Novel & Cerita ของขวัญวันจากลา

"พี่ภาม ทำไมพี่ถึงได้เย็นชากับขวัญนัก เปิดใจให้ขวัญบ้างไม่ได้เลยเหรอคะ" ของขวัญถามสามีในวันคล้ายวันเกิดเจ้าหล่อนซึ่งเป็นวันเดียวกันกับวันครบรอบแต่งงานหนึ่งปีของทั้งคู่

ฉันตะโกนต่อต้าน พยายามใช้ขาทั้งสองข้างถีบเขาออกไป แต่เขากลับแสดงสีหน้าเหมือนคนชนะที่ดูจะเพลิดเพลินกับการดิ้นรนของฉัน “สามีฉันกำลังจะกลับมาแล้ว เขา...” ฉันยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นมาว่า “แกคิดว่าฉันไม่ได้วางแผนมาเหรอ? มันจะกลับมาก็วันเสาร์นู่น แต่นี่เพิ่งวันพุธเองนะ ฮ่าๆ แ ม่ยอดขวัญ แกเป็นของฉันแล้ว!” เขาพูดไปพลางเริ่มกระชากกางเกงของฉันออก

ยอดคนดูพุ่งทะลุหลักหมื่นพร้อมของขวัญที่ปลิวว่อนเต็มหน้าจอ แต่ขวัญไม่ได้สนใจเงินพวกนั้นเลยสักนิด “ขวัญจ๋า วันเสาร์นี้ว่างไหมลูก แม่มีคนที่อยากแนะนำให้ลูกรู้จัก” ขวัญเลียริมฝีปากที่แห้งผาก เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยประโยคแสนเรียบร้อย “ว่างค่ะแม่ ใครหรือคะ” “คน พิเศษของแม่จ๊ะ”

ของขวัญกล่าวขึ้น "ไอ้ตะวันนั้นมันไม่เชื่อก็จริง แต่แม่มันจะให้มันแต่งงานแกรู้หรือป่าว มันได้บอกแกหรือป่าวเล่า ถ้ามันจริงจังกับแกรักแกจริงมันจะแต่งงานกับคนอื่นหรือป่าวล่ะ ไม่ใช้ว่ามันเหมือนแกหรือที่หลอกเขาไปวันๆนะ"

ใบหน้า นิ่งขรึมของผู้มาเยือนทำให้เพียงขวัญหน้าเจื่อนเล็กน้อย “เอ่อ...ขวัญให้คุณแม่เรียนคุณแล้วนี่คะ ว่าขวัญต้องแจ้งลาออกจากงานล่วงหน้าหนึ่งเดือน ขวัญเพิ่งยื่นใบลาออกไปเมื่อวานนี้เองค่ะ” ดูเหมือนผู้ชายตัวโตที่นั่งอยู่จะไม่สนใจสิ่งที่เธอพร่ำพูด เพียงขวัญเหลียวซ้ายขว าอย่างอึดอัด หญิงสาวชะเง้อคอมองออกไปนอกรั้ว หวังใจเหลือเกินให้มารดากับเพียงฟ้ากลับมาในตอนนี้

ของขวัญบ่นอุบไม่ขาดปาก ถึงอย่างนั้นก็ยังเรียกรอยยิ้มจากไอติมได้อยู่ดี "ขอบใจนะที่วันนี้ยอมมาอยู่เป็นเพื่อนฉันทั้งวันเลย ส้มตำมื้อนี้ฉันเลี้ยงก็แล้วกัน"

ตำรวจอีกคนยื่นกล่องไม้สลักสวยให้ “นี่ของขวัญจากพวกข้า เป็นกำไลเงินแท้ เอาไว้ใส่ให้หลานชายเวลาออกแดด จะได้ไม่โดนผีหลอก ฮ่า ๆ ๆ” จอมขวัญที่อุ้มลูกออกมาพอดี ยกมือไหว้อย่างสุภาพ “ขอบคุณทุกท่านมากนะคะ”

ลัลนาร้องไห้ออกมาอย่างตื้นตันใจ "ส่วนนี้ของขวัญของเธอนะแนน" นนนยื่นกล่องของขวัญ ทุกคนต่างอวยพรให้ลัลนามีความสุข

“รับทราบครับ ผมไม่คิดจะมีใครอีกแล้ว สัญญาแล้วไงว่าจะมีแค่ขวัญคนเดียวเท่านั้น แค่นี้ผมก็รักขวัญจะตายอยู่แล้ว รู้ไหม” “รู้แล้วค่ะ” “รู้แล้วก็ให้รางวัลผมหน่อยสิครับ” “รางวัลอะไรคะ วันๆ ขอแต่รางวัลนะคะฟืน” “ก็รางวัลที่ผมไปช่วยขวัญมาได้ไงครับ ผมยังไม่ได้อะไรตอบแทน เลย”

ของขวัญเดินเหมือนคนหมดเรี่ยวแรงมาจนถึงบ้านของเจ้านาย คนสวนลงไปทำงานตามแปลงองุ่นแล้ว เธอไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นตรงไหนนี่สิ ได้แต่ยืนอยู่หน้าบ้าน “นี่ชุดทำงานเหรอครับคุณหนูขวัญ” เสียงของชรันดังขึ้นจากทางด้านหลังของเธอ ทำให้เธอสะดุ้งแล้วกับหันกลับไปมอง “ค่ะ ชุดทำงาน ขวัญมีเท่านี้” เธอตอบห้วนๆ พลางหลบสายตาจากเขา