Novel & Cerita Write Yourself

Aniya. “Ma-aaply mo yan kapag nagsusulat ka. Kung saan ka magaling, dun ka magfocus. At magbasa ka rin ng magbasa ng gawa ng iba. Ganun lang naman ginawa ko nun, sulat lang ng sulat. Nag-focus ako kung saang genre ako mas effective. Make your competitors irrelevant.” “Naku, ang dami ko namang natutunan saiyo!” “Kapag may gusto ka pang malaman, writing tips etc, just ask me. From now on, magkaibigan na tayo.”

I want to live on my own 'yong walang katulong na nakasunod sa lahat ng gagawin ko. Saktong 6:30 ng umaga ay bumaba na ako at nagpaalam na sa lahat. Nagpahatid ako sa Butler ko for the last time dahil ako na ang magmamaneho sa bawat pag-alis ko. Pagkarating ko sa Condo, humiga ako saglit sa kama at nag-iisip ng aking gagawin sa araw na ito. Hmmm, I want to open my online platform where I use to write my stories. I'm a Doctor but I'm a paid writer also, I have 7 stories and I have 1.2M follower's.

Binuksan niya ito sa bagong pahina at sinimulang magsulat: “Day 1 – Buhay ko, ako na ang may hawak.” “Goals: 1. Magbudget para sa sarili. 2. Matutong maglaan para sa kinabukasan. 3. Magsimulang mag-ipon para sa sariling bahay someday. 4. Kumain ng ice cream kapag gusto ko, nang walang sermon!” Napangiti siya. Hindi man ito grandioso, pero sa wakas, ito ang tunay na simula. Hindi para patunayan ang sarili sa ibang tao, kundi para patunayan sa sarili niyang kaya niya.

“Alam mo talaga kung paano ako pakiligin, ‘no?” I giggled. “Of course, isang harot ko lang sa ‘yo, bibigay ka na, eh.” “Tsk. You’re unfair habang ikaw ang tigas mo.” I just giggle and hugged him tight. Nilipat niya ang page niyon. Ang notebook na iyon ay naglalaman ng mga hinaing ko sa buhay. Hindi kasi ako nasanay na magsabi ng nararamdaman sa ibang tao kaya sinusulat ko na lang. Writing is my comfort zone. Through writing, I am able to say what I want to say. Mga bagay na hindi ko masabi-sabi sa ibang tao.

Nag-isip ng mga sasabihin. Walang maisip. Gigil na nilamukos ang sariling mukha. “Hindi ako marunong mag-vlog!” paghihinagpis niya. Nanghihina na ang loob na isinarang muli ang kanyang personal computer. Tumindig. Iniunat ang katawan. At napansin ang kanyang kapayatan. “Sa kapipilit kong maging writer, pati sarili ko nakakalimutan ko nang asikasuhin,” reklamo sa wala, “ang payat ko na! Para na akong hanger na sabitan ng damit.”

tanong niya sa kanyang sarili. Sa mga nakalipas na mga taon, simula ng magsulat siya ay ganoon ang kanyang nagiging set up. Matapos ang isang nobela ay magpapahinga siya at magsusulat lang sa tuwing may bagong idea o kapag handa na muli siyang magsulat. “Changing what I used to do isn’t such a bad thing, is it?” tanong ni Anna sa kanyang sarili. “Perhaps breaking out of my shell will allow me to take in some fresh air.”

Isa-isang sinagot—hindi para humingi ng tawad, kundi para linawin kung sino siya. Sa huli, binuksan niya ang draft ng kanyang sariling statement. Hindi ito para sa brand. Hindi rin ito para sa press. Para ito sa sarili niya—isang liham ng pagbangon. “Ako si Yukisha Dawson. Hindi ako perpekto. Hindi rin ako palaban noong una. Pero natutunan kong hindi ko kailangang magpaliwanag sa lahat ng oras. Hindi ako binili. Hindi ako itinulak. Pinili kong lumaban. At ngayon, pinipili kong manatili. Hindi dahil kailangan ako ng mundo—kundi dahil gusto kong makita kung anong kaya kong ibigay sa mundo.”

Piniga niya ang mga kamay. "Kinakabahan ka ba? Just be yourself, Psalm. I know you can do it. Likas ka nang mahusay sa lahat ng ginagawa mo dahil inilalagay mo roon ang iyong puso. I've seen the proposal, and it is excellent and properly structured. Hindi ako makapaniwalang nai-apply mo sa actual business ang skills mo sa design."

sagot niya tapos tinuro ang sarili. "Its normal." Napakurap ako. Tinanong ni mother in law kung gusto ko ba ang pagsusulat. "Hi... Hindi ko alam. Its just... Nagkataon na ito lang ang alam ko gawin." Sa pagsusulat nailalabas ko ang frustration ko at mas nakakaramdam ako ng freedom. Sa pagsusulat walang nagda-judge sa akin at nagsasabi ng tama at mali. Nagsimula lang ako post online dahil bukod sa hindi makikita iyon ng parents ko nakikita ko din convenient iyon for me.