ความรักสองทาง Mga Nobela at Kwento

เธอเขย่งเท้าขึ้น และทั้งคู่จูบกันต่อหน้าบาทหลวง ความรักอันงดงามของพวกเขาได้รับการอวยพรจากทุกคน "สวีเหยา ต่อไปนี้ก็คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองนะ โอเคไหม?" คุณแม่ของเจียงจิ่นเหยียนน้ำตาคลอเบ้า เธอกุมมือลูกสะใภ้และลูกชายไว้ "ถ้าแม่ของหนูบนสวรรค์ได้เห็นภาพนี้ ท่าน คงหมดห่วงแล้วละ"

นี่แหละคือพิกัด ‘น้ำหนักเบาสบาย’ ที่น่าสละเวลาลงแรงยกและบีบเค้นเคล้นคลึงที่สุดในโลกหล้าแล้วล่ะครับ พวกเราสองคนต่างแฝงสภาพร่างกายที่เหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าโรยแรงพ้นขีดจำกัดหลังจากเปิดระบบพร่ำจัดบทรักบรรเลงเพลงกามรสซาบซ่านร่วมกันมาตลอดยามค่ำคืน พลางขยับปากพร่ำบ่นพ่ นประโยคคำว่า “ผมรักคุณ / ฉันรักคุณ” ซ้ำ ๆ สลับกันไปมาประหนึ่งว่าสารพัดวิถีเส้นทางชีวิตของพวกเราสองคนแฝงเงื่อนไขต้องพึ่งพาอาศัยถ้อยคำสลักรักเหล่านี้ในการขับเคลื่อนลมหายใจต่อไปอย่างไรอย่างนั้น

เจคอปค่อยๆประทับรอยจูบลงบนหน้าผากมนด้วยความรัก ก่อนทั้งคู่จะโผเข้าหาอ้อมกอดของกันและกันอีกครั้ง - จบบริบูรณ์ - Writer’s talk: ความรักก็เหมือนเหรียญสองด้าน เช่นเดียวกับคนเราที่จะคบกันก็ต้องมีสองคน ต่างคนต่างความคิด ต่างมีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตัวเอง หากเราใช้ชีวิตโดยการมองเหรีย

พั่บๆๆๆ พั่บๆๆๆ ปั๊บๆๆๆ ปั๊บๆๆๆ "ฮันน่า อื้มม โอ้วว~ ทะ ที่รัก" เอวสอบอัดกระแทกแกนกายใหญ่เข้าออกถี่ขึ้น ทั้งหนักหน่วง ทั้งเร่าร้อน จนร่างบางเกร็งกระตุกครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุด แถมเธอยังขมิบตอดรัดลำกายเขาแน่นไปหมด ถ้ามันสามารถขาดได้ง่ายๆป่านนี้มันคงข าดไปแล้ว

เข้ามาทีละน้อย ความรู้สึกไม่ต่างกับช่องทางรักก่อนหน้านี้นัก ครั้งแรกเจ็บปวดเสมอ ครั้งนั้นเขากล่าวปลอบประโลมเธอให้เธอผ่อนคลายตอนที่เขาค่อยๆเปิดช่องทางรักนั้นไปอย่างช้าๆ และใจเย็นมาก ต่างกับครั้งนี้อย่างสิ้นเชิงดังกับหน้ามือเป็นหลังมือ เสียงครางอย่างพึงพอใจของลีโ

พิรุณาหยิบมือถือเปิดหน้าค้นหาให้ดาริกาดู “ถึงฉันจะไม่เคยมีความรัก แต่ฉันก็ใช้อินเตอร์เน็ตเป็นย่ะ นี่ไงเขาบอกว่าเมื่อคนเราอกหักควรจะหากิจกรรมแปลกใหม่ทำ หรือไม่ก็หาแฟนใหม่ไปเลย จะช่วยให้ลืมแฟนเก่าได้” “แล้วฉันจะไปหาแฟนใหม่ได้ยังไง เธอดูฉันตอนนี้สิ น้ำหนักขึ้นมาหก กิโล ใครจะมาเอาคนแบบชั้น” ดาริกาพูดอย่างปลงๆ ว่าแล้วก็ปาดน้ำตา ก่อนจะมองหน้าตัวเองในเงาสะท้อนของช้อนอย่างพิจารณา

“ไม่มีทาง” “สองปี” เข็มมิกาเสนอ “ถ้าภายในสองปีเข็มทำให้พี่รักเข็มไม่ได้ เข็มจะยอมหย่าให้ค่ะ”

เธอยอมแลกทุกอย่างได้เพราะคำว่ารักคำเดียว แม้สิ่งที่ได้กลับมาคือความเจ็บปวดแสนสาหัสก็ตาม เมื่อบทรักจบลง สิ่งเดียวที่เขาหลงเหลือให้ฟ้างามคือความโศกเศร้าอาดูร น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบแก้มขาว หัวใจร้าวระบมพอ ๆ กับทุกส่วนของเรือนร่างที่เขาจับต้อง ในขณะที่ความหม่นหมองคืบ คลานเข้ามากัดกินจิตใจอย่างเชื่องช้า

เส้นทางข้างหน้ายังเหลืออีกยาวไกล แต่ทั้งสองคนก็ไม่เคว้งคว้างอีกแล้ว ตราบใดที่ดาวยังเคียงเดือน พระอาทิตย์ยังเคียงฟ้า ห้วงเสน่หานี้ฤาจะร้างรา เพราะมันคือห้วงเสน่หาอันแสนหวานที่ร้อยรัดหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกันบนเส้นทางของถนนที่เรียกกว่า หนทางแห่งรัก ~ จบบริบูรณ์ ~

“รักนะข้าวเจ้า” “ฉันก็รักนายเซฟ” เราสองคนบอกรักกันอย่างหวานชื่นแต่ทว่าส่วนล่างนั้นไม่มีความปราณีเลยสักนิดเดียว>< END