ระบบร้านสัตว์อสูรของหลี่ซินหลัน Novelas e Histórias

จงซิ่นโน้มตัวลงเล็กน้อย แววตาที่มองนางนั้นนอบน้อมผิดจากที่มองผู้อื่น “ขออภัยแม่นางหลิน ข้าเพียงแต่ต้องการให้แน่ใจว่าจะไม่มีหมาลอบกัดตัวใดเข้ามาทำความวุ่นวายในร้านของเจ้าได้เท่านั้น”

นางกระซิบพี่ชายเสียงเบา เซี่ยซูเหยียนอ้าปากค้างอย่างห้ามไม่อยู่ ร้านขายสัตว์ เซี่ยซูเหยียนที่ยังตะลึงไม่หายถูกเซี่ยซูเหยาลากมาที่ร้านขายสัตว์อย่างอารมณ์ดี มีเหลาอาหาร มีจวนแล้ว สิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือรถม้า! ครบสูตร พี่ชายของนางก็จะได้เป็นคุณชาย!

แม้จะบอกว่า จั๋วซือหรานตอนที่ประลองกับซางถิงในตลาดมืด จะเคยใช้สัตว์เลี้ยงไปแล้ว ตามหลักการน่าจะมีคนไม่น้อยที่รู้จักสัตว์อสูรของนาง

หานลั่วซานในวัยผู้ใหญ่ไม่ได้เป็นเพียงผู้ฝึกปราณขั้นปรมาจารย์ระดับต้นเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้ฝึกปราณที่มีสัตว์อสูรคู่สัญญาเยอะที่สุดในดินแดนระดับกลาง เขามีกลิ่นอายและบรรยากาศที่สัตว์อสูรชื่นชอบ สามารถกล่อมให้สัตว์ดุร้ายอ่อนโยนขึ้นและฝึกให้เชื่องได้ ตอนนี ้ตระกูลเสินจึงมีกิจการร้านค้าสัตว์อสูรเป็นของตน รวมไปถึงกิจการค้าอาวุธวิญญาณที่ยิ่งใหญ่แทนที่ตระกูลมู่ สิ่งนี้เองก็มาจากความสามารถของหานลั่วซานด้วยเช่นเดียวกัน

ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำๆ ก็ดังขึ้นจากพุ่มไม้สีดำทมิฬเบื้องหน้า สัตว์อสูร รูปร่างคล้ายหมาป่าขนาดใหญ่ ดวงตาสีแดงก่ำ และมีเขาแหลมคมยื่นออกมาจากหน้าผาก มันมองมาที่หลิงซินเอ๋อร์ด้วยความหิวกระหาย สัตว์อสูรตนนั้นดมกลิ่นพลังเซียนที่บริสุทธิ์ของนางได้อย่างง่ายดาย มันพุ่ง เข้าใส่ร่างอันบอบบางของหลิงซินเอ๋อร์ทันที นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามรวบรวมพลังเซียนที่เหลืออยู่เพื่อสร้างม่านป้องกัน แต่ก็ไม่ทันการณ์

เจิ้งหลินขมวดคิ้วตอบกลับด้วยเสียงจากพลังปราณเช่นกัน “ฮ่า ฮ่า ข้าไม่รู้ว่าแคว้นหนานของเจ้าขาดแคลนสัตว์อสูรหรืออย่างไร เหตุใดเจ้าจึงได้รับสัตว์อสูรเช่นนี้เป็นสัตว์อสูรประจำตัวกัน ช่างน่าขัน”

หยางฉิงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา หลี่เซิงเห็นดังนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?” “ไม่มีอะไรหรอก ท่านอย่าใส่ใจเลย” นางตอบพลางส่ายหน้า “ข้าคิดเรื่องหลายอย่าง ไหน ๆ เราก็ต้องผ่านร้านค้าสัตว์ที่ท่านลุงโจวเฉียวอยู่ ข้าอยากแวะไปดูเสียหน่อย ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นเช่ นไรกันบ้าง”

ภายใต้การเดินหน้าอย่างระแวดระวังของหลี่หลิงเฟิ่ง น่าแปลกที่อีกกลุ่มหนึ่งโชคไม่ดีเหมือนหลี่หลิงเฟิ่งเลยสักนิด พวกเขาถูกรายล้อมไปด้วยสัตว์อสูรระดับต่ำจำนวนมาก ทำให้ทุลักทุเลมาตลอดทาง “รองเจ้าสำนัก ไม่คิดมาก่อนว่าพวกท่านจะเลี้ยงสัตว์อสูรไว้ในเขตลับ ถึงจะเป็นสัตว์อสูร ขั้นต่ำแต่ว่ามันออกจะมากเกินไปหน่อยหรือไม่” ฟันเทียนหลงรู้สึกรำคาญกับสิ่งกีดขวางคุณภาพต่ำ อดที่จะพูดออกมาไม่ได้

เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากเบื้องหน้า หลินหลินและพวกเขารีบหาที่กำบัง ก่อนจะพบกับหมีหิมะยักษ์ตัวมหึมา มันกำลังตะปบกรงขนาดใหญ่ที่ขังสัตว์อสูรหลายตัวเอาไว้ "ดูเหมือนว่ามันจะจับสัตว์อสูรตัวอื่นๆ มาขังไว้" เทียนชุนกระซิบ หลินหลินพยักหน้า "เราต้องช่วยพวกมันออกมา"

สายตาของลี่หลันหันไปมองทางกลุ่มผู้มาเยือนใหม่ ซ่งซือหยุนที่กำลังขี่ม้ามาพร้อมด้วยอู๋เทียนและจ้าวชิงรุ่ย มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านเถาเซียง เขาเองก็เหมือนจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของลี่หลันเช่นกัน เพราะก่อนที่จะลงจากหลังม้า เขาหันมามองนางที่นั่งอยู่ด้านหน้าโรงน้ำชา “เรื่องที่เกิดขึ้นในเม ืองลั่วตง ต้องรับรู้หมดเลยหรือ” นางพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่ดวงตาของนางจะเปล่งประกายออกมาวูบหนึ่ง