หย่า Novels & Stories

หย่า" ใช่แล้ว เธอตัดสินใจเซ็นใบหย่าให้เขาได้กลับไปใช้ชีวิตที่ต้องการ ผู้ที่กำลังจะเป็นอดีตสามีของเธอ ได้เตรียมใบเอกสารสำคัญการหย่าไว้นานแล้ว เหลือเพียงเธอเซ็นเท่านั้น คนตัวเล็กมองของสำคัญที่อยู่ตรงหน้าแล้วจรดปลายปากกาลงชื่อด้วยลายมือที่สวยงามของเธอ แล้วเก็บเข้าที่เดิม หลังจากนั้นก็นำไปฝากไว้ที่บ้านของอดีตแม่สามี

จือหมิงอยากรู้เรื่องนี้มาก เขากับน้องสาวได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่าพ่อกับแม่จะหย่ากัน เลยอยากรู้ว่าหย่าคืออะไร "หย่าหมายถึง แยกกันอยู่ ไม่ใช่สามีภรรยากันอีกต่อไป" หรงผิงไม่คิดจะปิดบัง แต่ไม่รู้บอกไปแล้วเด็กแฝดจะเข้าใจไหม "พ่อกับแม่ต้องหย่ากันเหรอคะ" ซือหงเกาหัวอย่างไม่ค่อยเข้าใจสั กเท่าไร

ฝ่ามือใหญ่ยื่นมือไปซองจดหมายมาไว้ในมือก่อนจะเปิดออกอย่างช้าๆ ทว่าทันทีที่อ่านตัวอักษรในเอกสารจบ น้ำตาของลูกผู้ชายรินไหลลงมาทันตาเพราะเอกสารที่เธอมอบให้กับเขานั้นคือเอกสารการหย่าร้าง “เราหย่ากันเถอะค่ะ” “อึก” ประโยคนั้นเป็นเหมือนปลายมีดแหลมคมที่กรีดลงกลางใจคนฟังอย่างชายหนุ ่มจนเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แววตาของหญิงสาวที่จ้องมองเขาในตอนนี้ได้ให้คำตอบแก่เขาอย่างชัดเจนแล้วว่าเธอนั้นต้องการจะไป..

‘ฉันโม่เสี่ยวถงทำสัญญานี้ขึ้นเพื่อเป็นสัญญาว่าถังเจี่ยหยางจะทำตามสัญญา อีก 3 เดือนข้างหน้าเราสองคนจะหย่ากันโดยไม่มีข้อแม้และฉันโม่เสี่ยวถงจะไม่ขออะไรติดตัวไปสักอย่างนอกจากสินเดิมของตนเอง เมื่อถึงเวลานั้นขอให้ถังเจี่ยหยางทำตามสัญญาที่จะหย่าห้ามมีอะไรติดขัดและผ ิดคำพูด’ เจี่ยหยางอ่านจบจับปากกาเขียนชื่อทันที พรางลุกขึ้นยืนยื่นกระดาษแผ่นนี้ให้เสี่ยวถง “เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างเราห้ามบอกคนอื่นก่อนที่จะหย่า เมื่อถึงวันนั้นฉันจะเป็นฝ่ายบอกคุณแม่เอง”

พอพูดถึงเรื่องหย่า หนังตาของเสิ่นชูก็กระตุกวูบหนึ่ง ชายหนุ่มพิงหัวเตียงพ่นควันบุหรี่คละคลุ้งออกมา สายตาคมลึกมองผ่านม่านควันจางๆ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไป “แต่สำหรับผม ฮั่วจินเฉิน มีเพียงการเป็นหม้ายเท่านั้น ไม่มีคำว่าหย่า ตราบใดที่ผมยังไม่ตาย งานแต่งนี้ก็ไม่มีวันสิ ้นสุดลง”

‘ยามนี้อาหยวนน่าเอ็นดูไม่น้อย…ช่างน่าเสียดายนัก’ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งจ้องมองป้ายบรรพชนของฮูหยินผู้เฒ่าอยู่นานครู่หนึ่ง แม้ไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาแต่ในใจกลับพร่ำคำขอโทษไม่ขาดสาย หากเซี่ยเว่ยหลงลงนามในหนังสือหย่าให้แล้ว…นางก็พร้อมจะจากไปในทันทีโดยไร้ข้อแม้และไร้ความ เสียใจใดๆ ส่วนของมีค่าที่ฮูหยินผู้เฒ่าเคยมอบไว้ แม้ไม่มากนักแต่ก็มากพอจะช่วยให้นางเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างง่ายดายและไม่อดตายในชั่วหนึ่งได้

สายลมพัดพาให้วันนี้มาถึง วันที่หน้ายินดีของคู่บ่าวสาวที่คนทั้งประเทศจับตามอง ร่างกำยำยืนท่ามกลางผู้คนใจกลางสวนหน้าโดมสีขาวโดยมีบาทหลวงในชุดสูทสีดำยืนเพื่อรอทำพิธีสำคัญ เด็กหญิงตัวเล็กวัยสามขวบเดินเตาะแตะอยู่หน้าร่างอรชรในชุดเจ้าสาวสีขาวนวลเรียบง่าย ในมือของเด็กน ้อยวัยน่ารักถือกลีบดอกไม้สำหรับโปรยทางให้เจ้าสาวเดินตรงไปยังเจ้าบ่าว

ซูชิงจือหลุบตาลง เซิ่งถิงเชินพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่ช้าลง “ฉันรู้ ตอนนี้นายกำลังโกรธอยู่ นายหวังว่าเธอจะมีชีวิตที่มีความสุข แต่เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ต่อให้พวกเราหย่ากันจริง ๆ ก็ไม่แน่ว่าเธอจะสามารถมีความสุข การแต่งงานความรักไม่ใช่โจทย์คณิตศาสตร์ ที่จะแก้ได้ง ่าย ๆ”

มันยอมไม่ได้! หลินเวยก้มมองกระดาษเปื้อนหมึกในมืออีกครั้ง คำว่า 'หย่า' นั้นชัดเจนยิ่งกว่าแสงตะวัน

ความคิดนับร้อยพันปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง ล้วนแต่เป็นความคิดที่ไม่อยากเชื่อว่าจี้หานอีจะกล้าหย่าขาดกับเขาจริง ๆ ชายหนุ่มคว้าหนังสือหย่าจากมือจี้หานอีมาคลี่ดู ตัวอักษรสะท้อนเข้าสู่ดวงตาทีละคำ ยามเห็นประโยคที่ว่า 'สองนาวาล่องธารา สิ้นวาสนาจำแยกทาง' มือของเซี่ยอวี้เหิงก็พ ลันกำแน่น ได้แต่เงยหน้าขึ้นมองจี้หานอี