Novel & Cerita รักที่เป็นม่านหมอก

และภายในห้องเล็ก ๆ นั้นอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความรัก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผิวพวกเขาผสมผสานกับเสียงลมหายใจที่แผ่วเบา สร้างความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่อาจลืมเลือน แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทาบทับร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ สร้างภาพที่งดงามราวกับภาพวาด ความรักของพวกเ ขาเบ่งบานในค่ำคืนนั้น เหมือนดอกไม้ที่รอคอยฤดูกาลแห่งความรักมาเนิ่นนาน

กลีบปากบางของม่านฟ้าค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้และประทับริมฝีปากลงกลีบปากหนาอย่างอ่อนโยน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่แสนจะโรแมนติก ดวงดาวนับหลายล้านดวงส่งแสงระยิบระยับสวยงามท่ามกลางผืนท้องฟ้าสีดำ เสมือนหนึ่งเป็นสักขีพยานในความรักของคนทั้งสองตราบนิจนิรันดร์…. “วันนี้ผมมีงานที่ต้องท ำ อยู่กับอัยมี่และอาเดลก่อนนะ” น้ำเสียงนุ่มนวลที่บอกกล่าวอย่างอ่อนโยนถึงภาระและหน้าที่อันพึงกระทำ ร่างกายหนากำยำที่นั่งเคียงข้างม่านฟ้าที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงนอนก้มจุมพิตลงกลางหน้าผากนูนอย่างแสนรัก

มันเจ็บปวดไปถึงจิตวิญญาณ วิดีโอยังเหลือความยาวอีกมาก แต่ผมเลือกที่จะปิดเครื่องทันที เพราะผมทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว มันทรมานเกินไป... ทุกเรื่องราวความโรแมนติกที่ฟู่หย่าหนิงเล่ามา มันคือการลงทัณฑ์เลาะกระดูกผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เรื่องพวกนั้น... ทั้งหมดมันคือสิ่งที่ผมทำให้คุณต่า งหาก!”

ก่อนที่ฮ่องเต้จะสวรรคต ได้มีพระราชโองการให้ข้าที่เป็นฮองเฮาองค์ใหม่ผู้เข้ามาเพื่อแก้เคล็ดต่อชะตา ต้องฝังร่างร่วมสุสานไปพร้อมกับฝ่าบาท ทั้งยังประทานยาปลิดชีพหนึ่งวันให้แก่ข้า และผู้ที่ดึงดันจะคุ้มกันข้าไปยังสุสานหลวงให้ได้ ก็คือ เซิ่นถิงอวิ๋น ชายผู้เคยหมั้นหมายกับข้ามาตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดา เมื่อสามปีก่อน เป็นเขาเองที่ส่งข้าเข้าวังด้วยมือของตนเอง ทรยศต่อคำมั่นสัญญาในวัยเยาว์ที่เราสองเคยมีให้กัน มาบัดนี้ ในการเดินทางครั้งสุดท้ายของชีวิต เขากลับปรารถนาจะมอบเส้นทางสายรอดชีวิตให้แก่ข้า ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถชดใช้ความผิดที่เคยทำไว้กับข้าได้ ข้าฝืนทนต่อความเจ็บปวดที่รุมเร้าในร่างกาย ยกมือขึ้นเลิกม่านรถม้าขึ้นมุมหนึ่ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งไร้อารมณ์ "ท่านแม่ทัพเซิ่น ขอถามหน่อยว

เขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ต้องเป็นพ่อเลี้ยงผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้ “ฉันรักคุณค่ะ... รักคุณที่สุด” เธอกระซิบเสียงเครือ “ผมก็รักคุณ... ยอดรักของผม” หมอกครามเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อยในช่วงสุดท้าย ส่งแรงปรารถนาทั้งหมดเข้าไปในกายเธอ จนกระทั่งพาเราทั้งคู่แตะ ขอบฟ้าแห่งความสุขสมพร้อมกัน

เธอแค่นยิ้มทั้งน้ำตา “คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่ขมที่สุดในชีวิตฉัน ไม่ใช่กาแฟที่คุณสั่งให้ฉันชง แต่มันคือความจริงที่ว่าฉันยังรักคนใจดำอย่างคุณ คนที่ทิ้งฉันครั้งแล้วครั้งเล่าเพียงเพื่อคำว่าผลประโยชน์!”

ฉันเอ่ยออกไปก่อนทุกอย่างจะดับมืดลง ××××××××××××××××××× คืนที่ท้องฟ้า 'มืดที่สุด' เราจะเห็นดาวได้ 'ชัดที่สุด' และวันใดที่เรา 'ทุกข์ที่สุด' เราจะได้เห็นว่า 'ใครรักเราที่สุด'

เรือนร่างบอบบางอยู่ในชุดเจ้าสาวแบบลูกไม้ฟูฟ่อง สวยหวานจนยากจะบรรยาย ใบหน้าแต่งแต้มด้วยโทนสีชมพูอ่อน ผมสีน้ำตาลถูกรวบขึ้นด้วยผ้าลูกไม้เข้าชุดคาดที่ผมอีกที เธอยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อสบตากับเขา ผู้ชายที่ปักใจตั้งแต่ครั้งแรก นัยน์ตากลมโตร้อนผ่าวเมื่อผู้เป็นบิดาวางม ือบางลงบนมือของเจ้าบ่าว และมองเธอด้วยสายตามีความสุขจนยากจะบรรยาย

“แล้วเหตุใดมึงถึงไม่เอามันทำเมียเสีย จะได้ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ แม้ว่าจะหลบไม่พ้นก็เถอะ” ผืนฟ้าเอ่ยถามพร้อมกับรินน้ำสีใสจากหม้อดินลงยังกะลามะพร้าวในขณะที่รอคำตอบจากควันธูป “เสพสมหลงใหลเพียงร่างกาย หาได้ผูกพันหลงรักด้วยจิตใจ”

บทรักเริ่มต้นขึ้นท่วมกลางเสียงครางของชายหนุ่มที่บ่งบอกว่ามีความสุขอย่างมาก ต่อให้เขาต้องเห็นแก่ตัวเขาก็จะทำใครจะปล่อยให้เมียตัวเองกลับไปหาแฟนเก่า ตรีเมฆไม่ยอม 2พ่ายรักคีตะวัน (ตรีเมฆ x คีตะวัน) coomming soon