ขย้ำรักเลขา Novels & Stories

“ใช่ค่ะ ฉันเป็นแค่เลขาของเขา” “ดูท่าทางคุณไม่พอใจกับตำแหน่งที่เขามอบให้เลยนะครับ คุณคงแอบรักเจ้านายล่ะสิ”

น้ำตาของคนฟังไหลพรากไม่หยุด แต่มันคือน้ำตาแห่งความปลื้มปิติดีใจ มันไม่น่าเชื่อ. ไม่น่าเชื่อเลยว่าอองเดร ท่านประธานหนุ่มที่สาวๆ ทั่วโลกใฝ่ฝันถึงจะ... จะพูดว่ารักเลขาฯ เฉิ่มอย่างหล่อนได้ “ท่านประธาน... รักแพรจริงเหรอคะ”

ยิ่งเธอกระแทกแรงเท่าไหร่มันก็ยิ่งสร้างความเสียวซ่านให้กับตัวเองเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ผักกาดจึงไม่ผ่อนแรงลงเลยสักนิดแถมยังเร่งแรงเร่งจังหวะให้ถี่รัวขึ้นไปเรื่อยๆ จนภายในห้องนั้นมีแต่เสียงครางของเธอกับเขาปะปนกันจนดังลั่นห้อง “อ๊ะส์ๆๆๆ! อิ๊ๆๆ! จะเสร็จแล้ว ..พ่อเลี้ยงขาหนูจะเสร็จแล้วนะ อื๊อๆๆๆ!” “ซี้ดดด อ๊า! ฉันก็จะแตกแล้วผัก..เรียกชื่อฉันสิ เรียกราเชนทร์”

ปลายฟ้าตอบ “เดี๋ยวตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเธอเข้ามาฝึกงานในห้องของฉันนะ… ช่วงนี้ฉันกำลังรับสมัครเลขา” เสี่ยอดุลย์เห็นแล้วอยากได้เลขาขึ้นมาทันที เพียงแค่สาวน้อยแกล้งส่งยิ้มหวาน หว่านเสน่ห์เบาๆ เขาก็แสดงอาการของเฒ่าหัวงูออกมาให้เห็น

พระนางตรัสเช่นนี้ ขณะที่ใบหน้าของโจเหม่ยห้อเลือดตามรอยพระนขาของพระนาง (พระนขา แปลว่า เล็บ) “อย่าทำอะไรหม่อมฉันเลย หม่อมฉันไม่กล้าแล้ว” โจเหม่ยทูลบอกทั้งน้ำตา และยกมือไหวด้วยความหวาดกลัว

เสียงกระซิบหวานๆ นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป เพราะทิวาแสดงความรักต่อภรรยาอย่างไม่สนสายตาใครเลย โดยเฉพาะเลขาของเขาที่ได้แต่กลอกตาไปมา เพราะต้องกลายเป็นพยานรักไปโดยปริยาย

“นี่คือแผนพี่เด่นใช่มั้ยคะที่พาพวกเรามาที่นี่ อุ๊ย อ๊า.. พี่เด่นขา..” ยอดรักก้มลงมองสามีอย่างนึกเคืองเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าครางกระเส่าเมื่อเขาซุกใบหน้าลงกับดงดอกไม้ฉ่ำหวาน มือเรียวขยุ้มเรือนผมดกหน้าของเขาอย่างเสียวกระสัน เด้งสะโพกมนเข้าหาปากร้อนผ่าวของเขาอย่างร้อนรนต้องการให้เขาไล้เ ลียลึกขึ้นซึ่งท่าทางร้อนแรงของภรรยาทำให้อัคราชอบใจนัก... “หวานจริงๆ หวานไม่เปลี่ยนเลยทูนหัว..”

“สุดท้าย คุณก็กลับไปหาเธอ โชคดีนะคะคุณมารุต แต่ถึงยังไงฉันก็จะทำตามข้อตกลงตามเดิม จะทำหน้าที่เลขาและภรรยาจอมปลอมให้ดีที่สุด ไม่ว่าสุดท้ายแล้ว เราจะสามารถเดินไปสุดทางฝันหรือไม่ก็ตามที” ในช่วงเวลาอ่อนแอที่สุด คงมีเพียงแค่น้ำตาคอยเยียวยาตัวเองความรักที่เคยส่งไป มันไม่เคย ถึงเลยสักครั้ง บางทีฉันก็อยากตีโพยตีพาย อยากร้องระบายออกมาดัง ๆ ตะโกนให้คนทั้งโลกได้ยิน ความรักของฉันที่มี ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดแสนทรมาน แต่ก่อนก็พออยู่ได้ ทำไมวันนี้กลับรู้สึกเจ็บปวดเจียนตาย

แก้วตาตอบกลับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ตอนนี้รู้สึกโล่งใจแปลก ๆ ที่หล่อนคนนี้เป็นเพียงเลขาของธาวิน ไม่ใช่คู่นอน คู่ควง หรือเด็กเลี้ยงของเขาตามที่คิดเอาไว้ “ยื่นแขนมาหน่อยค่ะ เดี๋ยวพี่จะรับขวัญให้” เลขาสาวหยิบฝ้ายผูกแขนสีขาวออกมาจากกระเป๋า จากนั้นเธอก็ผูกข้อมือให้แ ก้วตาอย่างอ่อนโยน “ขวัญเอยขวัญมา หมดเคราะห์หมดโศกแล้วนะคะ”

พศวัตจ้องเธอเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ที่ศศิราให้ความสนิทสนมกับช่ยอื่น “หยุดคิดเองเออเองได้แล้ว!...คุณเข้าใจผมผิด” ศศิราเชิดหน้าขึ้น ดวงตาวาววับด้วยแรงอารมณ์ “ฉันไม่รักคุณแล้ว เลิกยุ่งกับฉันสักที!”