ลูกเพื่อนแม่ Novels & Stories

“แล้วแม่จะไปเยี่ยมเขาเหรอคะ” “ใช่ หนูไปเป็นเพื่อนแม่นะ แม่ไม่อยากขับรถไปคนเดียว” “แต่หนูยังไม่ได้ลางานเลยนะคะ” “ลางานเลยลูก บอกแม่มีธุระให้ไปเป็นเพื่อน”

“ฝากแม่ของเพื่อนเลี้ยงครับ” “แกแน่ใจว่าฝากไว้แม่ของเพื่อน” คนเป็นย่าไม่เชื่อและมองอย่างจับผิดหลานชาย “แน่ใจครับ”

“สวัสดีจ้ะลูก ชื่อชมพูหรอ น่ารักดีจัง “ แม่แม่ของเพื่อนทักทายด้วยรอยยิ้ม แล้วขยายความ ”พี่สายพาเพื่อนใหม่มาแนะนำ อย่าตกใจเลย คนอื่นแม่ก็รู้จักทุกคน “ แม่รุ้งบอกอย่างใจดี

ผมเห็นแม่ชะงักไปด้วยล่ะ ข้าวน่ารักล่ะสิ “แม่ นี่ฟางข้าว เพื่อนของผม” “หน้าอย่างแกมีเพื่อนด้วยเหรอ หนูไม่น่าหลงผิดมาเป็นเพื่อนเจ้าดลเลยลูก” อ้าวแม่ ข้าวหน้าเจื่อนเลยนะ

เวียงพิงค์ที่ยืนอยู่ข้างเขาก็รีบพุ่งไปหาลูกชาย แล้วจับมือเขาเอาไว้แน่น "แม่คุยอะไรเสียงดังจัง แล้วนั่นใครคับ" (แม่คุยอะไรเสียงดังจัง แล้วนั่นใครคับ) "พะ...เพื่อนแม่ค่ะ" "เพื่อนหยอ น่านไม่ค่อยเห็นเลย" (เพื่อนเหรอ น่านไม่เคยเห็นเลย)

ถ้าฉันตาไม่ฝาดเมื่อกี้ฉันเห็นคิ้วของคุณพ่อกระตุกนิดหน่อย “ใครเหรอลูก” คุณแม่ถามขึ้น “เพื่อนน่ะค่ะ ใช่ไหม” ฉันหันไปเลิกคิ้วสูงอย่างขอความคิดเห็น

‘เพื่อนของลูก’ คำนี้ทำคนฟังหัวใจกระตุกวูบ ไม่มีความคิดที่อยากปิดบังผู้เป็นแม่ แต่เพราะสถานะของเธอกับปทัฏฐานเป็นเพียงเพื่อนกันเท่านั้น เพื่อนที่มากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟน เพื่อนที่มีแค่กันและกัน จะไม่มีใคร เพื่อนที่นอนกอดกันทุกวัน ส่งข้อความหากัน เพื่อนที่เธอคิดถึงมากกว่า เพื่อนคนไหนที่เคยเป็นเพื่อน

ผมเห็นแม่ชะงักไปด้วยล่ะ ข้าวน่ารักล่ะสิ “แม่ นี่ฟางข้าว เพื่อนของผม” “หน้าอย่างแกมีเพื่อนด้วยเหรอ หนูไม่น่าหลงผิดมาเป็นเพื่อนเจ้าดลเลยลูก” อ้าวแม่ ข้าวหน้าเจื่อนเลยนะ

“นายสงสารเด็กไหม” “สงสารสิวะ เด็กนั่นก็ลูกของเพื่อนที่ไว้ใจเรายิ่งกว่าครอบครัวเขาอีกนะ” “แล้วมึงคิดว่าแม่อย่างนั้นจะดูแลลูกได้เหรอวะ”

“ค่ะป้าเมย์ เราเป็นแค่เพื่อนกัน” “ป้าว่าไม่ใช่ พ่อหนุ่มคนนี้แทบละมือจากหลานไม่ได้เลย ดูสิแตะตัวหนูอยู่ตลอด” “ป้าเมย์”