Romans & histoires บังคับให้รัก

ผมแค่อยากรู้ว่าเธอมีใจให้ผมบ้างหรือเปล่าตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา “คือฉัน…” “ถ้าเธอบอกว่ารักฉันฉันก็จะทำให้เธอต่อ แต่ถ้าเธอบอกว่าไม่รักฉันก็ทำเองก็แล้วกัน” ผมไม่ได้บังคับเลยนะผมแค่อยากรู้ “แบบนี้มันบังคับกันเลยนี่นา”

“พี่เชนน์บังคับนิได้ แต่ถ้านิไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วจริงๆ พี่เชนน์จะโอเคจริงๆเหรอคะ การที่เราต้องอยู่กับคนที่หมดใจมันไม่ต่างจากการหลอกตัวเองหรอกนะคะ วันนี้พี่ทำแบบนี้ได้แล้วต่อๆไปถ้านิไม่อยากอยู่กับพี่แล้วจริงๆ พี่ก็จะคอยบังคับนิโดยการให้นิพูดว่ารักพี่ทั้งที่มันไม่รู้สึกอะไรแ

ละอองพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเขาอย่างเอาเรื่องเพราะเธอรู้ทุกเรื่องมาหมดแล้ว “ก็ผมไม่ชอบก็คือไม่ชอบทำไมแม่ต้องบังคับให้ผมไปรักคนที่ผมไม่ได้รักด้วยล่ะ แล้วแม่รู้ได้ยังไงว่าโมเดลเป็นคนดีมันจะไม่ใช่อย่างที่แม่เห็นก็ได้” ออสตินพูดขึ้นมาเพราะอยากให้แม่ได้รู้อย่างที่เขารู้แ ม้ว่าสิ่งที่เขารู้มันจะไม่ได้เป็นความจริงแต่เป็นความเชื่อของเขาเอง

‘คุณแม่ บังคับหรือมีข้อแลกเปลี่ยนอะไรอีกหรือเปล่าครับ’ คนฟังชักใจคอไม่ดี ‘คนอย่างฉันตรงไปตรงมา ไม่ต้องหลบซ่อน ไม่ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรทั้งนั้น ถ้าแกอยากแต่งก็ทำให้ถูกต้อง ส่วนคนถูกขอจะแต่งหรือไม่แต่ง เรื่องนี้ฉันไม่รับรู้กับแกด้วยนะ’

เธอพยักหน้างึก "โอเคค่ะ แค่ไม่เป็นการบังคับพี่รุตก็โอเคแล้วค่ะ ถ้างั้นพี่รุตก็เตรียมรับความรักของจ๋าได้เลย" พูดจบเจ้าตัวก็ทำท่าชี้นิ้วใส่เขาเหมือนคนกำลังยิงปืน วรุตได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ เล่นเป็นเด็ก

ร่างบางขยับลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้น พนมมือข้อร้องเขาด้วยเสียงสั่นเครือ “คุณอย่าบังคับให้รักทำอย่างนั้นเลยนะคะ รักทำไม่ได้ รักอยากเก็บเอาเขาไว้ ขอร้องนะคะ ให้โอกาสเขาได้เกิดมา” “ไม่! จะไม่มีเด็กคนไหนได้เกิดมาทั้งนั้น ฉันสั่งให้ไปเอาออกก็คือต้องไปเอาออก”

ฉันพูดขึ้นลอย ๆ พร้อมทั้งทำแผลให้เขาด้วย “แผลบางที่ มันก็ต้องให้คนทำเป็นคนรักษา” “แต่บางทีคนทำอาจจะไม่อยากรักษา เพราะตั้งใจให้เกิดบาดแผล” “เพราะงั้นถึงได้มีการบังคับขืนใจเกิดขึ้นไง ไม่ชอบแล้วไง ใครใหญ่กว่าคนนั้นก็เหนือกว่าสิ”

"คุณอย่าเพิ่งคาดหวังความรักจากเมลเลยค่ะคุณปัถย์ เพราะเมลก็ไม่รู้ว่าเมลจะรักคุณปัถย์ได้หรือเปล่า" "เธอต้องรักฉันสิเมล" "มีด้วยเหรอคะที่บังคับให้คนอื่นเขารักตัวเอง"

ทำทุกอย่างให้เหมือนคนรักแต่ห้ามรักสินะ "เข้าใจง่ายๆ ก็ดี" "แล้วอีกอย่าง! ห้ามติดต่อกับคนในบ้านหลังนี้อีก"

คนกำลังซึ้งรู้สึกตงิด ๆ กับคำพูดของเขาอย่างกับเคยประสบมาก่อน ตอนแรกก็ซึ้งดี แต่ไหงประโยคหลังเหมือนขู่ชอบกล “กำลังจะดีแล้วเชียว ทำไมถึงชอบขู่ ชอบสั่งนัก” “ผมขู่ผมสั่งเพราะผมรักคุณ” “การขู่หรือสั่งไม่ได้ทำให้คนอื่นรักหรอกนะคะ ต้องใช้ใจผูกไว้ถึงจะทำให้คนคนนั ้นไม่ไปไหนอีกเลย”