รักสามเส้า

ระหว่างเลียแค่หัว กับ อมสุดลำ คุณอาชอบแบบไหนคะ? "ซี้ด...คุณอาขาา...แบบนี้ไม่ไหวค่ะเจ้าขาจุก" "เจ้าขา...อือออ...อย่างตอดเลยค่ะเด็กดี"

ทุก ๆ คำพูดยังดังกึกก้องอยู่ในความทรงจำไม่เคยเลือนหาย สถานะที่รักได้ คิดถึงได้ แต่ไม่สามารถครอบครองได้ มันเป็นแบบนี้สินะ...

“พี่ไม่ได้รักเธอ.....แต่พี่รักพี่สาวของเธอ” ………………………. "พี่ศิราไม่เคยยิ้มให้โลมาแบบนี้บ้างเลย" "เอะอะอะไรก็พี่ดาวตลอด" "เลิกหาเรื่องดาวได้แล้ว" "เธอโชคดีกว่าดาวทุกอย่าง มีแต่คนตามใจ อยากได้อะไรก็ได้ แม้แต่ชื่อก็ยังดีกว่า แล้วยังจะเอาอะไรอีก" "มันผิดหรอที่แม่กับพ่อตั้งชื่อให้โลมาว่าโลมา แล้วตั้งชื่อให้พี่ดาวว่าดาวทะเล" "มันคือความผิดของโลมางั้นหรอ" "ถ้าโลมาเกิดก่อน หรือ โลมา ชื่อว่าดาวทะเล พี่ศิรายังจะทำกับโลมาแบบนี้ไหม" "มันผิดที่ชื่อ หรือ.....แค่เพราะเป็นโลมาก็ผิดแล้ว" ……………………….

เฟื่องฟ้าไม่เคยคิดว่าชีวิตตัวเองจะถูกใช้เป็น “เดิมพัน” ในการแข่งรถใต้ดินที่ไร้กฎเกณฑ์ ยิ่งเลวร้าย เมื่อคนที่เธอรักที่สุดคือคนที่ “เอาเธอไปพนัน” และเขา…ก็แพ้ ผู้ชนะคือ ดินแดน นักแข่งหนุ่มเจ้าเล่ห์ ดวงตาแพรวพราวอันตราย ตั้งแต่วินาทีนั้น เธอก็กลายเป็น “ของเขา” อย่างสมบูรณ์ เขาพาเธอเข้าสู่โลกมืดที่เต็มไปด้วยความลับและอันตราย แต่กลับดูแลเธอราวกับเจ้าหญิงในกรงทอง จนกระทั่งเธอได้พบกับ แผ่นดิน พี่ชายฝาแฝดของดินแดน ที่อันตรายไม่แพ้กัน เมื่อสองพี่น้องที่เลือกจะแชร์ทุกอย่างในชีวิต รวมถึง… เธอ เฟื่องฟ้าจะเลือกหนี หรือยอมปล่อยให้หัวใจ พ่ายแพ้ไปพร้อมกับร่างกายที่สั่นไหวภายใต้สัมผัสต้องห้ามนั้น

"เราเลิกกันเถอะ" น้ำใส เอ่ยพูดในขณะที่ยังคงรัก ฟีนิกซ์ จนสุดหัวใจ แต่ทว่าความเจ็บปวดในหัวใจมันใหญ่กว่าที่ความรักจะเอาชนะได้ เรารักกันมาก แต่ทำไมถึงลงเอยแบบนี้ มันเริ่มตั้งแต่ตอนไหน? น้ำใส ผู้ที่เคยผิดหวังในความรัก เธอถูกคนรักทรยศและหักหลัง จนตั้งกำแพงหัวใจเอาไว้สูง จนกระทั่งฟีนิกซ์ ได้เข้ามาทำลายกำแพงนั้นลงและทำให้เธอรักเขาจนหมดใจ สุดท้ายเขากลับกลายเป็นคนที่ทำให้เธอตั้งกำแพงเอาไว้สูงยิ่งกว่าเดิม คำเตือน เองนี้มีการนอกกายและนอกใจ

ความรักที่ไม่คิดว่าจะลงเอ่ยกันได้ ภพ ทายาทเพียงคนเดียวของ ฟรุ๊ตเอ็มไพร์ ชายหนุ่มที่หยิ่งทนงค์ในศักดิศรีของตัวเอง เรียนไม่จบ ดื้อรั้นจนเป็นนิสัย ไม่ฟังใคร ไม่สนใจโลกภายนอกทำให้ชีวิตพลิกผันมาเป็นกรรมกรเข็นผัดรับจ้างรายวันที่แทบจะไม่พอกินได้ค่าแรงอันน้อยนิด ไม่มีที่ซุกหัวนอน มาเจอเข้ากับคุณหนูหลิน ที่ขี้วีนขี้เหวี่ยง ดูถูกคนเป็นนิสัย ทายาทเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ เอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่ เห็นแกตัวเป็นที่สุด เรื่องชุลมุนเริ่มต้นขึ้นเมื่อภพได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของหลินในฐานะคนดูแลน้องหมา เมื่อหนุ่มกรรมกรมาเจอกับสาวขี้วีน ชอบดูถูกคนอื่น ชอบทำตามใจตัวเองไม่ยอมใคร แต่ภพก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีที่สุด เรื่องสนุกเริ่มต้นขึ้นทันทีที่ภพก้าวขามาอยู่ในบ้านของหลินตั้งแต่ก้าวแรก จากไม่ชอบหน้า กลายมาเป็นคู่กัดที่ไม่น่าจะมีวันลงรอยกันได้ เหมือนน้ำมันกับไฟเจอกันเมื่อไหร่ก็พร้อมจะเผาทุกอย่างให้วอดวาย

