulas pa ang aking talampakan—biglang napilipit ang aking kaliwang bukong-bukong. "Ay, pootek!" BLAAAAG!

Isang simpleng pangalan lang iyon, ngunit sapat na para gumaan ang paligid habang may kakaibang bigat na unti-unting bumalot sa dibdib ko. "Oo..." May kung anong hindi maipaliwanag na pakiramdam ang dahan-dahang sumiksik sa loob ko. Hindi iyon sakit, hindi rin galit. Isa lamang itong tahimik na damdaming gusto kong balewalain, ngunit pilit na nagpapaalala ng presensya nito sa bawat segundo. "When we were twelve, and it was a sunny afternoon back then," pagsisimula niya habang nananatiling nakapokus sa paglalagay ng gamot sa paa ko.

Anong alaalang kaya kong isuko? For a moment, his face flashed in my mind—his laughter, the warmth of his touch, the way his eyes softened when he looked at me. No. Not him. Not us. I took a deep breath and made my decision. “Then take what you must,” I whispered. The shadow lunged, and the world around me shattered into nothingness. “On the night thou dared the midnight’s wane, Its silver glow ne’er seen again. What once was thine is now undone,

"Eyah naman. Birthday mo ngayon. Nakalimutan mo ba?" Napatulala ako roon. I had a lot of things in mind that I forgot. I wasn't aware of the date, and birthdays were not something I was anticipating. I'm twenty two today. Others feel special on their birthdays, while I couldn't be happy. Every year of celebrating is just a normal day, like there isn't something to look forward to anymore. Sometimes I even dread it because every time I celebrate it, something bad happens. "Happy birthday, hija! Hayaan mo. Bibilhan kita ng cake mamaya."

Hindi manlang nabanggit sa poem na ito ang kahit na anong tungkol sa taglagas pero pininta ni Darryl ang kaniyang poem na nagbigay sa lahat ng feeling mula sa taglagas na umabot sa punto na kung saan naramdaman pa ng ilan ang pagdaan ng malamig na hangin ng taglagas sa kanilang paligid! Namangha nang husto ang mga tao na inulit ulit ang pagbabasa sa poem habang sinusubukang buhayin ang natural nitong ganda! Naramdaman ni Penny ang panghihina ng kaniyang mga binti habang hidni makapagsalitang tumititig sa batong tablet ng napakatagal na panahon.

One step closer I have di*d everyday, waiting for you Darling don't be afraid, I have love you for a thousand years I'll love for a thousand more~ Time stands still Beauty and all she is I will be brave I will not let anything take away What's standing in front of me Every breath, every hour has come to this One step closer~ In that fleeting moment, time seemed to stand still, the years of separation melting away in the warmth of our shared gaze. The echoes of our teenage love, once vibrant and untamed, now tempered by the passage of time and the wisdom of experience, resonated in the space between them.

Dinig na dinig ko pa ang pagdagundong ng aking dibdib dahil sa pagwawala. Bigla na lamang itong napatayo habang ako'y hindi na nakagalaw sa kinatatayuan ko. My body froze in a moment dahil alam ko at ramdam ko na kilala niya na ako bilang ang batang siyang ibinenta niya almost twenty two years ago.

Baka nga umabot na ng isang milyon ang pagbibilang ko ay hindi ko pa din ako antukin dahil sa nakita ko. Okay lang ‘yan atleast hindi ko na proproblemahin kung tatanggapin ko ba ang offer ng parents niya na pera para layuan siya, ganoon ang mga eksenang nababasa ko. Kasi ngayon pa lang natagpuan niya na kaagad ang para sa kan’ya, hindi na ako masasaktan. Baka may sakit lang ako sa puso o baka pagod ako kaya may hapdi akong nararamdaman sa may dibdib ko. “Twenty… twenty one… twenty two...” Napatigil ako sa pagbibilang habang nakahiga sa aking kama. Sumasagi kasi sa isipan ko ang nakita ko kanina.

I'll remember this moment forever. END OF CHAPTER 20

Para sa kaniya'y ayos lang ang pagdurugo ng pisikal na katawan, kaysa ang pagdurugo ng puso sa mga salitang hindi na mababawi pa kailan man. "I was 12 years old when I started to lose my innocence." Pagod na marahil ang mga luha niya sa pagtulo at ang mga mata'y natuyo. Agad namang gumuhit sa kaniyang ala-ala ang poot ng nakaraan. Hinding-hindi niya malilimutan ang mga pangyayaring nagdulot sa kaniya ng kadiliman.