หมอ Novels & Stories

จะผอมได้ยังไงก็ในใจอยากกินแต่เธอ อุตส่าห์หนีความวุ่นวายจากเมืองกรุงมาหาความสงบที่ต่างจังหวัดดันมาเจอยัยตัวแสบที่ชอบก่อความวุ่นวายให้ทุกวัน ทั้งปากเสียทั้งพูดมากแบบนี้ต้องเจอของแข็งฟาดปากสักทีจะได้เข็ด

นางเป็นฮูหยินที่ถูกต้อง แต่เขากลับเฉยชาใส่ มีเพียงบนเตียงเท่านั้นที่เขาเร่าร้อนจนนางแทบมอดไหม้ จ้าวจื่อรั่วอายุเพียงสิบหกปีเป็นลูกอนุของเสนาบดีสกุลจ้าว ถูกสับเปลี่ยนตัวมาเป็นเจ้าสาวมาแต่งงานกับแม่ทัพที่ชายแดนใต้ กู้ตงหยางบุรุษหนุ่มอายุยี่สิบสี่ปีฉายาแม่ทัพปีศาจที่แสนเหี้ยมโหด "เจ้าติดค้างข้า ไม่ว่าจะเล่นลิ้นอย่างไร เจ้าย่อมรู้ดีว่าสกุลจ้าวปลิ้นปล้อน เจ้าอย่าได้หวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายเลย" พูดจบชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่นั่งเพียงลำพัง แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดเศร้าใจไม่ได้ ชีวิตนางจะได้พบความสุขเช่นคนอื่นบ้างไหม.

อนาคตที่กำลังเริ่มจะสดใสของ เวนิกา ต้องมาพังทลายลงเพราะคำว่าเธอต้องมาทดแทนบุญคุณผู้มีพระคุณ เพราะเจ้าหนี้โหดที่ครอบครัวเธอติดหนี้สิน ต้องการตัวเธอพร้อมการรับประกันว่าเธอยังเป็นสินค้าดีและยังเวอร์จิน ไม่มีใครจะรับรองได้ในเรื่องนี้ นอกจากหมอสูตินารีเวช ทำให้เธอได้พบกับ หมออัคคี ผู้ชายดารเมจร้อนแรง ที่บังเอิญเข้ามารู้ความลับของหญิงสาวและยื่นมือเข้ามาทำให้เวนิกาต้องก ลายเป็นเด็กเลี้ยงนาความลับของเขา แต่แล้วกลับกลายเป็นว่าที่คิดจะเลี้ยงไว้ดูเล่น เธอกลับกลายเป็นคนโปรดของเขา ที่รอเวลายกขึ้นมาเป็นภรรยาตัวจริง "นี่...คุณอิฐไม่ต้องพูดอะไรทุกอย่างที่คิดก็ได้นะคะ" เวทิกาอดต่อว่าไม่ได้ ที่เขากล้าพูดเรื่องอย่างว่าออกมาโดยที่ไม่รู้จักอับอายเสียบ้าง "ผมเป็นคนตรงๆ ตรงไหนก็ได้ถ้าต้องการ และคุณก็ต้องรับมันให้ได้ ถ้าพร้อมแล้วก็เซ็นได้เลย ผมไม่ได้อยากอดทนรออะไรนานๆ โดยเฉพาะรอที่จะทำเรื่องอย่างว่ากับคุณ" อัคคีเร่งเร้าให้แม่กวางน้อยรีบเซ็นสัญญาให้เสร็จ เมื่อรู้สึกว่าตอนนี้ ความต้องการของเขากำลังเพิ่มมากขึ้นทุกที

เมื่อ "สายฟ้า" อสูรเถื่อนแห่งวิศวะที่วันๆมีแต่รอยเลือดและกลิ่นน้ำมัน ดันถูกใจดาวคณะแพทย์ปี2ผู้เรียบร้อยและรักสงบ คนอย่างเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้! และเป้าหมายต่อไปของอสูรตัวนี้ คือการยึดครองหัวใจคุณหมอ!

