เซียนนางหวนคืน Novels & Stories

คือเซียวอวี้เฉิน หนิงอันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชาก ความสามารถที่หายไปนานกำลังกลับคืนมาอีกครั้ง

เธอกลับถึงบ้านนึกถึงเรื่องที่สุดประหลาด พึมพำกับตนเองอย่างไม่เข้าใจชายหนุ่ม “โหวงเฮ้ง...แบบไหน จึงเหมาะสม เป็นตำนานระดับพรีเมี่ยม...ขอยกนิ้วให้ที่ยังมีคนงมงายในยุคนี้”

ทั้งเรื่องวิชาต้องห้าม คัมภีร์เสพสังวาส พรหมจารีล้ำค่า โดยเฉพาะวงแขนอบอุ่นที่ได้รับตลอดทางยามถูกนิทราครอบงำนับจากถ้ำหมิงซาน กระทั่งยามนี้ ที่หุบเขาปลีกวิเวกนี่ ‘ข้ามีหน้าที่มารับนางกลับไปยังที่ที่นางจากมา’ ‘ลี่เซียนต้องกลับไปยังอารามศักดิ์สิทธิ์โบราณเท่านั้น’ วาจาของ ชายชราชุดขาวทำลี่เซียนตื่นเต็มตาลุกขึ้นทันใด

“ไปกันเถอะเซียนน้อย” ........... หลี่เจ๋อฮั่นกลับมาที่เผ่ามารด้วยสภาพที่ยังไม่ค่อยสร่างเมาสักเท่าไหร่

"เจ้าจะพูดอะไร เซียนเอ๋อร์ต้องกลับมา นางเคยกลับมาแล้วตั้งหลายครั้ง" แม้ลึก ๆ เสวียนสวี่จะสิ้นหวังไปแล้ว ทว่าอีกใจกลับยังอยากลองมีความหวัง เพราะอาการเช่นนี้ฟ่างเซียนเซียนใช่ว่าจะเพิ่งเคยเป็น ร่างกายนางอ่อนแอตั้งแต่กำเนิด โรคประหลาดอย่างหัวใจอ่อนแรงจึงติดตัวนางมา ฟ่างเซียนเซียนเคยเหมือนคนตายแล้วฟื้นกลับมาหลายต่อหลายครั้งตั้งแต่เด็กจนโต "ท่านพ่อหักห้ามใจเถิดเจ้าค่ะ"

เพียงแค่คิดนางก็อารมณ์ดีขึ้นมาก เหลียงฟางหรูหายจากจวนไปทั้งคืน ต่อให้เกิดเรื่องใดหรือไม่ ชื่อเสียงนางก็ไม่มีดีแล้ว ถีเยว่สือเรียกผู้เป็นสามีหน้าประตูห้องหนังสือของเหลียงจินฮ่าวน้ำเสียงตื่นตกใจ ตามด้วยผลักเข้าไปด้านใน ใบหน้าตระหนกเป็นที่สุด “นายท่าน ฟางหรูกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” บุรุษวัยกลางคนเงยหน้าจากกองม้วนผ้าไหมมองหน้าสตรีซึ่งเขาเรียกว่าภรรยาเอก คิ้วเข้มที่เคยขมวดอยู่ก่อนยิ่งขมวดแน่นขึ้น

'เสี่ยวเซียนไม่กล้า เสี่ยวเซียนไม่กล้าขอรับ'ทั้งคู่เถียงกันอยู่สองนานสามนาน จนกระทั่งหญิงสาวอีกผู้ในชุดผ้าแพรสีแดงขับกับผิวขาวสว่างเดินเข้ามา โปรยรอยยิ้มหวานอย่างนอบน้อมให้แก่เซียนท่านอื่น 'นั่นใครกัน? งามมาก' 'ทั่วสี่ทะเลแปดดินแดนนอกจากเสี่ยวจิ้งของพี่ก็ยังมี หนานอี้หรง สตรี เซียนจากเผ่าจิ้งจอก อาจเป็นนาง' สองพี่น้องกระซิบกระซาบ เมื่อสบโอกาสเฟิงจางจิ้งจึงเดินเข้าไปใกล้เซียนหนุ่มผู้มีเกศาขาวเช่นเดียวกับพี่ชายของนางแต่น่ามองกว่าเป็นไหนไหน

“อี้เซียวทำอะไรอยู่” “แม่นางเฉียนอิ๋นอิ๋นดูแลอยู่ขอรับ” “ไม่รู้นางจะกลับมาทำไม” กัวจื่อหรานโคลงศีรษะไปมา หากไม่เพราะกัวอี้เซียว ‘ติด’ เฉียนอิ๋นอิ๋น เขาคงไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นมาเดินผ่านสายตาเขาไปมา ให้รู้สึกรำคาญใจเช่นนี้

เจียวมี่แหวกผู้คนเข้ามาดูภายในห้อง และเมื่อเห็นขอทานหนุ่มฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว นางก็ตื่นเต็มตา แล้วก็ปรับเสียงใหม่เป็นหวานหยดย้อยว่า “รู้สึกตัวแล้วรึ เทพเซียนของข้า” แม่เล้าในวัยสี่สิบปีแทบจะถลาเข้าไปหาบุรุษในอาภรณ์สีขาวบนเตียง เมื่อคืนนางสั่งให้คนรับใช้อาบน้ำชำระร

ปีศาจมนุษย์ถ้ำใช้พลังจิตส่งนางกลับไปยังที่ทุกคนรอนางอยู่ที่ป่าทันที แสงสีทองล้อมรอบร่างกายนางก่อนพัดพาไปยังป่าที่ทุกคนเฝ้ารอนาง “ซิวเหยาเจ้ากลับมาแล้วข้าเป็นห่วงเจ้ามาก” เซียวหานกอดนางอย่างดีใจ “ศิษย์พี่ปล่อยข้าก่อน” ซิวเหยากล่าว “ข้ากลัวเจ้าจะไม่กลับมานี่หนา” เซียวหาน ตอบโต้ทันที