นายหญิงใจร้ายอยากหย่า สามีสัตว์เหล่านั้นคลั่งรักเธอ Novels & Stories

เย่หนานโจว “เย่หนานโจวก็เหมือนกัน ในเมื่อชอบยัยมือที่สามนั่นมากขนาดนั้นแล้วทำไมไม่รีบ แต่งงานกับยัยนั่นไปซะ นี่ไม่ยอมหย่ากับเธอแต่ก็ไม่ปล่อยยัยนั่นไปแบบนี้มันหมายความว่ายังไง? ฉันโมโหจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!”

ฉันฉีกริมฝีปากยิ้ม "หน้าด้าน!" หล่อนโกรธเกรี้ยวจนควันออกหู ถลึกตาใส่ฉันด้วยความเดือดดาล "ในเมื่อเธอจะหย่าอยู่แล้ว ก็หย่าลงด้วยดีไปสิ! เอาแต่ตามตอแยอาชวนไม่ปล่อยนี่มันหมายความว่ายังไง?!" "ใครตามตอแยใครยังไม่รู้เลย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยวนชิงหลิงก็ระงับโทสะต่อไปไม่ไหว ยกไม้เท้าขึ้นตีเขาทันที และตะโกนว่า "อวี่เหวินเว่ย เจ้าใจร้ายอำมหิตยิ่งนัก เจ้าหลงใหลในอนุ ทอดทิ้งภรรยาเจ้า เจ้าจะต้องไม่ตายดี ในเมื่อเจ้าไม่รักพี่สะใภ้สามแล้ว ก็อย่าไปทำเช่นนั้นกับนาง วันนั้นนางมีคู่หมั้นอยู่แล้ว และเจ้า

คุณหญิงระย้าถึงกับไหล่ตกแม้จะพยายามจะหาเหตุผลมารองรับแล้วทว่ามนลิตาก็ยังคงยืนยันหนักแน่นเหมือนเดิมว่าจะหย่า “ถ้าอย่างนั้นแม่ก็แล้วแต่หนูเลยนะ แต่ขอแค่เรื่องเดียวได้ไหม” “เรื่องอะไรเหรอ?” เธอยังไม่กล้ารับปากว่าได้ไหมจนกว่าจะรู้ว่าแม่ของสามีจะขออะไรหากมันมากไปก็คงทำให้ไม่ได ้

จึงเอ่ยขึ้นว่า “ หากเจ้าอยากจะหย่าร้างกับข้า เพราะมิพอใจที่ข้าเป็นบุรุษจิตใจโลเล อย่างเช่นที่เจ้าว่า ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร ยินดีจะเขียนใบหย่าให้เจ้าในทันที ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากมาว่าอยากจะหย่ากับข้า ข้าพร้อมเสมอ “ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารนั้น แล้วเดินจากไปทันที ทิ้งชิงอันใ ห้มองตาสามีไปอย่างโกรธเกรี้ยว นางกำมือแน่นไว้ข้างตัว พลางนึกว่าชีวิตแต่งงานนี้จะดำเนินต่อไปเช่นไร นางมองสามีที่เดินออกไปจากเรือนจนลับตา จบบริบูรณ์ ด้วยรัก จากนักเขียนค่ะ

จนเธอเข้ามาอยู่ในร่างแทน. "ไม่มีแม่คนไหนอยากให้ลูกหย่าหรอก" ถึงจะรู้ว่าลูกสาวใจร้ายกับลูกกับสามี และรู้ดีว่าลูกเขยรังเกียจลูกสาว แต่เธอที่เป็นแม่ก็ไม่อยากให้ลูกสาวตัวเองต้องหย่าจากสามีอยู่ดี

เอาเงินเพื่อพาอ้ายเยว์ออกไปจากบ้านที่น่าเบื่อหลังนี้เสียที …แต่ทว่าเมื่อพบหน้ากันครั้งแรกทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปไม่เป็นดั่งใจคิด จากสามีที่เคยเกลียดชังไม่สนใจใยดี กลับกลายเป็นว่าเขาไม่ยอมหย่าไม่ว่าเธอจะพยายามอย่างไรก็ไม่สำเร็จสักที แถมเขายังคลั่งรักเธอจนทำให้ใจหวั่นไหว การหย่าครั ้งนี้ของเธอจะประสบผลสำเร็จหรือไม่

อยู่ดี ๆ นางก็นึกขวางหูขวางตามัน โดยเฉพาะสายตาอ่อนโยนของสามี มีให้เพียงนางผู้เดียวมาโดยตลอด นางจึงเข้าไปเอามือตีมัน ตกใจบินหนีไปในทันที “ไป ๆ” “อาเป้ย... เจ้าหงุดหงิดอะไรของเจ้า” ในน้ำเสียงอ่อนโยนถามนาง ใบหน้างามซีดเจื่อนมองสามีด้วยความรู้สึกผิด ในการกระทำไร้ สำนึกรู้ของนาง นางริษยามัน ไม่ปรารถนาให้ผู้ใดได้รับความรักใคร่เอ็นดูจากสามีของจึงไล่สัตว์อสูรตนนั้นไป

หญิงสาวคิดในใจเพราะตอนนี้เธอกำลังสวมร่างเป็นแม่เสือสาวยั่วสวาทผู้ที่จะปราบสามีให้อยู่หมัด เธอคิดไว้แล้วว่าถ้าเมื่อใดที่เธอมีสามีขึ้นมาเธอก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้เขารัก เขาหลงจนหัวปักหัวปำไม่สามารถไปมีใครได้อีก ตรับ ตรับ ตรับ ตรับ ตรับ " ละ แล้วชอบไหมค่ะ อ่าาาา " " ชอบมา กครับ แค่นี้ผมก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว "

หญิงสาวทอดสายตามองใบหน้าของสามีที่กำลังจะกลายเป็นอดีต ในยามหลับ เขาดูสงบไม่ปากร้ายใจดำกับเธอเหมือนตอนตื่น หากหย่ากันแล้วเขาคงจะเป็นสุขที่ได้กลับไปหาคนอันเป็นที่รักอย่างที่มันควรเป็นแต่แรกเสียทีสินะ ส่วนเธอก็คงต้องเก็บหัวใจตัวเองกลับไปซ่อมแซมใหม่อีกครั้ง พร้อมกับลบชื่อของ� �ัตรินออกไปจากหัวใจดวงนี้เสียที