พลิกชะตาฟ้า พันธนาการรัก Novels & Stories

หลี่ซวนรีบปรับสีหน้า "เปล่า ข้าแค่ตกใจว่าคุณชายผู้สูงศักดิ์อย่างเจ้าจะไปหลงรักแม่ค้า แต่ก็นะ รสนิยมเจ้ามันแปลกใหม่เสมอ ดื่มเถอะ คืนนี้ดื่มให้ความรักของเจ้า และดื่มให้ความโชคดีของข้าที่หนีเมียมาได้"

เธอต้องการการยืนยันอีกครั้ง เปรมาไม่ต้องหมุนตัวกลับมาเขาก็เดินไปข้างหน้าเธอแล้ว และคุกเข่าลงคล้ายยอมจำนนต่อเธอ เบื้องบนคือท้องฟ้าสีทองที่กำลังจะถูกความมืดกลืนกินในไม่ช้า เบื้องหน้าคือขุนเขาอันกว้างใหญ่ ด้านข้างคือม้าตัวอ้วนพีสีน้ำตาล สิ่งเหล่านี้กำลังเป็นพยานให้กับการคุกเข่าขอแต่ง งานอันเรียบง่าย ความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นสุดท้ายแล้วมันเป็นเรื่องนี้นี่เอง

พวกเขาจึงไม่มีสิทธิ์สานสัมพันธ์กัน กันตายกยิ้มมุมปาก ในเมื่อรู้ล่วงหน้าว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็มีโอกาสเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ดังนั้นเรื่องราวทั้งหมดก็จะต้องเปลี่ยนไป พระเอกกับนางเอกอาจจะถูกลิขิตให้ลงเอยกัน แต่เธอนี่แหละจะเป็นคนฉีกบทเดิมทิ้ง กันตา หญิงสาวผู้ยอมเส ียสละให้คนรักมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

ร่างหนาค่อยๆ เอนกายลงทับซ้อนร่างบางบนฟูกนอนหนานุ่ม มือใหญ่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างแผ่วเบาทว่าเร้าอารมณ์ เสื้อผ้าแพรไหมราคาแพงค่อยๆ ถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้น ทิ้งไว้เพียงความเปลือยเปล่าที่งดงาม ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงเสียงลมหายใจสอดประสานกัน ในค่ำคืนนี้... พ ันธนาการแห่งรักได้ผูกมัดทั้งสองไว้ด้วยกันอีกครั้ง เป็นการยืนยันว่าไม่ว่ากาลเวลาจะผันผ่านไปนานเพียงใด หรือโลกจะกว้างใหญ่แค่ไหน หัวใจของพวกเขาก็จะยังคงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ณ ที่แห่งนี้... ตลอดกาล

น้ำฟ้าร้องออกมาพร้อมกับสะดุ้งตื่นเมื่อเธอรู้สึกถึงบางอย่างขบกัดที่ยอดเกสรของความเต่งตึงดอกไม้ตูมและตอนนี้มันก็ชูชันต้อนรับเชิญชวนให้ถูกครอบครอง น้ำฟ้าเพ่งสายตาไปในความมืดที่มีแสงสว่างจากท้องฟ้ายามค่ำคืนภายนอกสาดแสงจันทร์เข้ามา สิ่งที่ทำให้เธอซ่านเสียวนั้นคือชายนัย น์ตาสีเขียวมรกตที่กำลังใช้ปากหยักครอบครองยอดเกสรความเต่งตึงของเธอ น้ำฟ้าขยับถอยหนีและพยายามใช้มือเข้าผลักใสเขาออกไป “อ๊ะ!...” น้ำฟ้าต้องร้องออกมาอย่างตกใจเพราะมือทั้งสองของเธอถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าและโยงผูกไว้กับหัวเตียง

‘เมื่อผ่านศึกทั้งภายนอกและในใจมาด้วยกัน ไป๋หยางเจ๋อและหลิวอวี้ลู่จึงตระหนักรู้ว่า หากจะมีพันธนาการใดคงอยู่ตลอดกาล ก็ต้องเป็นพันธนาการแห่งรักแท้ ไม่ใช่ความแค้นที่พร้อมแตกสลาย’ -จบบริบูรณ์-

มนทิราณีเทวีคำรามลั่น พยายามเค้นพลังทั้งหมดที่มีอยู่ในกาย แต่แสงทองกลับสาดส่องราวกับคมดาบที่กรีดแทงเข้ามาในจิตวิญญาณของนาง “พระนางยอมจำนนเสียเถิด! อำนาจความเป็นอมตะของพระนางเสื่อมถอยแล้ว!” เสียงของศาสตราจารย์ฌอง-ปิแอร์ดังขึ้นอย่างหนักแน่น “ออกญาพิพัฒนราชรณ ได้ทำลายพันธนาการนั้นสำเร็จแล้ว!” คมกฤชบอก

รุ่งเช้าวันใหม่ มุกดาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ขณะที่เธอกำลังจะลุกกลับพบว่ามีแขนของใครบางคนพาดผ่านเอวเธอ รั้งไว้ไม่ให้ขยับหนีและคนคนนั้นคือพีรดนย์ เขากอดเธอแน่น มุกดาพยายามขยับกายเล็กน้อย แต่แขนที่โอบกอดเธออยู่กลับกระชับแน่นขึ้น เขาเข้ามาตอนไหน ทำไมเธอไม่รู้ตัว

น้ำค้างเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาผ่านม่านน้ำตา ความหวาดระแวงในแววตายังคงมีอยู่จาง ๆ แต่สิ่งที่ชัดเจนกว่าคือความเปราะบางของคนที่กำลังจะเป็นแม่ที่ต้องการที่พึ่งพิง วินาทีนี้... พันธนาการที่รัดตรึงร่างกายเธอได้ถูกปลดออกไปแล้ว แต่พันธนาการเส้นใหม่ที่ชื่อว่า ‘สายใยรัก’ ได้ถักทอขึ ้นมาผูกมัดหัวใจของคนทั้งสองเอาไว้อย่างแน่นหนา

แดเนียลยังคงขยับสะโพกเป็นจังหวะช้าๆ เพื่อให้ปลายฟ้าได้พักเหนื่อยแต่มันก็ทำให้ช่องทางรักของเธอตอดรัดขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ปรานี “ฟ้าจ๋า....เปลี่ยนท่านะ” “ยังไง” ปลายฟ้าไม่รู้ว่าจะต้องทำท่าแบบไหนแดเนียลเลยจับให้สาวเปลี่ยนไปอยู่ท่าคลานเข่าเขาดึงสะโพกของหญิงสาวให้ช่องทาง รักเปิดเผยต่อหน้าเขาอีกครั้ง