ขย้ำรักเลขา の小説・ストーリー

เซ่าเยว่ไม่ชอบพูดเรื่องส่วนตัว แต่เลขาจางเป็นห่วงเธอจริง ๆ จึงอธิบายเพิ่มอีกประโยคว่า “ฉันหย่ากับเขาแล้ว” เลขาจางตกใจสุดขีด “พวกเธอถึงขั้นหย่ากันแล้ว แต่เธอรักเขาซะขนาดนั้น...” เซ่าเยว่ “อืม หย่าแล้ว” เลขาจางเข้าใจและยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่มีวันชอบนายยังไงล่ะ และนายก็ไม่มีสิทธิ์มาชอบฉันด้วย เข้าใจใช่ไหม... ไอ้ขยะ” ผมหน้าเหวอทันทีกับประโยคหยุดเวลาที่อีกฝ่ายพ่นออกมา ไม่คิดเลยว่าคำว่า “ไอ้ขยะ” ที่มักได้ยินอยู่บ่อยครั้ง จะบาดลึกกินใจได้ถึงเพียงนี้ เสียงดนตรีที่ดูสนุกสนานดังแว่วมาแต่ไกล ราวกับต้องการเยาะเย ้ยผมที่กล้าดีบอกความในใจที่เก็บซ่อนมานานให้อีกฝ่ายฟัง ร่างกายทั้งร่างเริ่มชาหนึบ แม้กระทั่งขาที่ก้าวถอยหลังยังไม่มีแรงจะขยับ

ฉันเงยหน้าถามคนตัวใหญ่ด้วยสายตา " ฉันอยากลองเปลี่ยนมาดื่มชา เพราะชิมจากเจ้าของ...แล้วติดใจ " อ๊ายย! ฉันอุตส่าห์ไม่พูดถึงมันแล้วนะ!? เลขาทำหน้าเลิ่กลั่กมองเราสองคนสลับกัน แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะถามอะไรเจ้านายหรอก ทำหน้าที่ตัวเองเสร็จก็เดินออกไป

"ผมตั้งใจซื้อมาให้เป็นของขวัญวันเกิดและเป็นตัวแทนหัวใจของผม ผมจะฝากรปภ. หน้าหมู่บ้านให้แวะมาดูบ่อย ๆ แล้วกัน กูดลัก" แข็งขาอ่อนแรงทรุดกายลนั่งพื้นฟุบใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาลงบนเตียงนอนนุ่ม เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อได้สติจึง

ตาคมจรดมองร่องรอยเล็ก ๆ หลักฐานของความรักซึ่งเธอตั้งใจมอบให้เขาอย่างเต็มใจยินดี ก่อนก้มลงมองใบหน้าสดสวยผ่อนคลายที่ยังคงซุกนอนบนท่อนแขนของเขาอย่างสิ้นฤทธิ์พิษสง คนเป็นเลขาฯ คงไม่ลืมหน้าที่ที่ทำทุกวันคือออกไปหาอาหารให้เจ้านายเวลาเธอทำงานหนัก เข้าประชุมจนลื มมื้ออาหารเช้าและน้ำผลไม้ ถึงแม้ว่าการผละจากร่างนุ่มนิ่มกลิ่นหอมกลายเป็นเรื่องยากสำหรับเขา มันเป็นสุขประหลาด หัวใจเต้นรัวแรงแค่มองใบหน้าน่ารักใต้อาณัติ

ตึก ตัก ตึก ตัก เสียงหัวใจผมหรือเธอไม่รู้ที่ตอนนี้กำลังเต้นโครมครามจนได้ยินเสียงชัดเจน ผมกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกอดคนบนตักไว้แบบนั้นด้วยความดีใจ เพียงฟ้า... " รักค่ะ เพียงฟ้ารักคุณวายุ " ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันพูดความรู้สึกที่แอบซ่อนไว้มานานออกไปทั้งๆที่รู้ว่าเป็นไป ไม่ได้ที่เจ้านายอย่างเขาจะมาชอบเลขาอย่างเราเพราะฉันยังจำคำสัญญานั้นได้ขึ้นใจ

คำพูดที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดใจของคุณคิมหันต์ มันยิ่งเพิ่มไฟแค้นภายในใจของคลินต์จนเขาแทบจะคลั่งแทนพ่อตัวเองแล้วจริง ๆ "ไม่จริงนะ ฉันรักคุณ...รักมากนะ" ภรรยายังสาวทรุดลงตรงหน้าและคลานเข้าไปกอดขาของเขาเอาไว้แน่น

เฟรย่าถามกลับอย่างใสซื่อ พร้อมกับจ้องมองคนตรงหน้ากลับด้วยรอยยิ้มเหยียดอย่างไม่ปิดบังเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยรอยยิ้มร้ายกาจไม่น้อย "ตำแหน่งเลขาได้มาเพราะความสามารถ หรือได้มาเพราะเลีย.. ล่ะคะ" "ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนของคุณแดนมายืนด่าฉันแบบนี้ เธอคงมาใหม่จริงๆสินะ ถึงยังไม่รู้ว่าฉันคือคนโปรดของเขา"

“นวล..คุณเข้าใจ..ในอดีตคุณทำพลาดเอง คุณรู้ใจตัวเองช้าไป..คุณรักนวลจริงๆ นะ” “พอค่ะ คุณจะมาบอกรักวันนี้มันก็ไม่มีความหมายอะไรแล้วค่ะ ความรักที่มาช้าเกินไปมันก็ไม่ต่างจากขยะที่ไม่มีคนต้องการ คุณกับเลขาคุณกลับไปเถอะค่ะ ที่นี่ไม่มีอะไรที่จะให้คุณได้”

“คุณกลัวจะตกหลุมรักผมหรอ ลูกปัด กลัวหัวใจตัวเองใช่ไหม ถึงได้ห้ามผม ถึงได้หนีตั้งแต่ยังไม่เริ่ม “ เลขาสาวยิ้มออกมา “ถ้าการท้าทาย เคยได้ผลกับคุณ แต่มันไม่ได้ผลกับฉัน เราจะรู้จักกันในฐานะ คุณจอมทัพเป็นคู่ค้า และดิฉันเป็นเลขาที่ติดต่องานให้คุณภัทรกรค่ะ “