หนี้รักมาเฟียจอมคลั่ง Novels & Stories

ความต้องการของตัวเองไปด้วย จนในเวลานี้ ชายหนุ่มลืมเลือนไปแล้วว่าตอนนี้เธอกำลังทำงานใช้หนี้ในฐานะลูกหนี้ขัดดอก เพราะความจริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเบาะหลังรถสปอร์ตคันนี้ มันไม่ใช่การบังคับขืนใจใช้หนี้ ทว่ามันคือความต้องการส่วนตัว ความสวาทและความคลั่งไคล้ในเรือน ร่างของเธอที่ครอบงำมาเฟียหนุ่มจนหมดเนื้อหมดตัวต่างหาก ​"คุณธาม... อื้อออ... คุณเลียให้ฟาร์ทำไม... อ๊ะ... มันน่าเกลียด..."

“พ่อมีเรื่องอยากจะขอร้องหนู” “เรื่องอะไรคะพ่อ” “พ่อผิดที่พ่อ เอาเงินไปเล่นพนันหมด และที่ดินที่เรามีพ่อ ก็เอาไปจำนองที่บ่อนอื่น พ่อติดหนี้บ่อนของมาร์ติน เกือบ 10 ล้าน มันเลยมาเอาเรื่อง หนูช่วยพ่อหน่อยได้ไหม?”

เดิมพันรักจอมมาเฟีย Chapter 36 ห้าวันมานี้ลูเก้ บุญฑริก และโมณิเย่อยู่แต่ในคาสิโน แทบจะกินนอนที่นั่นก็ว่าได้ หนี้สินของโมณิเย่ที่ติดบ่อนไว้ก็ถูกชำระในคืนนั้น คนที่ใช้หนี้ให้เขาไม่ใช่ใคร คือลูเก้ที่มือขึ้นได้ทุนคืนและได้กำไรมาเกือบสามแสนยูโร ลูกเก้ชักติดใจกับกำไรหลาย

แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจคือ ทำไมพิชาญถึงเลือกไปกู้เงินที่ดอกเบี้ยโหดแบบนั้น ทำไมไม่มาขอความช่วยเหลือจากเขา จะกี่สิบล้านเขาก็ให้ได้ นั่นไม่ใช่เพราะแค่พิชาญเคยเป็นลูกน้องที่ทำงานกับเขาด้วยความซื่อสัตย์มาเป็นสิบๆ ปีอย่างเดียวหรอกนะ แต่นั่นเพราะเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ตอนที่ มีเรื่องราวการปะทะกันกับกลุ่มมาเฟียเจ้าถิ่นที่คอยกลั่นแกล้งนักธุรกิจต่างชาติ เขาเกือบจะโดนยิงตาย ถ้าพิชาญไม่ผลักเขาออกไปแล้วเอาตัวรับกระสุนแทน จนเกือบจะต้องสังเวยชีวิตแทนเขา

“เดี๋ยวนะ แม่หนูเป็นหนี้คุณแค่หนึ่งล้านไม่ใช่เหรอ ทำไมมยอดพุ่งไปเก้าล้าน แม่หนูก็จ่ายตลอดนะ” “ปกติฉันเก็บดอกเป็นรายวัน และคิดอัตราดอกเบี้ยคงที่ สรุปแม่เธอต้องจ่ายเฉพาะค่าดอกเบี้ยก็วันละแสนแล้ว แต่แม่เธอไม่จ่ายมาสามเดือน ค่าดอกมันก็เลย พุ่งไปเก้าล้าน” “นี่มันขูดเลือดขูด เนื้อกันชัดๆ”

“ถ้าบริษัทพ่อคุณล้มละลาย เงินห้าสิบล้านที่ให้คุณไปไถ่บ้านคืนผมก็จะไม่ได้คืน” “ฮะ! คุณว่าอะไร” มุกดาอุทานร้องเสียงหลง มองหน้าชายหนุ่มคิ้วขมวดแทบผูกเป็นโบ “คุณเป็นหนี้ผมห้าสิบล้าน”

“ฉันช็อกเลยว่ะ ไม่คิดว่าจะมีอะไรแบบนี้จริงๆ เคยอ่านเจอแต่ในนิยายนะ ไอ้ที่ติดหนี้มาเฟียแล้วต้องเอาตัวขัดดอก” “ก็นี่ไง เรื่องจริงอยู่ตรงหน้าแกเลย” ฉันถอนหายใจปลงตก “แล้วมันก็ดันครบสูตรตามนิยายที่ลูกหนี้คิดเกินเลยกับเจ้าหนี้ตัวเองอีก” “หยงมันรักพี่พายัพ” เห็ดช่วยเสริม

ใช่ ห้องนี้ไม่ใช่ห้องของฉัน และถ้าจะให้พูดถึงเจ้าของห้องชุดสุดหรูห้องนี้แล้วล่ะก็ คงต้องขอบอกว่าไม่มีใครในย่านนี้ไม่รู้จัก เพราะเขาคือ ‘โอยามะ’ ประธานกลุ่มแบล็คสกอร์เปี้ยนส์ กลุ่มมาเฟียที่มีอิทธิพลที่สุดในย่านมารุ แล้วผู้หญิงที่เป็นเพียงแค่เด็กมัธยมปลายอย่างฉันมาทำอ ะไรนี่! “เขาเก็บไว้ที่ไหนของเขากันนะ” ฉันรำพึงรำพันพลางเอื้อมมือที่สวมถุงมือหนังสีดำเอาไว้เพื่อป้องกันการทิ้งรอยนิ้วมือเอาไว้ตามที่ต่างๆ ไปดึงลิ้นชักเพื่อหาเอกสารที่ต้องการ

>นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อของ มาเฟียคลั่งรัก< ณ สาธารณรัฐอิตาลี ตับ ตับ ตับ!

"ปาป๊า... ในนิทาน เจ้าชายจูบเจ้าหญิงแล้วเจ้าหญิงก็ฟื้น... แล้วปาป๊าล่ะคะ ปาป๊าไปจีบหม่าม้ายังไง... หม่าม้าหลับอยู่เหมือนเจ้าหญิงนิทราเหรอ" คำถามไร้เดียงสาของลูกสาวทำเอาอดีตมาเฟียสะอึก ภาพความทรงจำในอดีตฉายวาบเข้ามาในหัว... ตรอกมืดๆ... ปืน... สัญญาหนี้... ถ้าเล่าความจ ริงไป มีหวังลูกแจ้งตำรวจมาจับพ่อแน่ๆ "เอ่อ... ก็... ประมาณนั้นแหละลูก"