ไอ้ใหญ่… ค่อยๆ เอามือดันเข่าสองข้างของเรไรแหกอ้าออกจากกัน ทำท่าเหมือนกำลังจะฉีกทุเรียน “ผมอยากเห็นทุเรียนของคุณเรไรชัดๆ ว่ายวงของมันจะใหญ่แค่ไหน รสชาติจะหวานมันส์สักแค่ไหน” น้ำเสียงตื่นเต้นจัด มือหยาบใหญ่ค่อยๆ แหกเข่าของเมียนายจ้างออกจากกัน ดวงตาเบิกโพลงเพ่งมองพูทุเรียนยวงใหญ่ เบียดอัดกันแน่นอยู่ระหว่างง่ามขาของเรไร โอบล้อมไว้ด้วยเส้นไหมสีดำระยับ “โอ้ว… พูใหญ่สุดๆ” ไอ้ใหญ่ตะลึงลาน ก้มลงปาดลิ้นชิมรสชาติหวานมันส์ของพูทุเรียนในทันที ทั้งเลียสลับดูดเสียงดังซ่วดๆ ทำเอาสะโพกของเรไรบิดส่าย ดิ้นไปดิ้นมาด้วยความเสียวซ่านทรมานหอย

คำโปรย “เจ้ามันสตรีวิปลาส แต่งงานได้สี่วันกลับยื่นหนังสือหย่าให้ข้า” “ก็เพราะว่าข้ามีสามีแบบนี้อย่างไร จึงได้ขอหย่า หากไม่อยากตายเร็ว รีบลงนามในหนังสือหย่าเสีย!” เกริ่นนำ แม่สามีที่ว่าร้าย ต้องพ่ายแพ้ให้กับลูกสะใภ้อย่างจ้าวกุ้ยหลิน เมื่อลูกสะใภ้สุดแสบ ไม่ชอบฝีปากแม่สามี วัน ๆ เอาแต่เหน็บแนม พ่นคำพูดไม่น่าฟัง เหยียดหยามกำพืดชั้นต่ำของนาง มีหรือจ้าวกุ้ยหลินจะยอม น้ำแกงไก่ นางก็จัดการเชือดเองกับมือ ไก่ตัวนั้นมิใช่ไก่ธรรมดาแต่เป็นเจ้าบ่าวไก่ของนางที่ถูกส่งเข้าพิธีแทนเจ้าบ่าวตัวจริงและนางก็บังเอิญทำรองเท้าตกลงไปในถ้วยน้ำแกง พูดมากไปหน่อยน้ำลายก็ลงไปอยู่ในถ้วยน้ำแกงเสียอย่างนั้น จ้าวกุ้ยหลิน ไม่นึกว่าแม่สามีจะชอบ ยกซดน้ำแกงไก่สูตรพิเศษจนหมดถ้วยทีเดียว ใครจะร้ายกาจเผ็ดร้อนเหมือนนางกันเล่า วาจายอกย้อน ดูเชือดเฉือนอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละแต่อย่างใด หย่าเป็นหย่า ในเมื่อนางมีมือมีเท้า เหตุใดจะต้องทนอยู่ด้วย

เพราะคืนนั้นจึงเปลี่ยนจากสถานะเพื่อนไปเป็นอย่างอื่น เธอรักเขาแต่เขารักเพื่อนของเธออีกคน " เรื่องระหว่างเรามันคืออะไร " " ขอโทษวะกูเห็นมึงเป็นแค่เพื่อนคนนึงจริงๆ "

หลังจากประสบอุบัติเหตุ ลมหนาวมักจะฝันถึงใครคนหนึ่งตลอด แต่เขากับจำผู้ชายในฝันคนนั้นไม่ได้ จนได้มารู้ความจริงจากเพื่อนว่าเขาลืมคนที่ตัวเองแอบชอบไป แต่พยายามนึกเท่าไหร่ ลมหนาวก็ไม่มีความทรงจำนั้นอยู่เลย เมื่อเวลาผ่านไปลมหนาวมีใครอีกคนเข้ามา แต่นั่นก็เป็นเวลาที่ลมหนาวจดจำคนที่ตัวเองลืมไปแล้วได้