Novel & Cerita พลิกชะตาฟ้า พันธนาการรัก

บทที่ 59 มิอาจรั้งรอได้อีก ช่วงสายวันต่อมาหานอี้หลงลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกปลอดโปร่ง ในยามค่ำคืนที่ผ่านมา ภาพความทรงจำที่เขามีทั้งสัมผัสอันเร่าร้อนและไออุ่นของหยางชิวเหยายังคงตราตรึงอยู่ในความนึกคิดของเขา จนหานอี้หลงอดยกยิ้มขึ้นมาอย่างลืมตัว หานอี้หลงพ ลิกกายหันไปดึงรั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดราวกับคนละเมอ “เหยาเอ๋อร์...” ฉับพลันอ้อมแขนของหานอี้หลงก็ชะงักค้างเมื่อเพ่งสายตามองร่างบางตรงหน้า หญิงสาวในอ้อมกอดของเขามิใช่หยางชิวเหยาแต่กลับกลายเป็นเจียงอันเล่อ

“อาวุธของเจ้าตัดมันไม่ได้หรอก กุญแจของเจ้าเท่านั้น ที่จะไขมันออกได้” ฟ่านถิงถิง ใช้กุญแจที่นางเก็บรักษามาชั่วชีวิต ปลดปล่อยพันธนาการให้แก่สัตว์ภูติพังพอน ที่ถูกกักขังเอาไว้ภายในสุสานโบราณ ทันทีที่โซ่ตรวนปีศาจถูกปลดปล่อย ร่างที่โปร่งแสงก็พลันกลับคืนเป็นปกติ นางดูงดงามราวนางฟ้าบนแดนสวรรค์ ฟ่านถิงถิงจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ที่แท้นางก็คือสตรีบนภาพสลักที่อยู่ด้านนอก นางปีศาจเริ่มจดจำนางได้ แต่หลงคิดมานาน ว่านางคือเรื่องเล่าของเผ่าพันธุ์ ไม่เคยคิดว่าสตรีนางนี้จะมีตัวตนเช่นเดียวกันกับนาง

มือหนาพลิกร่างนุ่มให้นอนคว่ำหน้าอีกครั้งหลังจากก่อนหน้านี้ที่เขาพลิกตัวเธอนอนหงาย แล้วบังคับให้โก่งสะโพกขึ้น หยาดน้ำตาใสไหลออกมาเองทั้ง ๆ ที่เธอพยายามกลั้นมันไว้อย่างเต็มที่ เมื่อเขากระแทกความเป็นชายเข้าใส่ตัวเธออย่างหนักหน่วงแล้ว เขาก็พลิกตัวเธอนอนหงายอีกครั ้ง แล้วกดไปที่ระหว่างข้อพับเข่าทั้งสองข้างเพื่อเริ่มบทสวาทรอบใหม่อีกครั้ง ข้าวหอมเบือนหน้าหนีแล้วหันข้างเพื่อซ่อนคราบน้ำตาไว้

ฉันยกมือขึ้นลูบแขนของเขาเบาๆ "เขาตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกพบมาตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่เคยรบกวนฉันเลย พอรู้ว่าฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เขาก็เอาแต่เฝ้ามองอยู่อย่างเงียบๆ จนกระทั่งฉันหมดหนทางไปโดยสิ้นเชิง เขาถึงได้ยอมทำทุกอย่าง เพื่อดึงฉันขึ้นมาจากขุมนรก" "เขารู้ถึงคว ามน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดของฉัน ไม่เคยบังคับให้ฉันลืมอดีต เพียงแค่คอยทะนุถนอม ปกป้อง และรอให้ฉันอุ่นใจทีละน้อย เป็นเขาที่ทำให้ฉันรู้ว่า การถูกรัก ไม่จำเป็นต้องรอคอยอย่างระมัดระวังถึงเจ็ดปีเลย และยิ่งไม่ต้องถูกคนที่รักที่สุดผลักไสครั้งแล้วครั้งเล่าด้วย"

