Write Yourself Novels & Stories

Humiga siya sa kama — unang kama na sariling sa kanya, walang nakahating lamig. Kinuha niya ang planner na bitbit pa niya mula Maynila. Binuksan niya iyon, malinis, walang sulat. Sa unang pahina, sinulat niya:“Ito ang umpisa.” At sa tabi noon, sumulat siya ng isa pang linya:“Hindi na ako magpapagamit. Hindi na ako magpapasakal. Ako na ang bahala sa sarili ko.”

"Hmm... dahil ba hindi ka nakapunta sa water fountain at see-saw?" "Hindi... hindi 'yun. dahil ikaw ang kasama ko. Akala ko kasi sa mga romance drama series lang nangyayari na magkakaroon kayo ng date o moment ng crush mo, lalo na sa kagaya ko, akala ko imposibleng ma-inlove ang isang autistic na kagaya ko." "Huwag mo kasing dine-degrade ang sarili mo. Isipin mong unique ka. You should never see yourself as anything less. You are unique. You can paint. You are good at chess, I admire you being number two in your class."

pasigaw na tugon nito Pag katapos ng pangyayari na iyon naligpit nalamang ako ng aking silid at nag sulat ako sa aking diary notebook simula elementry nasusulat na talaga ako sa diary ko lahat sinusulat dahil hindi rin ako pala kaibigan at hindi ko na rin halos mabilang kung nakailang notebook na ako siguro 15? 17? every year nag papalit ako ng diary notebook kapag minsan binabasa ko yung iba na realized ko every year, every version of me, hindi ako nag sisisi sa mga pag kakamali na nagawa ko dahil kung hindi yon nangyari sa buhay ko siguro ibang tao ako ngayon at sobrang laki ng pag sasalamat ko sa youngerself ko kasi nagtuto siya mag sulat sa diary sobang laki ng naging impact sa akin ng p

Hindi nag-abalang magpalit ng damit. Pumikit ako ng mariin at humawak sa dibdib. Bakit ganun? Panira ng mood talaga kapag inaatake ako ng doubt. Inatake ako ulit ng doubt at nauwi ako sa pagtatanong sa sarili kung may silbi ba ‘tong ginagawa kong pagsusulat. Para sa akin ba talaga ‘to? Nasa tamang daan ba ako? Matutupad ko ba ‘yung pangarap ko na maging published writer?

Hindi ko na dapat pinagsiksikan pa ang sarili ko. Nang maayos ko lahat ng gamit ko ay nalingunan ko ang isang notebook sa maliit na lamesa sa tabi ng kama. Mabilis akong lumapit doon at kahit nababasa na iyon ng luha ko ay tinuloy ko pa rin ang pagsusulat ng huling mensahe ko para sa kanya. Dear Carl,

Sa pamamagitan noon ay hindi mawawala anh anumang nararamdaman nitong libog sa kanya. "Huwag ka rin kasing maging manhid." "Ayoko lang hong umasa." "Magtiwala ka sa sarili mo." Hindi siya kumibo. Iyon kasi ang pinakamahirap na gawin niya. Ang pagkatiwalaan ang sarili kaya nga mas gusto niyang sa bahay lamang magtrabaho. Mas gusto pa niyang magsulat kaysa kausapin ng harapan ang isang tao.

Paliwanag ni Sevv kay Lucky para mabilis ang proseso. "Salamat, hindi na kailangang maghanap ng ibang tao para magsulat para sa iyo, at hindi ko na kailangang magsulat ng blog post. May habit ang kapatid kong magsulat ng diary. Isinulat niya sa kanyang diary ang lahat ng nangyari noon, at napanatili pa rin ang diary sa kanya. Kumuha ka ng larawan ng diary ng kapatid ko at i-post mo online para malaman ng lahat kung ano ang nangyari noon."

Pakikipag-usap ko sa sarili ko. Natawa ako nang bahagya sa sarili ko. "Grabe! Tatlong linggo na." Iniunat ko ang sarili sa malambot na sofa ngunit ilang sandali rin ay inayos ko ang sarili at tumakbo patungo sa kowarto. Paglabas ko'y dala ko na ang laptop. Dali-dali ko 'yong binuksan at nagtungo sa sa Word. "It means leaving the Tenement is going back to my work. Pagagalitan ako ng boss ko kapag wala akong maipasang manus." Dali akong nagtype at bumuo ng scenes sa utak ko.

Kaso katahimikan ng paligid ang sumagot sa mahaba kong litanya. "Ano nang gagawin ko?" tanong ko sa aking sarili at tumayong muli. I have to do something. Wala naman akong kasama. Baka nasa kuwarto lang ako na pinuntahan ko. At kabisado ko ang labasan kapag nakalabas na ako kung nasaan man ako. "Tama, I have to walk straight. Hahanapin o kakapain ko lang ang pinto, then voila--- madali na lang akong makakalabas. Wala lang sanang multo na sasalubong sa akin dahil paniguradong hindi ako makakalabas dito ng hindi nahihimatay."

I whispered to myself. Alas dose pasado na ng hating gabi pero wala pa rin siya, niloloko ko na lang ang sarili ko. Napangiti ako ng mapakla ng dahil sa kaisipang 'yon bago hinipan ang kandila. "Happy birthday self," I greeted myself, smiling like an idiot. "I wish you a healthy heart after being broken and cut into many pieces. You're strong and brave... Just love yourself because no one can love you more than you do," giit ko pa bago tumayo at nagpasyang matulog na lang.