รักที่เป็นม่านหมอก の小説・ストーリー

แต่เมื่อผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาได้ ทุกสิ่งกลับกลายเป็นบทพิสูจน์ว่าความรักของพวกเขานั้นมั่นคง ซึ่งเปรียบเสมือนเสาเข็มที่ถูกตอกลงลึกในพื้นดิน แม้พายุจะโหมกระหน่ำ แม้วันเวลาจะเปลี่ยนแปลง แต่หากทั้งสองยังคงรักและให้เกียรติซึ่งกันและกัน ความรักนี้ก็จะไม่มีวันสั่นคลอ น เพราะนี่คือ "รักลงเสาเข็ม" ความรักที่ถูกตอกลึกลงในหัวใจของกันและกัน... และจะมั่นคงตลอดไป จบบริบูรณ์...

ตอนที่ 13 — รักที่แปลว่ารัก (วันที่ 6 ของ 21 วัน / เหลือเวลา 24 วัน) ประกอบเพลง: รักที่แปลว่ารัก – Anda & Lookkaew ยามเย็นวันนั้น แสงอาทิตย์ค่อย ๆ ลาดต่ำลงหลังเส้นขอบบ้านไม้สองชั้นของน้ำ แสงส้มทองสาดผ่านบานหน้าต่างกระจกที่ปิดครึ่งหนึ่ง กระทบกับผ้าม่านผืนบางที่ปลิวไหวตามแรงลมอ่อน ทำให้เงาข องดอกไม้ในกระถางบนขอบหน้าต่างทอดซ้อนกันบนผนังในห้อง

ศศิกานต์อวยพรด้วยใจจริง จับมือคนรักอย่างแนบแน่น เป็นสัญญาณว่ารักของเธอจะยืนยาว และขอให้เป็นรักนิรันดร์ ความรักไม่ทำให้ใครสมหวังไปหมดทุกคน ความรักอาจไม่มากับสายเลือด ความรักอาจทำให้บางคนมีความสุขเหมือนอยู่บนปุยเมฆ แต่ความรักก็อาจฆ่าคนให้ตายได้ นิยาย เรื่องนี้เขียนจากนิยามความรักที่ไม่จำกัดเพศ แต่เป็นความรักของคนสองคนที่เดินทางมาถึงจุดสุดท้ายแล้ว

ท้องนภามัวหม่นมืดดำ แต่ท่ามกลางราตรีกาลสุดอ้างว้าง กลับยังมีแสงสว่างจากดวงดาวนับร้อยที่ฉันมองเห็นอยู่ปลายฟ้า แสงแสงนั้นคือเธอที่รัก คือเธอที่ส่องสว่างอยู่ในหัวใจของฉันมาเนิ่นนาน เธออยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ไม่เคยรับรู้หัวใจของฉันเลย เหนื่อยแค่ไหนกว่าจะได้รัก

รัญชนาเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานแบบประชด แต่พี่น้องก็รู้กันดีว่านั่นคือการแสดงความรักของพวกเธอ “รักที่สุดเลยคนรู้ทัน” “รักที่สุดเลยคนขี้งกเหมือนกันค่ะ” “ใครกันยะขี้งก”

และภายในห้องเล็ก ๆ นั้นอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความรัก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผิวพวกเขาผสมผสานกับเสียงลมหายใจที่แผ่วเบา สร้างความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่อาจลืมเลือน แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทาบทับร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ สร้างภาพที่งดงามราวกับภาพวาด ความรักของพวกเ ขาเบ่งบานในค่ำคืนนั้น เหมือนดอกไม้ที่รอคอยฤดูกาลแห่งความรักมาเนิ่นนาน

ก่อนที่ฮ่องเต้จะสวรรคต ได้มีพระราชโองการให้ข้าที่เป็นฮองเฮาองค์ใหม่ผู้เข้ามาเพื่อแก้เคล็ดต่อชะตา ต้องฝังร่างร่วมสุสานไปพร้อมกับฝ่าบาท ทั้งยังประทานยาปลิดชีพหนึ่งวันให้แก่ข้า และผู้ที่ดึงดันจะคุ้มกันข้าไปยังสุสานหลวงให้ได้ ก็คือ เซิ่นถิงอวิ๋น ชายผู้เคยหมั้นหมายกับข้ามาตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดา เมื่อสามปีก่อน เป็นเขาเองที่ส่งข้าเข้าวังด้วยมือของตนเอง ทรยศต่อคำมั่นสัญญาในวัยเยาว์ที่เราสองเคยมีให้กัน มาบัดนี้ ในการเดินทางครั้งสุดท้ายของชีวิต เขากลับปรารถนาจะมอบเส้นทางสายรอดชีวิตให้แก่ข้า ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถชดใช้ความผิดที่เคยทำไว้กับข้าได้ ข้าฝืนทนต่อความเจ็บปวดที่รุมเร้าในร่างกาย ยกมือขึ้นเลิกม่านรถม้าขึ้นมุมหนึ่ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งไร้อารมณ์ "ท่านแม่ทัพเซิ่น ขอถามหน่อยว

ไม่มีความรุนแรง ไม่มีความรีบร้อน มีเพียงการตักตวงความสุขและการยืนยันความรักผ่านภาษากาย ทุกสัมผัส ทุกการสอดประสาน คือการบอกรักที่ชัดเจน หมอกครามปล่อยวางความโกรธเกลียดภายนอกห้องทิ้งไป เหลือไว้เพียงความสุขสมที่อัญภัทรมอบให้ เธอคือหลุมหลบภัยทางใจแห่งเดียวของเขาอย่างแท้จริง

เธอแค่นยิ้มทั้งน้ำตา “คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่ขมที่สุดในชีวิตฉัน ไม่ใช่กาแฟที่คุณสั่งให้ฉันชง แต่มันคือความจริงที่ว่าฉันยังรักคนใจดำอย่างคุณ คนที่ทิ้งฉันครั้งแล้วครั้งเล่าเพียงเพื่อคำว่าผลประโยชน์!”