Whined Novels & Stories

Ang bango ng cedar at sariwang sabon ay humahalimuyak sa kanya, bumabalot sa kanyang pandama. “Tch.” Ang tunog ay mababa, may bahid ng bahagyang paghamak. “Kapag ang isang matino na tao ay nasaktan, hindi sila gagawa ng paraan para tumawag pa sa iba at umasang mahuhulaan ’yon.”

As they scold me pinipigilan ko rin ang luha na nais kumawala sa aking mga mata, nakayuko lamang ako habang nakikinig sa mga masasakit na salita na bina ato nila sa akin, They keep on telling in my face that how they regret they had me, because I am a dissapointment, worthless, useless,. "Ngayon, kung sana nakinig ka sa amin ng daddy mo sana si Zayn na ngayon ang mapapangasawa mo but you did not! At dahil diyan naging dissapointment ka sa amin, you are worthless child,how I wish na sana hindi nalang ikaw ang anak namin, because you are worthless, do you hear me?. WORTHLESS." Mom keeps on saying in my face and I had enough.

Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng makina sa tabi ng kama. At naroon siya, si Wade. Nakahiga, maputla, pero buhay. May tubo sa kamay, may oxygen sa ilong, ngunit ang bawat banayad na pagtaas-baba ng kaniyang dibdib ay sapat na para maramdaman kong hindi pa siya tuluyang nawawala.

Tumayo ako at binuhat siya, "I told you that I will wash you. Bakit ba ang tigas ng ulo mo? Hindi ka marunong makinig." "W-What are you— Put me down!" He slapped my arm, "I said put me down, Wyatt!" "Aish, can't you just close your mouth?" My forehead furrowed, "I'm pissed, Aiden, so shut up. Stop whining like a child." "I said, I can do it!"

“Hindi ako magiging pabigat sa’yo. Kaunti lang naman akong kumain. Kaya ko nang alagaan ang sarili ko. Nineteen na rin ako, matalino naman ako… I can find a way to earn money. I can survive.” Napahikbi si Wade, ramdam ni Amber ang pagpipigil nito ng luha, pero sa huli’y nagkulong pa rin ang tinig sa sakit. “I just want to be with you… Can you please take me with you?”

My billions were fucking useless kung uupo lang ako sa isang wheelchair at hihintayin kung kailan ako malalagutan ng hininga. Damn! Shit! Napapikit nalang ako ng mariin at hinayaan ang walang sawang pagkawala ng malaulang butil ng luha sa aking mga mata. My hands were useless too, I can even wipe this fucking tears!

puno na ng pag-aalala at pagka-alarma ang tinig niya. "And.." panay ang pagtaas baba ng dibdib ko. "And.." a whimper escaped my mouth. My entire insides constricted in pain. "And.. please... please.. call off the engagement too,"

Hindi pa ako nakontento at pinadulas ko ang kanang kamay ko mula sa dibdib ko pababa sa flat na flat kong tiyan. When the chorus hit, I spun around to face him dramatically. Whine up, whine up, whine up, oye! Whine up, whine up, whine up, oye! Whine up, whine up, whine up, oye! Whine up, whine up, whine up, oye! I twerked with everything I had, feeling the bounce of my hips match the beat of the music. Kung may degree lang sana sa ginagawa kong 'to, baka naging summa cum laude na ako.

“Are you that foolish that you don't get what I'm saying?” “I've already stated that I can't do it to that extent. I'm not going to have my hands bloodied just so you may have what you desire.” Napapalatak si Vivienne sa labis na pagkadismaya. “I was hoping for more from you. I wouldn't waste my time on you if I knew you were this foolish. You are useless,” wika nito.

Kahit mukha na akong tanga rito ay hindi ko pa rin mapigilan. Damn. I'm such a crybaby!