ความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียน Novelas e Histórias

นักเรียนมัธยมปลาย นักเรียนมัธยมอายุห่างจากเธอไม่มากนัก สอนไปสอนมาเหมือนพี่น้องกันมากกว่าครูกับลูกศิษย์ การสอนหนังสือในโรงเรียนมัธยมเป็นเรื่องน่าสนุกสำหรับอันดา บิดามารดาปลาบปลื้มที่ลูกได้เป็นครูบาอาจารย์ แต่การทำงานไม่ได้โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ ที่ทำงานทุกที่มักมีพวกพ้อง พ วกใครพวกมัน แม้แต่

"การที่เธออยากเรียนกับครูไปนานๆ ถือเป็นคำชมที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับคนเป็นครูแล้ว ทว่าการรักษาความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์และอาจารย์ให้ยืนยาวนั้น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานะความเป็นครอบครัว หรือการผูกมัดด้วยสัญญาใดๆ ทว่ามันขึ้นอยู่กับความซื่อสัตย์ ความมุ่งมั่น และความเคารพ ซึ่งกันและกันต่างหาก ตราบใดที่เธอยังคงรักษาความกระหายในการเรียนรู้ และไม่ยอมแพ้ต่อความยากลำบาก ครูขอสัญญาว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอ และจะถ่ายทอดทุกสิ่งทุกอย่างที่ครูมีให้แก่เธออย่างหมดจด"

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณกลับไปเถอะป่านนี้ครูสาวคนสวยของคุณคงรอแล้ว” “อย่าพูดแบบนี้สิ ระหว่างผมกับครูมุกไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ นะ" “กอดกันกลมขนาดนั้นคุณยังบอกว่าไม่มีอะไรอีกเหรอ"

มองเธอนิ่งอยู่อึดใจ ถอนหายใจ ยาวๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย “ผมจะถามคุณตรง ๆ นะครู” น้ำเสียงเขาไม่ได้ดังขึ้นแต่กลับทำให้บรรยากาศหนักกว่าเดิม “ความสัมพันธ์ของคุณกับนักเรียนคนนี้… เป็นเรื่องจริงใช่ไหม”

ปากกาในมือพิธาที่กำลังตวัดเซนต์เอกสารถึงกลับหยุดอัตโนมัติ ‘อย่ามาล้อเล่นกับผม ผมเป็นอาจารย์ของคุณนะ’ ‘อาจารย์คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับนักศึกษา…มันเป็นไปไม่ได้จริง ๆ เหรอคะ’ พิธาอ่านข้อความแต่ไม่ตอบ

"ครูบอกว่า เป็นการสานสัมพันธ์ระหว่างครอบครัว นี่ไงที่จะได้" "แต่ความสัมพันธ์ของครอบครัวเรามันก็ดีอยู่แล้วนะ พ่อกับแม่ก็รักกัน แล้วก็รักเจ้านายมากด้วย ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันเลย"

“ผมว่ามันดูจะไม่ใช่แค่นั้นนะ” “ฉันกับเขาจะมีความสัมพันธ์แบบไหน ทำไมศาสตราจารย์กู้ให้ความสนใจขนาดนั้นเชียวล่ะคะ?”

ความสัมพันธ์ของพวกเธอ ไม่ใช่แค่ครูกับลูกศิษย์ แต่เป็นเพื่อน เป็นคนรู้ใจ เคอซานเหม่ยถ่ายทอดทุกสิ่งที่เธอรู้ให้เซิ่นหรูซวงอย่างไม่หวงไว้เลย

จริงสิ…ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่นางต้องคำนึงถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้มากมายมากเช่นนี้ บุตรสาวของนางพูดถูก ความจริงแล้วนางมองเห็นความสัมพันธ์ของทั้งสองมาโดยตลอด แม้ทั้งคู่จะพยายามรักษาความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์และอาจารย์มาเสมอ แต่มีใครในหุบเขาต่างมองไม่ออกบ้างว่า ทั้งคู่รู้สึกเช่นไร

“แม้แต่ฮวาหลานเอ๋อร์ ข้าก็แค่สอนวิชาธรรมดาทั่วไปให้นางเท่านั้น” “ระหว่างเจ้ากับข้าก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์ฉันอาจารย์กับลูกศิษย์จึงไม่จำเป็นต้องคุกเข่า” “เจ้าแค่เรียกข้าว่าผู้วิเศษซางเหมือนฉู่จวินสิงก็พอ”