หย่าร้างแล้วไง ฉันคือราชินีสงคราม の小説・ストーリー

เวินหร่านขมวดคิ้ว อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนสติ “พี่อย่าลืมสิว่าฉันแต่งงานแล้ว” เรื่องการหย่าร้างระหว่างเธอกับฟู่จิ่งเฉิง ยามนี้ยังไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณชนได้

หลังจากนั้น เธอก็ไม่สามารถมีลูกได้อีก เธอเริ่มจัดการทุกคนที่ทำร้ายเธอ โดยที่ใช้จุดอ่อนของแต่ละคน และคนที่เล่นงานได้ง่ายที่สุดคือจืออี้ เธอจัดการทุกคนจนได้ขึ้นเป็นนายหญิง แต่ต่อให้มีอำนาจ ต่อให้เย่หานยืนอยู่ข้างกาย บ้านที่ควรจะมีเสียงเด็กก็กลับว่างเปล่า ความรักที่ควรสมบ ูรณ์ กลับมีรอยแหว่งที่ไม่มีวันเติมเต็ม นั่นแหละ... คือความพ่ายแพ้ที่แท้จริงของเธอ เพราะอย่างนั้น ชาตินี้ เธอจะไม่รอ ไม่รอให้ใครเลือก ไม่รอให้ใครสงสาร ไม่รอให้ใครมาปกป้อง เธอจะเป็นคนกำหนดเกมเองตั้งแต่ต้น

coffee_princess : ตัวแม่มาก เพียงไม่นานเธอก็กดอ่านและตอบกลับมาทางข้อความไอจีอย่างรวดเร็ว N_D : ไม่เท่าแกหรอก coffee_princess : ฉันลาวงการแล้ว N_D : ติดผัว? coffee_princess : พูดเล่น N_D : เห็นคนลือให้แซ่ดว่าพี่นักรบมีเรื่องกับพี่วินเหรอ coffee_princess : แกรู้ได้ไง N_D : มีคลิปให้ว่อนทั้งมหา’ลัยฉันและมหา’ลัยแกเลย

ผู้หญิงคนนี้อยากเอาต้นขาโชว์ให้ใครดูกัน？ จ้าวซีซีก็อารมณ์ขึ้นเหมือนกัน พวกเขาหย่ากันแล้ว ทําไมเธอถึงต้องเป็นที่รองรับอารมณ์อยู่ต่อไป "ไม่ลง หลบไป!"

อะไรคือจะทำอย่างไร? "ตอนนี้นางเป็นอิสระ หย่าไปแล้ว" มู่หรงจ้วงจ้วงกล่าวอย่างอดไม่ได้

ตอนนี้ในขณะที่เรากำลังเถียงกันอยู่ว่าเธอไม่จำเป็นต้องไปบอกซิดนีย์เรื่องที่เธอท้องเลย ผมก็อดที่จะนึกถึงวันนั้นไม่ได้ วันที่ผมรู้สึกแย่ได้อย่างน่าประหลาดใจ ในวันที่ผมเพิ่งทำเรื่องหย่าร้างกับซิดนีย์เสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง แล้วเธอก็ไม่ใช่คนของตระกูลตอร์เรสอีกต่อไป

เสียที ในงานวันอภิเษกของเคียนและคาเรน คีนแนนประกาศสละราชสมบัติออกมาในช่วงเช้าเพื่อที่ไกอาจะได้แต่งงานเข้ามาเป็นองค์ราชินีเลย

ปัณณธรกระซิบเสียงเครียด บอกคนที่หอบหายใจแรงให้รับรู้ “หนูจะหย่า หนูไม่แต่งงานกับคุณแล้ว ปล่อยนะ ปล่อย” “ฉันปล่อยเธอไปแน่ แต่ต้องหลังจากที่เธอสูญเสียทุกอย่าง!!”

“เพราะฉะนั้น ถ้าไม่อยากเห็นฉันเป็นบ้าแบบนี้อีก ช่วยอยู่เฉยๆ จะได้ไหม...” กำลังจะบอกรักเธอ.... โดยใช้มือว่างข้างหนึ่ง คีบปลายคางเธอให้หันกลับมาเบาๆ “หลังจากหมดสงคราม ถ้าฉันไม่ตายซะก่อน เราแต่งงานกันนะ”

คำกล่าวนั้นเป็นเหมือนมีดกรีดแทงใจจางอวิ๋นซี นางเดินหันหลังออกมาอย่างเจ็บปวดใจ ท่ามกลางพายุฝนที่ตกหนักยังไม่เท่ากับในใจ ของนางที่น้ำตาไหลเอ่อออกมาด้วยความเสียใจ ‘หานไท่หยาง ชาตินี้ข้าจะไม่มีวันรักเจ้าอีกแล้ว’ วันรุ่งขึ้น หนังสือหย่าของราชวงศ์ถูกส่งมาที่วังอ๋อง บัดนี้ ทั้งหาน