ขย้ำรักเลขา Novels & Stories

ปากหยักได้รูปก้มลงมาจูบหัวไหล่ขาวเนียน พร้อมกับขบเม้มเบาเป็นการให้รางวัล จนเลขาฯ สาวใบหน้าแดงก่ำ “กระรัตไม่ได้เก่งแค่เรื่องงานนะคะ” เสียงหวานใสนั้นเอ่ยขึ้นและยิ้มให้เขาอย่างมีเลศนัย

"อ่าาา...ปากหวานอย่างนี้ฉันคงต้องให้รางวัลเธอแล้วล่ะ...ซี้ดด" อิทธิพัทธ์กระแทกท่อนเอ็นเข้าไปในช่องทางคับแคบของเลขาสาวในจังหวะที่หนักหน่วง สลับกับหมุนควงสะโพก บทรักอันเร่าร้อนที่เขามอบให้เลขาสาวเรียกเสียงครางจากเธอได้เป็นอย่างดี ยิ่งเธอครางเสียงดังเขายิ่งกระแทกเธอแร ง

ในฐานะเครื่องจักรทำงานที่ไร้ซึ่งอารมณ์อย่างกู้หวย สำหรับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบนี้ เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด จึงถามเลขา แล้ววิเคราะห์ว่า “จริงๆ แล้วความรักมันก็เป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก ประธานฟู่คนนั้นน่าจะโกรธที่คุณเย่ทิ้งเขาไป แต่ในขณะเดียวกันก็ยังรักเธออยู่ แบบที่ เรียกกันว่า ‘ทั้งรักทั้งแค้น’ นั่นแหละครับ”

ปิ่นปักกำมือแน่น ฉันจะไม่ยอมให้นายเลขาสี่ตามาขัดขวางความรักครั้งนี้แน่นอน… อีกทางด้านหนึ่ง

รอยหยักถูกกดเข้าไปในโพรงร้อนขาเรียวถูกดันขึ้นสูง จากนั้นบทรักอันร้อนแรงก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ...” “ซี้ด ที่รัก ครางดัง ๆ เสียงคุณทำให้ผมมีความสุข” “ธามขา...อ๊ะ อ๊ะ เร็ว ๆ อึก อื้อ”

โลกันตร์ไม่เข้าใจว่าเรื่องเลขาหน้าห้องเกี่ยวอะไรด้วย "ฉันไม่ชอบเลขาคนนี้ของคุณ กรุณาเปลี่ยนเลขาคนใหม่ด้วย" หึ.. ใบหน้าคมที่ยังมีรอยฟกช้ำให้เห็นอยู่บ้าง ได้ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ไข่มุกร้องตามจังหวะกระเด้า “อู้ววว… ของหนูตอดแรงมากจ้ะที่รักจ๋า… อ่า… มันเอ็นสุดๆ… ” บั้นท้ายของท่านประธานแอ่นหยัดขึ้นจากโซฟา อัดแก่นกายสอดเสียบเข้ามาในร่องกลีบคับแน่นของเลขาสาว ทำเอาหล่อนสะดุ้งในทุกครั้งที่แท่งเอ็นกระทุ้งขึ้นมาจากด้านล่าง ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ต ั่บ… ตั่บ…

ก้องภพขมวดคิ้วงุนงง แต่นาทีต่อมาสัมผัสที่ค่อย ๆ กดซับใต้จมูกอย่างแผ่วเบา และความเจ็บที่เริ่มสำแดงก็บอกให้เขารับรู้ ยายเลขาฟาดเขาจนเลือดกำเดาไหล! ประกายวาววาบในแววตาดุดันทำเอาเจณิสตาหดคอด้วยความหวาดหวั่น “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ตาของเขาอาจจะกำลังดูโทรทัศน์อยู่ แต่ใจของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่ตรงนั้นเลย เขารู้สึกตัวจดจ่ออยู่ที่ต้นขา เปลือยและผิวเนียนนุ่มของเธอ ชีพจรของเขาเต้นเร็วขึ้น ควยยักษ์เกิดการแข็งตัว คำสัญญาที่เย้าหยอกนั้น ช่างน่าหลงใหล

แต่การที่เห็นเขาเป็นเช่นนี้ กลับยิ่งทำให้สวี่ชิงเหยาโกรธแค้นมากขึ้น ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตา รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่สุด และแผดเสียงตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ยัยนั่นก็แค่เลขา! อีแพศยาคนหนึ่ง! ตั้งแต่วันแรกที่ฉันกลับมา ฉันก็รู้แล้วว่ามันคิดไม่ซื่อกับคุณ คนแบ บนั้นไปได้ก็ดีแล้ว! ฉีโม่หาน ไหนคุณบอกว่าคุณรักฉันแค่คนเดียวไง แล้วตอนนี้มันหมายความว่ายังไง คุณรักยัยนั่นไปแล้วใช่ไหม?”