“ ขอบคุณพรหมลิขิตที่ทำให้ผมมาพบเจอคุณได้รักคุณมีครอบครัวที่น่ารักกับคุณผมสัญญาจะรักษาความรักของเราไว้ตราบนานเท่านาน ผมรักคุณนะครับแพมขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้คุณกับลูกกลับมาเป็นของผม อีกครั้งต่อไป ผมจะพันธนาการคุณไว้กับผมตลอดไป” พีทษรุทจูบที่หน้าผากจมูกโด่งและริม� �ีปากบางอิ่มของภรรยาอย่างแผ่วเบาด้วยความรู้สึกรักล้นใจ

ห้วงเวลาเคลื่อนคล้อยมิคลายรัก ฤทธิ์กำหนัดมากด้วยปรารถนา เติมเต็มรักสานบุพเพเหนือชะตา ขอเพียงคว้าโฉมสะคราญมาเคียงกาย ปลดปล่อยรักไปตามท่วงทำนอง มือลากไล้กายผุดผ่องย้ำรอยหวาม ขอเป็นหนึ่งในใจเจ้าตลอดกาล แย้มบุปผาผลิบานสู่ธารชล

คำขอร้องแสนยั่วยวนนั้นเหมือนการเติมเชื้อไฟลงในกองเพลิง สายฟ้าคำรามในลำคออย่างพอใจ แววตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นทันที เขาโถมกายเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่ง จังหวะรักที่เคยหนักอยู่แล้วกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานไปทั่วห้อง “ได้...” สายฟ้าไม่ปล่อยให้จังห วะขาดตอน เขาคว้าร่างบางให้ลุกขึ้นแล้วจัดการพลิกกายเธอให้คว่ำลงในท่าหมอบคลาน (Doggy) เพื่อให้ตัวตนของเขาแทรกเข้าไปสัมผัสถึงส่วนที่ลึกที่สุดของเธอได้มากกว่าเดิม

ชายหนุ่มบอกรักและสวมกอดอบอุ่น จนหญิงสาวยากจะถอนใจปฏิเสธได้ เธอยิ้มแย้ม ก่อนจะหลั่งรินน้ำตาแห่งความปลื้มปิติดีใจ สวมกอดตอบ และตอบรับเขา “จ๊ะ... พี่รักอุเทน” ****** ชายหนุ่มถูกพันธนาการ รัดข้อมือแน่นไว้กับหัวเตียง จับเปลือยตามร่างกาย และถูกหญิงสาวหน้าหวานหยิบผ้าดำมาปิดตา เ ขาแหกปากอย่างตื่นกลัว พยายามดิ้นรนหนี แต่เปิ้ลก็ยังใช้สายพันธนาการ ผูกข้อเท้าต้นขึงไว้กับปลายเตียง

คนทั้งงานฮากันครืน คนส่วนใหญ่รู้กันว่าน้ำฟ้าพยายามจะเป็นแฟนของธนาแต่ไม่สำเร็จ น้ำฟ้าทำหน้าเจื่อน ณัฐวุฒิจึงหันไปยกมือเธอขึ้นมากุม และยกไมโครโฟนขึ้นพูด “ผมขอแก้ตัวครับ ตอนนั้นผมกับฟ้าอาจจะเป็นศัตรูกันแต่ตอนนี้เราสองคนเป็นคนที่รักกันอย่างสุดหัวใจ ต่อไปผ มจะดูแลเธอด้วยชีวิตของผมเองครับ” เขาพูดจบก็ใช้ยื่นหน้าไปจูบเธออย่างดูดดื่มต่อหน้าแขกทั้งงาน

พลั้กกก หญิงสาวรีบฉวยโอกาสที่ชายหนุ่มยังไม่ได้ตั้งตัวลุกขึ้นหนีแต่ก็โดนอีกฝ่ายลากไปโยนที่เตียงอยู่ดีทั้งใช้ร่างใหญ่ของเขาขึ้นคร่อมตัวหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้ “ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ณดาดิ้นจนสุดแรงเกิดเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจ้องจะทำร้ายและทำลาย ศักดิ์ศรีของเธอด้วย