สาวใช้อย่างหนูพอจะเป็นคนโปรดของคุณหมอได้ไหมคะ / หรือคุณหมอจะโปรดเปียแค่เรื่องบนเตียง...เปียก็ยอม

“ทำไมหมอถึงจูบน้ำตาลอีกแล้วล่ะคะ” “ก็น้ำตาลกัดปากตัวเองอีกแล้วนี่นา” “แต่...” น้ำเสียงเล็กแย้งออกมาได้เพียงครึ่งคำ ก็ถูกกรภัทร์ประทับรอยจูบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับมอบรสจูบที่อ้อยอิ่งและเนิ่นนานโดยไม่มีทีท่าจะยอมถอนริมฝีปากออกไปโดยง่ายเหมือนครั้งแรก เพราะณัฐกฤตาก็ยินยอมตอบรับรสจูบอันหอมหวานที่เขามอบให้อย่างไม่ขัดขืน ทำให้กรภัทร์ไม่อยากถอนเรียวลิ้นที่แทรกเข้าไปยึดครองพื้นที่ในช่องปากเล็กนั้นสักวินาทีเดียว ยิ่งได้เห็นณัฐกฤตาหลับตาพริ้มหวาน ทำให้ใบหน้างามนั้นยิ่งดูมีเสน่ห์เย้ายวนมากยิ่งขึ้นอีกเท่าตัว ทำให้กรภัทร์ย่ามใจเพิ่มจังหวะการจูบให้เร่าร้อนยิ่งขึ้น ณัฐกฤตารู้สึกเหมือนตัวเองถูกทิ้งให้ลอยเคว้งอยู่กลางมหาสมุทร และกำลังหมดกำลังเรี่ยวแรงจะว่ายต่อ มือเรียวบางลูบไล้ป่ายปีนไปทั่วกรอบหน้าหล่อของกรภัทร์อย่างลืมตัว เสียงลมหายใจหอบกระเส่าของร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของ กรภัทร์ เขาจึงจำใจต้องถอนริมฝีปากออกก่อนที่ณัฐกฤตาจะขาดอากาศหายใจ “ถ้าน้ำตาลไม่ตอบ ผมจะถือว่าน้ำตาลตกลงนะครับ”

[ สาวสวยผู้มีสติและพึ่งพาตัวเอง × เจ้าพ่อสายดูแลสุดคลั่งรักและยึดติด ] [ แรก ๆ ดราม่าหนัก หลัง ๆ สะใจ + ความสัมพันธ์ขมฝาดชวนปวดใจ + ตามง้อเมียจนแทบมอดไหม้ ] ห้าปีต่อมา กู้จินเหิงกลับมาอีกครั้ง เมื่อหวนพบกันที่วัดจีหมิง เขาพาภรรยาและลูกมาเจอกับเธอที่อยู่ในระหว่างดูตัวโดยบังเอิญ พวกเขาเคยเป็นสามีภรรยากันนานถึงหนึ่งปี ความทรงจำถึงช่วงเวลาที่เคยพัวพันและหลงใหลกันอย่างบ้าคลั่งพลันถาโถมกลับมา ชายหนุ่มยังคงเย็นชา เย่อหยิ่ง และอยู่ไกลเกินเอื้อมดุจจันทร์บนฟากฟ้าเช่นเดิม เพียงแต่ข้อมือที่กำลังอุ้มเด็กไว้กลับมีลูกประคำเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเส้น เขามองเธอ ภายนอกทำราวกับไม่รู้สึกรู้สา แต่ลับหลังกลับใช้วิธีมืดมนคอยทำลายการดูตัวของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่สนว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ เขาใช้ความแข็งกร้าวบุกเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง ความเจ็บปวดที่สะสมมานานหลายปีพลันปะทุ ฉู่จือจิ้นรู้สึกราวกับกำลังถูกเขากระชากกลับลงไปในเหวลึกอีกครั้ง ท้ายที่สุด ฉู่จือจิ้นก็ทนไม่ไหว ตะโกนไล่ให้เขาไสหัวไป แต่กู้จินเหิงกลับหัวเราะ นอกจากเขาจะไม่ไปแล้ว กลับบีบเธอจนถอยไปติดมุมห้อง ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มร้ายกาจพร้อมทั้งดวงตาแดงก่ำ “แค่ยอมรับว่าเธอยังแคร์ฉันอยู่ มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

