Novel & Cerita When Life Sucks

Kanina pa umuwi si Spencer at talagang tinapos namin ang movie, and after I watched the movie, many realizations hit me. Oo, hindi madali ang buhay; marami pa tayong dapat pagdaanan at ilalaban, marami pa tayong isasakrapisyo. At higit sa lahat, marami pa tayong mga taong makikila na hindi natin inaasahang sisira sa ating pagkatao. Life is all about survival and we are all a players in this game called 'life'. tho, that's life.

Kahit nakakapagod na para sa kanya ang paulit-ulit na pattern ng kanyang buhay ay susugal pa rin siya. Kung saan sana ay nakapasimula na sila ni Savior ng tahimik at magaan na pamumuhay ay saka na naman siya bubuweltahan ng tadhana ng samu’t saring pagsubok. Pagsubok na sa tingin niya ay kakambal na niya sa buhay.

Just give me all that you have so I can finally faint in peace. I frustratingly lied on the bed, pulling my hair as if that would help. This is too much, ayoko na. Hindi na ko babalik dito, ayoko na talaga. This day is a total bullshit, full of fuckery. Fucking worst day of my life. No, I take that back, there's nothing worse than the day I lost my parents. Lemme change that to 'fucking worse day of my fucking life'. "Excuse me po, I think I—"

He moaned, still shoving it deeper. Gusto ko ng kainin ng kadiliman... He held my hair guiding me to do what pace he wanted. He fucked my mouth endlessly. "Fuck, heaven!" When he came, he spilled it inside. "Swallow every bit of it, alright." Pumikit ako, ramdam ko pa rin ang pagngilid ng luha sa pisngi ko. Nakakadiri. Nakakasuka. How could life be so cruel to me again? Was this the life meant for me? To suffer?

Ang buhay sa palasyo , hindi madali para sa akin.I was constantly bombarded with activities.If i have known to be a part of it in this lifetime i still don't know how much of it should be allowed to see every single day.The whole world seems to get bigger every passing day and it seems like i am not really doing anything for me to call this one a living ,it is a broken dream formed with a lot of responsibilities.

Narinig ko ang pagsinghap ni Stella nang lumantad sa mga mata niya ang dibdib ko na may nakalagay na catheter sa bandang kanan malapit sa kili-kili. "Marami kaming lumalaban para mabuhay. Ang hirap-hirap at ang sakit-sakit sa tuwing binubutasan nila ako sa kung saan-saan, pero gusto ko pa ring lumaban kahit walang kasiguraduhan. Ang totoo niyan, natatakot akong mamamatay. Naiingit ako sa inyo, sa totoo lang. Kayo, marami pa kayong oras para gawin ang lahat ng gusto niyo. Pero ako? Hindi ko alam kung hanggang saan na lang ang buhay ko. They said that life is too short, totoo nga. So, please Stella, don't take it for granted."

Binalik niya ito sa tabi niya. Bumuntonghininga si Frances. She realized something. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at inirehistro ang bawat lyric ng kaniyang pinakinggang kanta. All the moment she listened, her tears freely fell down. Ang dami na pala niyang napagdaanan nitong mga nakaraang mga araw. All things messed up. Kailangan niya na lang talaga ang bumangon. Life is not only about happiness. Life will make you feel guilty from the things you did not make. Life will make you sad for the memories that can’t be back. Maraming maaaring ibigay ang buhay sa mga tao. Frances’s life is different. Yeah, we live differently.

Ayaw kong tapusin 'yon ng dahil sa mga masasamang nangyari. I don't fancy ending my life. This world is chock-full of failure, strifes, and defeats but this is also a paradise and utopia. I'm exhausted of everything and I don't aspire to unite more suicidal and lethal solicitudes to my mind and soul. I must fight because I knew I was in the cryptic part of my journey and I was sure that there was a light waiting for me at the edge and that light will explicate to me how good it is to live.

"Hindi nga pwede, Yong! Naiintindihan mo ba ako bilang kaibigan mo, ha? Paano kung sa pagtulog mo ay hindi ka na... No, ano ba 'tong pinagsasabi ko. Halika, maligo ka na lang muna, ha? Warm water na lang siguro since naulanan ka." "Ayoko, Sab. Hayaan mo na lang ako. Actually, wala naman na talagang dahilan para mabuhay ako, eh. My life is kinda lifeless right now." Muli na namang nagsilandas ang aking mga luha. "Gusto ko lang naman maging masaya p-pero bakit ang hirap, Sab? B-bakit kapag nagiging masaya ako ay kapalit naman niyon ay ganitong klase ng sakit?"

Hindi naman din kasi nya alam na tatagal pa ang kanyang buhay. Muling nilamon si Selina ng matinding kalungkutan. Iyak sya nang iyak at kung anu-ano ang pumasok sa kanyang isipan na gawin. "Bakit kailangan pa akong buhayin kung araw araw, gabi gabi ay parang paulit-ulit akong sinasaksak sa dibdib. i Hate being like this. Akala ko ay gagaan ang pakiramdam ko kapag nandito na ako pero hindi pala. Mas mabuti pa sigurong mamatay na lang ako." napatingin si Selina sa isang baso at masama ang naisip nya. Binasag nya ito hanggang maging bubog ito at saka kumuha ng isang matulis na bubog at iyon ang inihiwa nya sa kanyang pulso. "Hangad ko ang kasiyahan nyong dalawa..." huling nasabi nya bago mawala