How To Write A Poem By Yourself Novels & Stories

Ito lang ang paraan. Tinapangan ko ang sarili ko nang buong lakas, pilit na hinila ang gilid ng aking mga labi para gumawa ng ngiti—kahit pilit lang, kahit malayo sa nararamdaman ko—at dahan‑dahang lumapit. “Magandang gabi po,” mahina at maingat kong pagbati.

tanong ko sa aking sarili habang tinititigan ko ang mga papel na nagsikalat sa aking lamesa sa loob ng aking kuwarto. Kanina pa ako sumusubok magsulat nang isang prologo ngunit hanggang ngayon ay hindi ko magustuhan kung papaano ko binubuo ang mga iba't ibang salita. Parang hindi sumasakto ang mga ito sa kung papaano ko gustong i-express ang sarili. I was having a hard time formulating words that wouldn't feel awkward when someone reads them. Pero kung susumain, hindi ko naman ipagpapaalam sa kahit sino na mayroon akong ganito. They wouldn't know.

Hinayaan ko nalang sila mag-usap sa gc, madami nga rin palang nakikipag collaboration sa akin para sa poems at story. Hindi ko rin alam kung paano ko sila rereplyan ngayon, wala rin talaga ako sa mood ngayon magsulat o makipag-usap sa iba. I don’t know what to do to lighten my mood anymore, ganitong mga araw yung ayaw ko. Ang hirap kasi hindi ko rin alam paano ang gagawin, kung sa sarili ko nga hindi ko alam ang gagawin paano pa ang ibang tao?

Maglilista ba siya ng dose-dosenang kasalanan nito? Sa huli, ipinasiya niyang wag na. Ang bawat salita ng poot na isusulat niya ay magiging pabigat lang sa sarili niyang emosyon, at hindi na iyon kailangan. Kahit na ang biglaang pag-alis ay tila nakakasakal, hahayaan na lang niya ang sarili na makalaya. Kaya naman, ilang sentences lang ang isinulat niya:

Kailangan kong ipaglaban ang aking sariling landas, ngunit tila napakahirap kumalas sa mga kadena ng aking nakaraan. Habang nag-iisip, nagpasya akong ilabas ang mga damdaming ito sa pamamagitan ng pagsusulat. Kunwari, para sa isang taong mahilig sa mga tula, ngunit sa likod nito ay isang sigaw ng pagnanais na makawala. Minsan, ang mga salitang ito ang nagiging aking kanlungan, ang tanging paraan upang maipahayag ang mga nararamdaman ko.

Napapailing-iling na lamang ako. "Katulad mo, hindi ko rin kaya na isulat ang sarili kong kwento. Gustuhin ko man pero pagdating sa gitna o di kaya ay wala ka pa sa gitna mawawalan ka na ng gana. Ewan ko ba, ayaw ata sa akin ng sarili kong kwento." Mapapatawa na lamang ako kapag naiisip ko ang bagay na ito. Bakit sarili ko pang buhay hindi ko maisulat?

At saka ako nagsimula na gumawa ng tula dahil tanging pagsusulat lang ang may kakayahang makapagpagaan ng aking loob sa mga oras na hindi maganda ang lagay ng puso ko. Sa bawat salita na aking binibitawan ay ang pagbigat ng puso ko na parang may dumadagan. Sa bawat tinta na naisusulat ay ang pagpilit ko sa aking mga mata na manatiling dilat. Sa bawat saknong na aking inililikha ay ang pag-agos ng aking mga luha. At sa bawat sulat na nasa iisang pahina ay ang unti-unti kong panghihina...

Ni hindi man lang siya kinausap ng matagal, muling dumako ang tingin niya sa mga bond papers. “Bahala na,” wika niya saka nag-search ng iba’t ibang tula sa internet, pinili niya yung mga hindi sikat at kilalang writer. Napangiti siya ng malapad nang ma-kumpleto ang anim na tula, mabilis niya nalang mako-kopya ang mga yun. “Wala pang alas dose tapos ko na lahat ng ‘to,” nakangising bulong niya saka nagsimulang magsulat sa bond paper.

Ang gwapo-gwapong lalaki tapos nagpapapansin lang sa katulad ko. "I composed a poem for you. I'm sure you will like it," determinado niyang sabi. Mukhang ngayon niya pa lang ginawa dahil may hawak-hawak pa siyang ballpen na ngayon ay isiniksik niya sa tainga. "Ako ay gwapo Anak ng nanay at tatay ko, Walang makisig na katawan,

naisip ko sa sarili. At doon… dumating ang chorus na hindi ko inaasahan. Hindi textbook. Hindi formula. Ito yung bahagi ng kanta na parang inagaw lang mula sa sarili kong unwritten crescendo. Meron siyang soul—hindi chords kundi salita—hindi notes kundi puso. Namamaga yung mata ko sa excitement.