[พระชายาแพทย์ + ทารกแสนน่ารัก + ผู้หญิงที่แข็งแกร่ง + รักอันแสนหวาน] แพทย์อัจฉริยะยุคใหม่ทะลุมิติไปเป็นพระชายาที่ถูกทอดทิ้ง พ่อของนางไม่เหลียวแล แถมแม่เลี้ยงยังดุด่าว่าร้ายอีก นอกจากนี้ยังมีน้องสาวลูกอนุแสนแพศยาคอยหาเรื่องนางอยู่เสมอ และที่น่าเจ็บแค้นที่สุดคือท่านอ๋องตาบอดนั่น แม้ว่าเขาจะมีฐานะเป็นถึงเทพเจ้าแห่งสงคราม แต่สมองของเขาใช้การได้ไม่ดีนัก ซูเนี่ยนส่ายหัว ไม่เป็นไร นางมีทักษะทางการแพทย์ในมือ และยังสามารถเรียกฝูงสัตว์ร้ายออกมาได้ คอยดูว่านางจะจัดการพวกผีปีศาจอสูรประหลาดเหล่านี้จนเมืองหลวงต้องพลิกคว่ำอย่างไร แต่ซูเนี่ยนมีชื่อเสียงอันเลื่องลือ ข้างกายนางมักมีชายรูปงามอยู่เสมอ อ๋องบางองค์จึงเกิดความหึงหวงขึ้นมา ซูเนี่ยนรู้สึกหมั่นไส้ ในตอนแรกทำเป็นไม่แยแสตอนนี้เจ้ากลับเอื้อมไม่ถึง ซูเนี่ยนจากไปพร้อมกับทารกน้อยแสนน่ารัก อ๋องบางองค์จึงกล่าวว่า “ออกคำสั่งของข้า ทั้งเมืองเตรียมตัวให้พร้อม จับตัวพระชายาหลี!”

เขาเป็นเหมือนก้อนหินที่ไร้ความรู้สึก แต่เมื่อได้มาพบกับนางที่เป็นดุจแสงตะวันที่สดใส กลับเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจ “ซินเยว่ ตราบใดที่มีข้าอยู่ตรงนี้ ไม่มีทางให้ผู้ใดมารังแกเจ้าได้อีก” จากที่ไม่เคยใส่ใจชีวิตของผู้ใด แต่กลับอยากรู้เรื่องราวของนาง จากที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของผู้อื่น นางกลับมาอยู่ใกล้ ๆ และตามติดเขา แล้วยังมาถามเขาว่า "ท่านไม่เคยชอบสตรีคนใดมาก่อนเลยจริง ๆ หรือ" เพียงเท่านั้นหัวใจของท่านอ๋องก็เริ่มสั่นไหว.... นิยายเรื่องนี้เป็น 1 ใน 4 ของเซตนิยาย "ดวงใจพยัคฆ์แห่งเฉินซาน" พระเอกหน้านิ่ง ดูเย็นชาไร้อารมณ์ราวก้อนหิน นางเอกสาวที่สดใส ร่าเริงและเป็นมิตรกับทุกคนราวกับแสงตะวันในยามเช้า นางจะสามารถละลายหัวใจเจ้าก้อนหินผู้นี้ได้หรือไม่ อาจจะไม่หวือหวาและเข้มข้นเหมือนคู่แรก แต่เต็มไปด้วยความละมุนใจ ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ

จากเพื่อนสนิทที่ข้ามเส้นกลายเป็นสามีในชั่วข้ามคืน แบบเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ คนหนึ่งปิดตายหัวใจ ส่วนอีกคนใช้เวลาหนึ่งปีเพื่อให้เธอรัก ทั้งคู่ต้องฝ่าฝันบททดสอบมากมาย และความดีและการดูแลที่ไร้เงื่อนไขของเขา กลับค่อยๆ เปลี่ยนหัวใจที่ปิดตายของเธอให้กลายเป็นรักแท้