Novel & Cerita นายหญิงใจร้ายอยากหย่า สามีสัตว์เหล่านั้นคลั่งรักเธอ

หวงจางลี่ยืนมองสามีร่ำสุรากับสาวชาวบ้านอย่างมีความสุข ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ นิ้วเรียวงามจิกกำชายกระโปรงเสียจนยับยู่ยี่ ขอบตาร้อนผ่าวเชกเช่นหัวใจของนางที่ร้อนรน ในขณะที่นางให้นมบุตรอยู่ที่บ้าน แต่หวงเฟยหลงกลับมาระเริงรักอยู่กับหญิงชู้ จะมิให้นางเจ็บใจเคียดแค ้นได้อย่างไร "ทำให้นังนั่นหายไปจากชีวิตสามีข้าที" จางลี่หันกลับไปพูดกับชายชุดดำคนหนึ่งด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก หากหวงเฟยหลงรักใคร่ผู้ใด นางจะทำลายดวงใจของเขาให้สิ้นซาก เท่านี้ก็หายกันแล้วกับที่เขาทำลายหัวใจของนาง

หล่อนถามและออกแรงทุบตีหวังให้เขาเจ็บและปล่อยตัวเอง แต่ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าแรงเท่ามดอย่างเธอคงไม่สามารถทำอะไรชายอกสามศอกที่ทำหน้าไม่ต่างจากยักษ์ในตอนนี้ได้ “ฉันบอกแล้วไงว่าอยากจะหย่าตอนไหน ฉันจะหย่าเอง” เขาตอบกลับเสียงเข้มและดวงตาก็ดุดัน ความโกรธมันทะลักอกที่ภรรยาเอ าแต่จะหย่าอย่างเดียว และเพียงไม่กี่ก้าวภามก็จะถึงรถคันโปรดของตนแล้ว ซึ่งทั้งเขมจิราและขวัญเกล้าก็ไล่ตามไม่ทัน

เหอซินหยวนถามอย่างเป็นห่วง เมื่อได้ยินประโยคนี้แล้วหญิงสาวก็เริ่มสะอื้น “ฉัน...ฉันไม่อยากกลับไปที่บ้านนั้นอีกแล้วค่ะ แม่สามีโหดร้ายกับฉันมาก ส่วนสามีเองก็นอกใจ ฉันอยากหย่าค่ะ แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี” เธอร้องไห้ไปพูดไปอย่างน่าสงสาร

งแต่แต่งเข้ามา แต่ตอนนี้กลับจะพาเธอไปอยู่ด้วยในเมือง 'อะไรทำให้เจ้ารองเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้กันนะ' เธอคิดในใจอย่างสงสัย แต่ก็อดรู้สึกยินดีไม่ได้ที่ลูกชายและลูกสะใภ้จะเริ่มต้นกันใหม่ ลึกๆเธอไม่ได้อยากให้หลานขาดพ่อแม่หรือให้เขาหย่าล้างกัน ที่พูดเรื่องจะให้เจ้ารองหย่าหลี่� �ูเซียวก่อนหน้านี้ก็เพราะสะใภ้รองทำตัวร้ายกาจและสร้างแต่ปัญหาให้ ถ้าตอนนี้ปรับปรุงตัวเธอก็ไม่ได้อยากให้พวกเขาเลิกกัน

เฌอรีนผละริมฝีปากออกช้าๆ หอบหายใจเบาๆ ส่งยิ้มร้ายกาจให้สามีขี้หวง "แต่จำไว้นะคะ ว่าความอดทนของคุณในวันนี้... ต้องไปทบต้นทบดอกเอาคืนในวันเข้าหอของเรา" "ผมจะคิดทบต้นทบดอกจนคุณลุกจากเตียงไม่ได้เลยคอยดู คุณนายธีระธาดา" คินทร์กดจูบหนักๆ ลงบนหน้าผากมน เป็นการปิดท้ายข้อ ตกลงที่แสนจะเร่าร้อน ก่อนจะยอมปล่อยให้เธอหันไปเรียกพนักงานเข้ามาช่วยเปลี่ยนชุดใหม่ การตามใจภรรยาไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา ตราบใดที่ผลลัพธ์สุดท้าย เขาคือคนเดียวที่ได้ครอบครองเธออย่างสมบูรณ์แบบ

เธอเองก็เป็นผู้หญิงที่ถูกหย่า ถึงจะบอกว่าเธอทนไม่ได้ที่สามีมีชู้ แต่ความจริงแล้วเธอกำลังจะถูกหย่าจากสามีต่างหาก เพื่อไม่ให้เสียชื่อเสียง เธอเลยชิงขอหย่ากับเขาเสียก่อน อย่างน้อยก็ได้รักษาหน้าตาของตัวเองเอาไว้ “ที่รัก ไม่ใช่อย่างนั้น อืม...ถ้าอย่างนั้น ให้ผมจัดการเธอให้พิการ ดีมั้ย ยังไงวันนี้เธอก็ทำร้ายร่างกายผม แถมยังด่าที่รักเสียขนาดนั้น เอาคืนเธอให้สาสมหน่อยก็แล้วกันเนอะ ดีมั้ยครับ”

"เซียวอี้หยาง คุณมันผู้ชายใจร้าย" พูดจบซูหย่าฉินก็ประคองคนร้องไห้เดินออกไปนอกห้อง เซียวอี้หยางมองตามแล้วถอนหายใจยาวอย่างหงุดหงิด ผู้หญิงคนนั้นจงใจเข้ามาหาเขาเอง ซูหย่าฉินรักและหลงใหลเขามากจะหึงก็ไม่ผิด แต่จะมาโกรธเขาได้อย่างไรกัน ช่างเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องจริงๆ " คุณคะฉันไม่ได้คิดอะไรกับสามีคุณจริงๆ นะคะ"

“ใช่! ฉันอยู่ได้ต่อให้เธอไม่อยู่ เพราะเธอมันก็แค่สัตว์เลี้ยง แต่ขอโทษทีนะ ฉันมันเป็นโรคหวงของว่ะ อะไรที่เป็นของฉัน ถ้าฉันยังไม่เขี่ยทิ้ง หมาตัวไหนก็มาคาบไปไม่ได้ รวมทั้งเธอด้วย!! อยากเห็นผัวใหม่เธอจัง อยากกระทืบแม่งให้ตายห่าไปเลย!” แค่นึกถึงใบหน้าสามีของน รินดา หัวใจแกร่งก็รุ่มร้อนไปหมด จนเขาอยากจะจัดการให้มันหายไปจากโลกใบนี้

พูดจบหญิงสาวก็เช็ดน้ำตาออก “คุณแน่ใจนะว่าต้องการหย่า” “คิดว่าที่ผ่านมาชั้นเรียกร้องความสนใจงั้นหรอ”หญิงสาวจ้องสามีอย่างโกรธเคือง

เสียงสะอื้นสะท้อนกับความเงียบรอบตัว ปลายนิ้วสั่นเทากำชายกระโปรงแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด แม้จะเช็ดเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด “ฉันมันแค่คนที่เขาแต่งด้วยเพราะความจำเป็นแค่คนที่เขาอยากให้ขอหย่า ฉันมันโง่ที่ดันไปรักเขา”