ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้งท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไปท่านพ่อเจ้าขา โปรดรับกิเลนน้อยไปเลี้ยงหน่อย (จากนักเขียนเรื่อง เมื่อข้าเป็นองค์หญิงน้อยของฮ่องเต้ทรราช )
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าพี่หญิงใหญ่จะมีความคิดเช่นเดียวกับมารดา
ทว่ายิ่งพวกนางคิดเช่นนี้ ฉีซูเซี่ยนกลับยิ่งรู้สึกอึดอัดใจและผิดหวัง
เซิ่งจือหว่านที่แต่ก่อนเคยรักเขาถึงเพียงนั้น เหตุใดยามนี้ถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?
หย่าสามี...
นางช่างกล้าคิดออกมาได้!