แมเดอลีน ครอว์เฟิร์ด Mga Nobela at Kwento

แน่ะ โอ้อวดความร่ำรวย เลียแข้งเลียขา มองว่าเธอเห็นแก่กินนักหรือไง เธอไม่หลวมตัวง่ายๆ หรอก ว่าแล้วมือนิ่มก็ยื่นไปหยิบช็อกโกแลตแท่งโปรดขึ้นมาถือเอาไว้ “อร่อยไหมคะ พี่มีขนมที่แสนอร่อยมาแนะนำเยอะแยะเลยค่ะ” ฉัตรสุดารีบฉีกยิ้มกว้างอย่างประจบว่าที่น้องสามีในอนาคต

องค์หญิงสิบเอ็ดคีบอาหารวางลงในจานของทั้งสองพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน คล้ายกำลังชดเชยสิบปีที่ไม่ได้ทำหน้าที่มารดา “ท่านแม่ แท้จริงท่านชื่อสิบเอ็ดจริง ๆ หรือ” ป๋อหลินถามด้วยแววอยากรู้อยากเห็น

วันต่อมา ช่วงสายของวันมีนายืนมองบ้านหลังใหญ่โตอยู่ตรงนอกรั้วหน้าบ้านพร้อมกับกดกริ่งเรียกคนภายในบ้านให้ออกมาเปิดประตูให้เธอ รอไม่นานแม่บ้านสูงวัยก็เดินออกมาเธอจึงแจ้งจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ จากนั้นเธอก็ถูกพาเข้าไปยังห้องรับแขกภายในบ้าน มีนานั่งรอไม่นานเจ้าของบ้านก็เ ดินเข้ามา "สวัสดีค่ะ " มีนายกมือไหว้หญิงสูงวัยทันทีไม่รอให้เอ่ยถาม "หนูเป็นใครมาขอพบฉัน มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ" มาลาเอ่ยขึ้น

แพรวพราวเข้าไปหลังร้านพร้อมกับนั่งลงหน้ากระจกบานใหญ่แล้วหยิบเครื่องสำอางที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นเธอปัดแก้มเบาๆโดยใช้บรัชออนสีชมพูเลือกปัดแก้มแล้วใช้ลิปสีแดงทาลงที่ปากและแกะผมที่มัดไว้ปล่อยผมให้ดูมีความเซ็กซี่มากขึ้นเธอจัดแต่งทรงผมให้มันดูเป็นลอนผมสีดำของเธอเ หมาะใบหน้าที่สวยของเธอ เธอเดินไปหยิบเสื้อที่แขวนไว้ในตู้ เธอเลือกใส่ชุดกระโปรงยาวไปถึงเท้าแต่แหวกข้างไปถึงขาอ่อนส่วนช่วงบนแหวกข้างหน้าไปจนถึงเห็นร่องหน้าอก ชุดสีแดงเหมาะกับคนผิวขาวอย่างเธอทำให้มันดูขัดผิวมีออร่าชัดเจน

มาเดลีนจับเสื้อของเธอแน่นขึ้น สายตาของเธอเริ่มเหยียดหยามมากขึ้นเรื่อย ๆ “เจเรมี่ นายเห็นไฝนั่นไหม? ฉันคิดว่านายจำมันได้ ใช่ไหม?” เธอหัวเราะ “เจเรมี่ ฉันยังไม่ตาย และฉันไม่ใช่ วีล่า ควินน์ ฉันเป็นอดีตภรรยาที่นายเกลียดชังและขุ่นเคือง มาเดลีน ครอว์ฟอร์ด! ฉันก ลับมาแล้วนี่ไง”