ขย้ำรักเลขา の小説・ストーリー

อิงฟ้าพรึมพรำให้กำลังใจตัวเอง ในเมื่อประธานที่เธอต้องไปเป็นเลขาให้นั้น คือ คิมหันต์ ผู้ชายที่เพิ่งจะโดนเธอตบปากแตกที่ผับไปเมื่อวันก่อน เธอจึงคิดว่าต้องโดนอีตานั่นแกล้งเอาคืนแน่ๆ ..................................Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.................................

สิ่งที่เธอโดนกระทำอีก เธอว่าเขาไม่ลงจริงๆ “คนอย่างฉันไม่เคยข่มขืนผู้หญิง...คนรักของนายเต็มใจนอนกับฉันเอง...ถ้านายไม่เชื่อจะให้ฉันเอากับคนรักของนายให้ดูไหมล่ะ นายจะได้เห็นว่าคนรักของนายตอนที่อยู่กับฉันน่ะร่านขนาดไหน...” ลูก้าโดนด่าแบบนี้แล้วก็มองราเชนแบบจดจ้อง เขาก็พูดตอ กย้ำออกไปให้ราเชนได้รู้ว่าต่อให้มันร้องไห้เสียใจแค่ไหน ผู้หญิงของมันก็กลายมาเป็นผู้หญิงของเขาอยู่ดี

“ใช่ค่ะ ฉันเป็นแค่เลขาของเขา” “ดูท่าทางคุณไม่พอใจกับตำแหน่งที่เขามอบให้เลยนะครับ คุณคงแอบรักเจ้านายล่ะสิ”

จะพูดว่ารักเลขาฯ เฉิ่มอย่างหล่อนได้ “ท่านประธาน... รักแพรจริงเหรอคะ” คราวนี้เขาหัวเราะออกมา ยกมือขึ้นลูบศีรษะของหล่อนอย่างเอ็นดู “รักมากที่สุดครับ” ทำไมอองเดรหวานแบบนี้ รู้ไหมว่าเขากำลังทำให้หล่อนละอาย

ยิ่งเธอกระแทกแรงเท่าไหร่มันก็ยิ่งสร้างความเสียวซ่านให้กับตัวเองเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ผักกาดจึงไม่ผ่อนแรงลงเลยสักนิดแถมยังเร่งแรงเร่งจังหวะให้ถี่รัวขึ้นไปเรื่อยๆ จนภายในห้องนั้นมีแต่เสียงครางของเธอกับเขาปะปนกันจนดังลั่นห้อง “อ๊ะส์ๆๆๆ! อิ๊ๆๆ! จะเสร็จแล้ว ..พ่อเลี้ยงขาหนูจะเสร็จแล้วนะ อื๊อๆๆๆ!” “ซี้ดดด อ๊า! ฉันก็จะแตกแล้วผัก..เรียกชื่อฉันสิ เรียกราเชนทร์”

ปลายฟ้าตอบ “เดี๋ยวตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเธอเข้ามาฝึกงานในห้องของฉันนะ… ช่วงนี้ฉันกำลังรับสมัครเลขา” เสี่ยอดุลย์เห็นแล้วอยากได้เลขาขึ้นมาทันที เพียงแค่สาวน้อยแกล้งส่งยิ้มหวาน หว่านเสน่ห์เบาๆ เขาก็แสดงอาการของเฒ่าหัวงูออกมาให้เห็น

พระนางตรัสเช่นนี้ ขณะที่ใบหน้าของโจเหม่ยห้อเลือดตามรอยพระนขาของพระนาง (พระนขา แปลว่า เล็บ) “อย่าทำอะไรหม่อมฉันเลย หม่อมฉันไม่กล้าแล้ว” โจเหม่ยทูลบอกทั้งน้ำตา และยกมือไหวด้วยความหวาดกลัว

แก้วตาตอบกลับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ตอนนี้รู้สึกโล่งใจแปลก ๆ ที่หล่อนคนนี้เป็นเพียงเลขาของธาวิน ไม่ใช่คู่นอน คู่ควง หรือเด็กเลี้ยงของเขาตามที่คิดเอาไว้ “ยื่นแขนมาหน่อยค่ะ เดี๋ยวพี่จะรับขวัญให้” เลขาสาวหยิบฝ้ายผูกแขนสีขาวออกมาจากกระเป๋า จากนั้นเธอก็ผูกข้อมือให้แ ก้วตาอย่างอ่อนโยน “ขวัญเอยขวัญมา หมดเคราะห์หมดโศกแล้วนะคะ”

พศวัตจ้องเธอเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ที่ศศิราให้ความสนิทสนมกับช่ยอื่น “หยุดคิดเองเออเองได้แล้ว!...คุณเข้าใจผมผิด” ศศิราเชิดหน้าขึ้น ดวงตาวาววับด้วยแรงอารมณ์ “ฉันไม่รักคุณแล้ว เลิกยุ่งกับฉันสักที!”