Novel & Cerita Wolves In Tagalog

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

Dumating sila upang humingi ng pabor, ngunit sa huli ay sinaktan nila ang mga wolves na pinalaki ni Fox Wolf, sa kabila ng katotohanan na ang mga animal na ito ang nagsimula ng gulo. Ilang sandali pa ay nagsalita si Aries, "Mr. Fox Wolf, pasensya na. Hindi namin alam na pinalaki mo ang mga wolf na ito, at sinusubukan lang naming protektahan ang aming sarili. Pero huwag kang mag-alala, hindi namin sila sinubukang patayin. Nasugatan lang ang mga wolves na ito. Magiging maayos din sila pagkatapos ng ilang araw na pagpapagaling."

Tinanong sila ng kanilang propesor, "May nakakaalam ba kung ano ang ibig sabihin ng lycanthropy?" Sumagot ang isa niyang kaklase, “Isang psycho who sees himself as a beast.” At nagtawanan ang iba nilang kaklase. “Ang lycanthropy ay isang mental disorder kung saan ang pasyente ay naniniwala na siya ay isang werewolf o iba pang mga hayop.”

"Sumama ka sa 'kin." Pagak siyang tumawa kahit walang tigil ang pag-agos ng luha niya. "Kasal na ako kay Mael. Sa kanya na mapupunta ang mana," patuyang sabi niya dito. Bumakas ang pagkabigla sa mukha nito. "So, alam mo na pala?" naging blangko ang mukha nito. "O-Oo "

Wolves! Animoy galit na kinakagat-kagat ang mga kahoy at maging ang bakal na bakod na naging kulungan nila. "Oh my God!" Hindi ko maiwasan ang manginig. Nanlaki ang aking mga mata dahil feeling ko, laman ko ang kanilang nginangatngat.

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

May kakaiba sa babaeng nakahulma sa simbolo which makes me frightened because the woman in the insignia exactly looks like me. Nanginginig kong hinawakan ang insignia at dahan-dahang tinapat sa liwanag ng buwan. When the light of the moon stricken its surface, kuminang ang insignia with a blinding light. Then, I found myself in my dreams. I saw again the dream which is the root of all this things, ang kaibahan nga lang, the dream progressed from the last scene I saw. All of the person surrounding me was turned into wolves, big wolves. I look around and as the elder wolf howl, they all dashed towards the mountain cliff. Mabilis ang takbo ng mga lobo. I found myself staring at them. Hindi ko a

kumakamot na sabi ni Poyong, "pero ang sabi niya ay nagtatrabaho ka raw sa wolf.” “Wolf? Aso ‘yon, ‘di ba? O taong-lobo?” Gani asked Poyong who stupidly nodded as an answer. “Eh, siraulo pala ito gaya ng asawa niya,” sabi ni Gani na nakatingin na sa akin. “Maganda pero kung ano-ano ang laman ng utak. Hoy! Hindi totoo ang mga werewolf at bampira. Kwento lang ‘yon!” I rolled my eyes. Kung kanina ay kabado ako sa mga nagaganap, ngayon ay naiinis na ako sa dalawang kasama ko na parang mga ewan. They are exceptions.

Ngayon ko lang narinig 'yan. "Alam mo naman na hindi pwedeng magkasama sa iisang lugar ang hindi natin kauri, kaya nga may kanya-kanya tayong lupa na nahahati." Naalala ko yung araw na nakapasok ako sa Vampire world este Enchanta. Dadaanan ko pa ang unang tribe ng warewolves. Sila ang tagapamahala ng portal o 'yung giant tree.

Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na akong napahagulgol. “Anong… anong pinasok ko?” mahina kong bulong sa dilim, halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. “Bakit dito pa… sa lalaking ‘yon? Sa taong walang puso… sa halimaw…”