Novel & Cerita หวานใจพี่สิงหราช

เทียนเฉิงไม่รอช้าส่งนิ้วร้ายเข้าไปทักทายในร่องรักของหว่านถิงเพื่อเรียกน้ำหวานจากนาง ยิ่งร่องรักของนางบีบรัดนิ้วมือของเขามากเท่าไหร่เทียนเฉิงก็ยิ่งต้องการนางมากขึ้น “อ่าาาส์….ถิงถิงกลิ่นกายของเจ้าช่างตราตรึงใจของพี่เหลือเกิน” “อ่ะ….ปากหวานนัก ทีเมื่อก่อนเอาแต่จิกกัดข้า ยา มอยากเชยชมข้าก็ปากหวานเสียจริงนี่สินะคำลมปากจากบุรุษ”

แต่ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อย เขาจ้องมองริมฝีปากงามตอนที่ขยับปากพูดมันช่างน่าจูบยิ่งนัก ใจจริงตอนนี้คิดอยากจะบดขยี้มัน ถ้าอยู่ในที่ลับตาคนเขาจะไม่ปล่อยไปเลย "พี่สิงห์ทำอะไรคะ" พอไอรดาเดินตามหลังมาก็เห็นว่าราชสีห์กำลังกอด และจ้องมองน้องสาวอยู่ "ไม่มีอะไร" ราชสีห์รีบปล่อยมือจาก เอวของไออุ่น

สิงห์แลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผาก สายตาร้อนแรงจดจ้องกับสีหน้าเสียวซ่านตาปรือลอยหวานฉ่ำของน้องสาวนอกไส้ เสียงครางหวานๆ เรียกชื่อพี่สิงห์คะพี่สิงห์ขา มันกระตุกใจแข็งๆ ให้อ่อนยวบสลายตัวเป็นเยลลี่นุ่มนิ่มอย่างง่ายดาย

สมใจเอ่ยกับเจ้านายสาว “ยังไงเขาก็ต้องกินได้ค่ะ อีกอย่างฝีมือการทำอาหารของพี่สมใจอร่อยไม่มีใครเทียบได้ ยังไงเขาก็ต้องกินแน่นอนค่ะ” เพราะสมใจอยู่กับยายของเธอมานาน ท่านเลยสอนทำอาหารจนเก่งกาจ สมใจไม่มีครอบครัว ไม่มีญาติที่ไหน หลังจากคุณยายเสียก็อยู่กับเธอที่นี่ต่อ เพราะผูกพันก ันมาหลายปี เธอเองก็อุ่นใจที่มีสมใจอยู่ด้วยกัน เธอจึงไม่เคยคิดว่าสมใจเป็นคนใช้ แต่คิดว่าอีกฝ่ายเปรียบเสมือนญาติคนหนึ่ง “มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะคะ”

เสียงหวานตอบ ใบหน้างดงามเป็นสีชมพูระเรื่อขึ้นอย่างน่ารัก “คนดีจ๋า... พี่คิดถึงใจจะขาด อยากจะขอชื่นใจสักนิด” “ไม่ได้ค่ะ เก็บเปรี้ยวไว้กินหวานดีกว่านะคะ” “แต่อยากกินของเปรี้ยวก่อนได้กินของหวานนี่นา” “แต่ถ้าพี่ชาร์ลใจร้อน ก็อาจจะอดกินทั้งเปรี้ยวทั้งหวานก็ได้นะคะ”

ข้อเสนอแนะของก้องหล้ารอบนี้ ทำให้ชัชชัยนิ่งไปนิด ก่อนจะมองใบหน้าของบุตรชายด้วยสายตาจริงจังมากขึ้น “ว่าไปสิ มึงจะทำยังไงได้บ้าง ไอ้หล้าลูกรัก” “ทางไอ้ณัฐมันมีลูกสาว สวยมากด้วย ชื่อหนูบุษ” นัยน์ตาของคนพูดเคลิ้มไปเลยทีเดียว เมื่อนึกถึงหญิงสาวหน้าหวานละมุน น่ารักจ ิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตา ที่มีชื่อว่าเพชรน้ำบุษ ที่เขาเห็นเจ้าหล่อนโดยบังเอิญในงานเลี้ยงสโมสรแห่งหนึ่ง แล้วก็ติดตาตรึงใจนัก ติดขัดแต่ว่าบิดาของเธอและบิดาของเขา เหมือนเสือสองตัวที่อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้

ในจังหวะที่นายณรงค์เผลอหันไปพูดสั่งงานกับหัวหน้าคนงานที่เดินผ่านมา กรวิชญ์ก็ได้โอกาสโน้มร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบลงไปกระซิบข้างใบหูเล็กๆ ของน้องเลี้ยงที่เขานึกอยากจะขบกัดติ่งหูสาวเจ้าเล่นนัก “มองพี่ตาดุแบบนี้ อยากเป็นแม่หรืออยากเป็นเมียพี่ล่ะจ๊ะ น้องซอคนสวย แต่แม่พี่ม ีแล้ว เหลือแต่ตำแหน่งเมียที่พี่กำลังรอให้น้องซอมารับตำแหน่ง”

ว่าพลางซุกไซ้ซอกคอสูดดมความหอมหวานอีกระลอก “พะ พี่ภีมคะ” “รู้สึกยังไง บอกพี่บ้างสิคะ” “บะ บัวอายค่ะ” น้ำเสียงอู้อี้ตอบมา

เขาจับมือบางมาวางที่หัวใจ รู้สึกอุ่นจริงๆ อย่างที่ปากบอก ไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย ไออุ่นส่งตรงมาจากที่ไหนกันนะ จากคนที่อยู่ในอ้อมกอดเขานี่หรือ “ฉันก็เหมือนกัน” เธอบอกแล้วยิ้มกว้าง เป็นสุขในอ้อมแขนแสนอุ่นของพ่อคนตัวโต ทว่าความสุขนั้นย่อมมีวันสูญสลาย เพราะจู่ๆ ข้อความในแช ็ตไลน์ของเจ๊หวานก็แทรกเข้ามาในหัว “พี่...วันนี้จูบตะวันหรือคะ” พรึ่บ!

หญิงสาวดิ้นส่ายพยายามไขว่คว้าหาอะไรบางอย่างที่จะทำให้ตัวเองหายอึดอัด แต่ก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่ามันคืออะไร แต่พอถูกมือใหญ่ช้อนใต้สะโพกงาม และเจ้าความร้อนรุ่มดุนดันอยู่ที่ร่องสาวแค่นั้น หยาดพิรุณก็รู้ทันทีเลยว่าตัวเองต้องการอะไร “พี่ฉัตร... ได้โปรด... เดี๋ยวนี้ค่ะ เอิงไม่ไหวแ ล้วจริง ๆ” “ใจเย็น ๆ คนสวย...พี่กำลังจะเข้าไป... แต่เอิงอาจจะเจ็บ ไม่สิ... ต้องเจ็บอยู่แล้วล่ะ เพราะเอิงตัวเล็กมาก แถมยังเป็นพรหมจารีอีกต่างหาก... ส่วนพี่ก็ตัวใหญ่เหลือเกิน...”