พันธะรักพันธนาการร้าย Novels & Stories

บทนำ ชีวิตคู่ทุกข์ระทม ใครว่าการแต่งงานคือชีวิตที่แสนมีความสุข มันอาจจะใช่สำหรับทุกคน แต่สำหรับเธอมันคือสิ่งที่แสนทุกข์ระทม การแต่งงานเหมือนพันธนาการยึดคนสองคนเอาไว้โดยปราศจาก ‘ความรัก’

ลิ้มคล้อยไปปล่อยให้เจ้าของลิ้นหนาชักนำไปในสิ้นทางที่ชายหนุ่มปรารถนา มือบางทั้งสองที่ถูกรวบไว้หลุดออกจากพันธนาการแต่เจ้าของมือบางกลับไม่สามารถทำอะไรได้ “อื้อ” แพรวารินทร์ส่งเสียงขึ้นเมื่อรู้สึกเหมือนอากาศจะหมดลง พงศ์พยัคฆ์จึงจำต้องผละออกอย่างแสนเสียดายแต่ถือว่าคุ้มค่าเข าอยากให้เธอได้คุ้นชินในสัมผัสของเขาไม่ได้ต้องการจะล่วงเกินไปมากกว่านี้เขาจะรอจนคำตอบในใจเธอจะชัดเจน

“ฉันขอโทษ ให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไหม ความผิดของฉันมันไม่ควรได้รับการให้อภัยเลยเหรอเจนนี่” “พิจารณาตัวเองเอา“ เธอตอบอย่างเย็นชา ใช้แรงทั้งหมดที่มีสะบัดมือออกจากพันธนาการของเขา “ตอนนี้ฉันตาสว่างและคิดได้แล้วว่าน้ำหน้าอย่างนายไม่ควรเอาทำพันธุ์”

ตส่าห์บากบั่นและอดทนเพื่อหาทางเหนี่ยวรั้งนางกลับมาอีกครั้ง ความหวาดหวั่นดังกล่าวทำให้จางลู่เหวินยกมือคว้าลำแขนของหยางชิวเหยาเอาไว้แน่น “ชิวเหยา...ข้ารู้ว่าเจ้ารักข้า...ข้ารู้ว่าเจ้ายังรอคอยข้า...เจ้ามิมีทางลืมข้าได้...ปิ่นปักเล่มนี้เป็นพยานรักของเราทั้งสอง...ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากออกม า...ขอเพียงเจ้ายังรักข้าอยู่...ข้ายินดีทำทุกทางให้เจ้าเป็นอิสระจากสกุลหานเสีย”

ชยุตม์ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไปตามกลีบปากนุ่มหอมเบาๆ “...วันหลังค่อยเรียนในส่วนที่สำคัญของ ‘ตำรารักสวาท’ ชนิดที่คุณจะต้องร้องครวญครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างบึกบึนของผมตลอดทั้งคืน” “นายมันเลวที่สุด! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยนายเลย! ไม่มีวัน!” เวลัญจ์ตะโกนใส่หน้าเขา จากนั้นก็รวบรวม เรี่ยวแรงทั้งหมดระดมกำปั้นน้อยๆ ทุบลงที่แผงอกแกร่งเพื่อระบายความคับแค้นใจ

“เลว! ไอ้เลว” “อ๊า...” คริสเตียนครางในลำคอเบา ๆ เมื่อความเสียวซ่านรัญจวนเริ่มจู่โจมเขา ร่างเล็กสั่นเกร็งอย่างหนักร้องไห้อย่างน่าเวทนา เมื่อซาตาน​ร้ายที่ย่ำยีเธอ​และใช้ฟันกัดไปที่ยอดประทุมถันของเธออย่างรุนแรงจนเลือดไหล “ฮื่อ ๆ พอสักที”

ยิ่งร่างบางพยายามดินเร้า ๆ ให้หลุดพ้นจากพันธนาการก็ยิ่งทำให้สองเต้าอวบบดเบียดมัดกล้ามเนื้อแผงอกแกร่ง เนินเนื้อสาวอวบอูมเสียดสีหน้าขาแกร่งเหมือนเป็นเชื้อเพลิงกระตุ้นให้เลือดในกายเขาสูบฉีด "ปล่อยนะ ฉันไม่อยากอาบกับคุณ หากอยากอาบมากก็อาบไปคนเดียว ฉันไม่อาบแล้วก็ได้" แม้จะ ดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการร่างสูงไม่สำเร็จ อลินดาก็ยังไม่ยอมใช้คำพูดแทนหวังว่าเขาจะปล่อย แต่เปล่าเลย

“เพราะความเข้าใจผิดในอดีตพันธนาการเราทั้งคู่เอาไว้ จากลวงให้รักกลับกลายเป็นรักที่ซึมลึกจนยากจะถอนตัว” “ถ้าหากเราไม่ได้ผ่านเรื่องราวร้ายๆ ในวันนั้นมาด้วยกัน เราอาจจะไม่ได้รักกันมากขนาดนี้ก็ได้นะ” “หึหึ”

“อ้าว...ผมจ่ายค่าสินอดให้คุณย่าคุณตั้งเป็นสิบล้านทั้งทองทั้งเพชรอีกไม่รู้เท่าไร..ผมไม่มีสิทธิ์ทำอะไรคนเป็นเมียผมเลยว่างั้น” ธีรธรเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวในระยะประชิดพร้อมกอดอกพูดกับเธอด้วยสีหน้าที่เจ้าเล่ห์เล็กน้อย “นี่คุณ...ใครเมียคุณหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ”

ฉันอยากหลุดพ้นจากริกกี้ อยากไปให้ไกลๆ ไม่อยากถูกเขาแตะเนื้อต้องตัวแม้แต่นิดเดียว แต่ยิ่งเกลียดเขาก็ยิ่งผูกมัดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม พันธนาการที่โยงใยเราทั้งสองเข้าไว้ด้วยกันมันคืออะไร ทำไมเขาต้องคอยตามรังควานฉันไม่หยุดหย่อน ทั้งๆ ที่เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันสักนิด ถ้าเป็ นเรื่องเพนนีอย่างที่ฉันพูดไปเขาก็ควรปล่อยฉันไปได้แล้ว หรือต้องให้ฉันชดใช้ไปจนตายถึงจะพอใจ “มันไม่เกี่ยวกับเพนนี”