Write Yourself Novels & Stories

It is not fun anymore kung maglalantad ka nga. Kinuha ko ang isang panulat. Dahil willing gumawa ng autobiography ang baliw. Sure, kailangan ko siya supportahan. Di naman makakalabas ang scrap book na ito sa bahay. Impossible yun Monina. Napapirma ako sa hulihan. Tignan natin kung ano ba ang maisusulat mo tungkol sa akin. Pagkatapos ko makapag-tsaa na pinagmamasdan lang ang babaeng himbing na himbing. Dinatnan na din ako ng oras ko para matulog.

You don’t need someone to make you whole because you can do it by yourself. Repeat after me. I can buy myself flowers, I can love myself better, I can take care of myself than anyone. I can go everywhere, buy myself everything I want. Doing everything makes me happy. I love myself better than anyone. I don’t need someone’s love. Me is enough. Love yourself better. “Your worth is not determined by another person.” “What if dumating iyung right time? The right person.”

Blanko. Pero may nakasulat sa ilalim ng pahina, nakasulat sa lapis: "One day, I’ll create something that makes me feel safe again." Hindi na niya maalala kung kailan niya sinulat ‘yon. Pero ngayon, sa gitna ng gabi, sa katahimikan ng kwarto, ramdam niya ang tibok ng puso niya. “Baka panahon na para tuparin mo ‘yung pangakong ‘yon sa sarili mo, Celle.”

“Sigurado ka ba? Makakaya mo ba talaga ang desisyon mong ‘yan?” “Pa, marami na akong laban na nakaya kong nang mag-isa,” nagkaroon ng pait ang pananalita niya sa mga katagang binibitiwan niya. Hinayaan niya ang dibdib na mailabas ang mga kinimkim niyang sama ng loob. “Nag-aral at nakatapos ako ng high school at nagtinda-tinda ako ng kahit anong kakanin para may baon ako. Naging working student ako para makatapos ako ng college at lahat ng iyan ay kinaya kong mag-isa. Kahit hindi ko ramdam na parte ako ng pamilya natin, pilit kong tinatagan para sa sarili ko. Ang naging malaking kalakasan ko para magpatuloy ako sa buhay ko. Ituturing ko pa rin kayong aking ama kahit ngayong alam ko na hindi n

I want to be like him but I still don’t believe na kaya ko. “Hay nako Autumn..” biglang sambit ni ninong at saka lumipat sa bangkong katabi ng inuupuan ko. “I didn’t know you had this kind of attitude. Kailan ka pa nawalan ng tiwala sa sarili mo? Nasaan na yung Autumn na matindi ang paniniwala sa mga prinsipyo niya?” saad niya nang nakangiti. “Pero kasi ninong, you know how hard it is to write those kinds of stories. Effort, time, patience, research at vocabulary, yon ang kakailangan ko once I decided to write. How could you think na-”

Biglang bumilis nang bahagya ang tibok ng puso niya. Mabilis siyang luminga sa paligid bago hinugot ang sulat. Binuksan niya iyon. Good morning, Elise. Una sa lahat, hindi kita niloloko. At hindi rin ako bored na naghahanap lang ng mapaglilibangan. I write to you because I want to. So please, bawasan natin ang overthinking. Since mukhang kailangan mo ng motivation today, may nahanap akong advice para sa'yo:

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

' ' Y E S ' Kabado ako na kinikilig habang sinusulat ko ito. Huminga muna ako ng sobrang lalim bago ko tinupi ng dalawang tupi ang sulat bago ko nilagay sa sobre. "This is it Dianne! Kalma lang self.."

I try my best to rely on my pure imagination and creativity every time I write. Let’s help each other grow by supporting original works. Hindi madali ang magsulat, lalo na kapag ikaw lang mag-isa, walang beta reader, walang editor—puro passion lang at love sa craft. Kaya sa mga legit readers diyan na hindi lang nagbabasa kundi nag-a-appreciate din—sobrang thank you! You are the reason why I keep writing.

tanong ko sa aking sarili habang tinititigan ko ang mga papel na nagsikalat sa aking lamesa sa loob ng aking kuwarto. Kanina pa ako sumusubok magsulat nang isang prologo ngunit hanggang ngayon ay hindi ko magustuhan kung papaano ko binubuo ang mga iba't ibang salita. Parang hindi sumasakto ang mga ito sa kung papaano ko gustong i-express ang sarili. I was having a hard time formulating words that wouldn't feel awkward when someone reads them. Pero kung susumain, hindi ko naman ipagpapaalam sa kahit sino na mayroon akong ganito. They wouldn't know.