รักที่เป็นม่านหมอก นิยาย & เรื่องราว

สายตาที่สอดประสานสื่อถึงความรักของทั้งคู่ที่มีต่อกัน หลี่หยางก้มลงจมพิตให้กับสตรีในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน ปล่อยให้ความรักโอบรอบเขาและเธอ ผูกพันรักนี้ไว้นานแสนนาน หากนี้จะนำเขาและเธอไปสู่ชะตาที่เจ็บปวด หากการละทิ้งชีวิตนี้แล้วกลับสู่ภพเทพจะทำให้หลุดพ้นจากความเจ็ บปวด เขาและเธอยังคงจะเลือกความเจ็บปวดที่แสนงดงามนี้ จบบริบูรณ์

ม่านฟ้า ลง ไอจี ความสัมพันธ์ที่คล้ายกับคนรักทำได้แค่ไกล้ชิดอยู่ข้างๆ คำนิยามมันได้แค่นั้น เรียกที่รักก็ไม่ได้ ความสัมพันธ์ที่คล้ายคนรักแบบนี้..จะมีสักวันบ้างไหมที่จะพัฒนาอย่างคนรักกัน..แต่ความจริงตอนนี้มันไม่อะไรทั้งนั้นมันจบแล้ว.. Goodbye Thailand.

ม่านผ้าสีแดงไหวระริกตามแรงลมยามค่ำคืน เงาของสองร่างซ้อนทับกันอยู่หลังตะเกียงน้ำมัน ดั่งบทเพลงรักที่ขับขานโดยไม่ต้องใช้ถ้อยคำ ในค่ำคืนนั้น เสียงสายฝนโปรยปรายลงมาราวกับอวยพร บรรยากาศภายในห้องหออบอวลไปด้วยไออุ่นของความรัก ความผูกพัน และคำมั่นอันเงียบงันที่สื่อผ่านทุกสัมผัส

แววตาดำสนิทมองใบหน้างามเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบของเขา ร่างบางอ่อนระทวยจนลืมตัวไปชั่วขณะ ชายหนุ่มครางในลำคออย่างพอใจแล้วปล่อยริมฝีปากหยักเป็นอิสระ “ฉันไม่อยากแสดงหนังรักที่นี่”เสียงแหบพร่ากระซิบบอกราวกับกำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่างไว้

แก้มใสไม่ได้หื่นนะคะ แก้มใสเรียกมันว่าการแสดงความรักที่ลึกซึ้งต่างหากค่ะ อิอิ “พี่หมอก็นึกว่าเราอยากโดนเอ็นอุ่น ๆ กระแทกเสียอีก” คำพูดลามกหลุดออกมาจากปากของวายุพร้อมกับสายตาแพรวพราวที่จ้องมองหน้าอกอวบใหญ่ตาเป็นมัน ยิ่งมองเจ้าลูกชายที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุมก็ยิ่งขยายใ หญ่ขึ้น

----------------------------------- อิม มธุรส : ทั้งชีวิตนี้ฉันก็เป็นคนที่ถูกทิ้งมาตลอดจะเพิ่มเขาเข้ามาอีกคนจะเป็นไรไปในเมื่อการมาที่นี่ของฉันมันก็แค่กระดานเกมแก้เบื่อของเขา จะบอกอะไรให้เขามั้ยที่ผ่านมาจนจะครบยี่ห้าปีความรู้สึกของฉันมันตายไปพร้อมกับพ่อและแม่ตั้งนานแล้ว เด็กเก็บพร้าที่ไม่มีตัวเลือกในชีวิตแ บบฉันจะเอาอะไรไปเทียบกับคนที่อยู่ในใจเขาได้ สุดท้ายฉันมันก็แค่ของเดิมพันที่ป้าเอามาแลกไว้ก็เท่านั้น "อย่างน้อยคุณก็ทำให้ฉันรู้ว่าความรักเป็นแบบไหน และความเจ็บหน้าตาเป็นยังไง" ---------------------------------------------------------- : : : "กลับมาหาพี่ได้มั้ย อย่าจากกันไปแบบนี้เลยนะ"

ขวัญผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะยื่นมือมาตบไหล่ฉันเบาๆเพื่อให้กำลังใจฉัน “เลิกกันทั้งๆที่ยังรัก….มันก็เจ็บดีเหมือนกันนะ….ที่รู้ว่าคำที่เขาพร้ำเพ้อบอกว่ารักฉัน…แต่แท้ที่จริงแล้ว…มันก็เป็นแค่ลมปากของผู้ชายเจ้าชู้…”ฉันหัวเราะออกไปพร้อมกับน้ำตาอย่างสมเพชตัวเอง

น้ำเสียงที่พยายามเค้นให้หลุดออกจากริมฝีปากที่ติดรั้งปะปนไปด้วยแรงสะอื้นทำให้หมอกโอบกอดเธอไว้ทั้งร่าง ฝ่ามือหยาบกร้านที่ไม่คิดว่าจะอ่อนโยนกับใครลูบไล้ไปมาบนแผ่นหลังที่สั่นสะท้าน อ้อมกอดอบอุ่นมีให้เธอซบพิง ริมฝีปากและจมูกกดจุมพิตที่ผ้าพันศีรษะอย่างทะนุถนอม “หมอกก ็รักดวง ที่ทำทุกวันนี้ก็เพราะรัก รักอย่างไม่มีเหตุผล ไม่มีถูกไม่มีผิด รู้แค่ว่ารักเท่านั้น หมอกจะพาดวงไปรักษาตัว ดวงต้องหาย สู้นะอย่าท้อ หมอกยังไม่ท้อดังนั้นดวงก็ห้ามท้อ เข้าใจไหม หมอกจะดูแลดวงเอง”

เธอติดใจรสสวาทของเขื่อนจนยอมทำทุกอย่างไม่ว่าจะให้เธอทำอะไร ว่าง่ายๆคือยอมเป็นทาสของร่างสูงอย่างห้ามใจตัวเองไม่ได้ หลังที่เธอสมอารมณ์หมาย เธอก็ลงไปนั่งลำตัวของเขื่อน ปากสวยควบท่อนเอ็นอย่างดื่มด่ำปานว่ามันไอติมแท่งโปรด ปลายลิ้นลากเลียวนไปมา มองเขื่อนที่มองการกระทำของเธอ ไปด้วย “หึ้มมม..เอาเลยที่รัก..จัดการมัน..ดูดแรงๆ” สะโพกหนาขยับงอขาออกกว้าเล็กน้อย ยื่นมือมาลูบใบหน้าสวยพร้อมกับเรียกคำที่เจลชอบฟัง และมันกระตุ้นความแรงดูดท่อนเอ็นจนเสียวไปทั้งลำของเขาด้วย

บทที่ 1 คืนวิวาห์แดนเหนือ ลมเหนือพัดกระหน่ำมาตั้งแต่ยามเย็น หิมะสีขาวโปรยปรายลงจากท้องฟ้ามืดครึ้มอย่างไม่ขาดสาย ปกคลุมกำแพงเมือง หลังคาเรือน และถนนทุกสายจนแทบไม่เห็นสีเดิมของพื้นดิน โคมมงคลสีแดงที่แขวนเรียงรายอยู่ตามชายคาจวนอ๋องถูกลมพัดแกว่งไปมา แสงไฟภายใน