Write Yourself Novels & Stories

At sa katahimikan ng kwarto ko may sagot na unti-unting nabuo hindi malakas, hindi sigurado pero totoo. Gusto kong mangarap nang hindi humihingi ng paumanhin. Gusto kong mabigo kung kinakailangan, basta alam kong sinubukan ko. Gusto kong tumayo kahit walang humihila sa akin pataas. Kinuha ko ulit ang notebook ko at sa wakas, nagsulat ako. Hindi ito kanta. Hindi ito script. Hindi rin ito pang-entablado.

Hope you don’t mind being recognized. Arman Ruiz My chest tightened. Recognition. For me. For my work. Not because of who I was beside. But because of who I was. --- 8:45 PM – Moon’s Apartment Nakaupo ako sa floor, nakasandal sa dingding. Blank journal in hand. Slowly, I wrote: --- “Dear Moon,” One day, you will laugh at this version of yourself. Not out of mockery, but because you’ll be proud of her. For walking away. For knowing her worth. For choosing herself.

Buong taon kong sinubukang mag-isip ng story pero puro plot twist lang ang naiisip ko at hindi ko alam kung paano paiikutin. Buong taon ko ring pinagduduhan ang sarili kong kakayahan kahit pa palagi akong tinutulungan ni Levi at ng mga kaibigan ko. Parati kong iniisip na paano kung walang magbasa at hindi nila magustuhan ang gawa ko? Paano kung— ang daming what if’s. Pero naisip ko, hindi naman ako nagsusulat para sumikat. Nagsusulat ako para sa sarili ko, nagsusulat ako dahil ito ang gusto ko. Nagsusulat ako dahil doon ako masaya.

Tahimik ang lahat. Ramdam ang bawat salita. “What matters,” dagdag niya, mas mahinahon ngayon, “is who you become when no one is there to define you.” Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak sa mikropono. “I built myself,” diretso niyang sabi. “Not for validation. Not for revenge. But because I refused to stay where I was underestimated.” Ang mga salitang iyon ay parang direktang tumama sa mga taong kanina lamang ay nagdududa.

"Life is short, they say. Kaya habang nabubuhay tayo, kailangan nating gawin ang mga bagay na makapagpasasaya sa atin. Hindi sa ibang tao. We have bosses, yes, and we are paid, but at the end of the day, seeing your boss's happy is a mere bonus when you found out that you were happy first of your work, of what you did and what you've accomplished." "Huwag kang gumawa ng mga bagay na ikakasaya lamang ng ibang tao ngunit hindi sa sarili mo. Huwag mong gawin ang mga bagay, just to impress someone, o para lang bumilib sila sa 'yo. Instead, do it for yourself. And the rest will follow."

sabi niya sa sarili. Habang nagsimula siyang maghanda para sa kanyang araw, naisip niyang ipaalam kay Nikolo ang kanyang mga bagong ideya. Nag-draft siya ng email na naglalarawan ng mga workshop at mentorship program, nag-aalok ng mga detalye at posibleng petsa. “Siguradong matutuwa si Nikolo sa mga ideyang ito,” sabi niya sa sarili.

Nagpaalam lang siya ng isang simpleng, “Excuse me.” Hindi na siya naghintay ng tugon. Dumiretso siya sa sariling kuwarto, isinara ang pinto, at agad na hinanap ang mga papel na kanina pa nakakalat sa mesa. Kinuha niya ang laptop, sinindihan ito, at sinimulang mag-type, kahit wala pa siyang malinaw na ideya kung ano ang gagawin. Ang mahalaga lang sa kanya, may ginagawa siya—may dahilan para huwag isipin ang nararamdaman. Huminga siya nang malalim at nagbulong sa sarili, “Kaya ko ‘to. Hindi ko pwedeng hayaang kainin ako ng selos. Hindi ako pwedeng magmukhang mahina.”

Tss. Napasigaw ako at sinabunutan ko ang aking sarili. Wala talaga akong maayos na maisulat. Naiinis ako sa aking sarili. Napahikbi at bigla natatawa. Napakawalang kwenta ng utak ko at kamay… Wala man lang maayos na kwentong maisulat. Kung makikita ako ng aking editor tiyak pagtatawanan ako nito o ng mga kakompentensya ko sa pagsusulat. Tss. Dapat sa kanila pinapatay!

Nagbukas siya ng journal at nagsimulang magsulat: “I’ve survived chaos, betrayal, and pressure… but I am still standing. I am still focused. I am still me.” Bawat salita ay parang maliit na reminder sa sarili na kahit gaano ka-busy, kahit gaano kahirap, may karapatan siyang huminga, magpahinga, at i-prioritize ang sariling kalusugan at katahimikan. Physical and Mental Reset

galit na singhal niya sa sarili habang nakaharap sa salamin. Napahilamos siya ng mukha gamit ang palad niya sabay gulo ng buhok dahil sa sobrang pagkainis. Pagkatapos ay naupo siya sa may sofa at nilabas ang kanyang notebook. Muli siyang nag-isip ng mga plano para maayos ang pamilyang ginulo ng bente-quattro anyos niyang katauhan. Sinusulat din niya ang mga naganap sa bawat araw niya habang naka-address sa sarili niya para kung sakali na bumalik siya sa dise-otso niyang katawan sa nakaraan ay mababasa ng future self niya ang lahat ng nangyari.