ซ่งอวิ๋นซีบุตรสาวที่ถูกลืม Novels & Stories

เสี่ยวอวิ๋นเสวี่ย หรือเฟิ่งอวิ๋นเสวี่ย ก็คือบุตรสาวของทั้งสองคน “อ้อ เช่นนั้นหรือ ข้าลืมไป เจ้าต้องดูว่าอย่าให้สามีของพวกนางรังแกนางเด็ดขาด” “พวกนางเติบโตมาในจวนอ๋อง ผู้ใดกล้ารังแก”

บุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอกกำลังประคองอนุของบิดาที่กำลังตั้งครรภ์ อย่าว่าแต่ซูหนิงหย่าเลย เรื่องนี้ไม่ว่าคุณหนูจวนใดก็ล้วนไม่เคยมีใครทำมาก่อน อีกทั้งผู้ที่ทำกลับเป็นสตรีที่ได้ชื่อว่าร้ายกาจเอาแต่ใจอย่างถึงที่สุด. เสวียนฮูหยินหันกลับไปมองบุตรชาย เขาเองก็มองซูหนิงหย่าขณะเด ินผ่านช้าๆ

จูอิ๋งโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ “แต่ซวงเอ๋อร์เป็นถึงบุตรสาวคนโตของตระกูลเสียน เยว่เอ๋อร์...” “เยว่เอ๋อร์ทำไมหรือ” น้ำเสียงเย็นเยียบของเสียนซีหลิวทำให้จูอิ๋งชะงักงัน ...นางกำลังโมโหจึงได้ลืมตัว

ไท่จื่อยังพอเอาตัวรอดได้ แต่ถ้าไม่ใช่นอกจากโทษจากฝ่าบาทแล้ว ยังต้องรับโทษจากสามีอีกด้วย ถึงนางจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแต่ก็บ่งพร่องด้านการดูแลบุตรเรื่องนี้ย่อมต้องถูกหยิบยกขึ้นมาพูด นางจึงภาวนาให้คนข้างในเป็นไท่จื่อจริงๆ ซ่งฮูหยินลืมบุตรสาวอีกคนไปอย่างสนิทใจ ลืมแม้กระทั่งว่าไท่จื่อเป็นคู่หมั้นของซ่งหลิง

เซินเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำ “หลี่หยุนจิงบุตรสาวของหลี่เจี้ยนเฉิง นางเพิ่งเปิดเผยข้อมูลบางอย่างต่อท่านชูหรง...”

แต่หากนึกย้อนไปวันที่นางต้องตามซุนเหวินเชาไปออกศึกแล้วต้องฝากให้ฮองเฮาดูแลบุตรสาวแล้วนางก็คงเลือกเส้นทางเดิม ครานั้นหากไม่ได้หมอหลวงช่วยไว้บุตรสาวของนางก็คงไม่มีชีวิตรอดจนถึงวันนี้หรอก แต่เหมือนเพราะเหตุการณ์เดียวกันก็ทำให้หลิงฟางรู้สึกว่าตนห่างไกลจากบุตรสา วตรงหน้าจนยากเอื้อมถึงแล้ว...

เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งหลินจื่ออิงคลอดลูกสาวตัวอวบอ้วนออกมา ลูกสาวตัวน้อยของพวกเขา หลี่ซูเหยียน

หลินเยว่ได้แต่เรียกบุตรสาว ด้วยความรวดร้าว หากไม่ใช่เพราะนางรักลูกมาก มีหรือจะทำเรื่องแบบนี้ แต่ทุกความผิดมันเริ่มจากจางหย่งชาง เขาคนเดียวที่ทำให้ลูกเกลียดนาง และนางมิอาจแสดงตนเป็นแม่ของบุตรสาว มานับตั้งแต่หย๋าชินเกิด เพราะนางคืออนุบ้านจาง “เราไปหาอี้หรูกันเถอะเจ้าค่ ะท่านพี่” ฮูหยินผู้เฒ่าหยาง ชวนสามีไปพบหลานสาว ที่พักอยู่สกุลเจียง นางรู้ดีว่ามิใช่เรื่องง่ายเลย ที่จะเข้าไปในจวนเจียง แต่นางก็อยากจะลองดูสักครั้ง ส่วนคนชั่วเหล่านี้ ปล่อยให้บุตรชายจัดการไป “ท่านยาย! ได้โปรดเห็นใจข้ากับลูกในท้องด้วยเถอะ ข้าคือหลานสาวของท่านยายนะเจ้าคะ”

แม้จะเป็นการแต่งงานที่เกี่ยวข้องกับเรื่องการเมือง แต่หากเป็นลู่ซูเจียว อย่างน้อยก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีที่โดดเด่นผู้หนึ่งในเมืองหลวง มิใช่ลู่หรงซินที่เขาลืมไปแล้วว่าเสนาบดีลู่มีบุตรสาวผู้นี้ด้วย เติ้งหลงฮ่องเต้คิด แต่ภายในใจของเซวียหลิงจ้านแม้จะตอบไม่ได้ว่ารู้สึกอย่างไ ร แต่สิ่งแน่ชัดคือความสบายใจ ยามเมื่อมองไปที่ใบหน้าของนางภายในใจของเขามันก็รู้สึกสงบขึ้นมา คล้ายว่ามีนางแล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

เป็นหนานอ๋องที่เอ่ยต่อว่าขึ้น เพราะเขาเพิ่งรู้ว่าคืนนั้น สหายรักผู้นี้หายไปกับอี้จี้สาวผู้งดงามอีกทั้งยังเป็นสตรีที่หมายปองของบุรุษทุกคนในอันฉีเช่นนี้ “ที่เจ้าเล่ามาข้าก็ยังหนักใจ ... แม้ข้าจะเชื่อว่าซุนหย่งเล่อเป็นบุตรสาวของข้า แต่นางเป็นบุตรนอกสมรสที่ข้าไม่อาจจะรับ นางเป็นบุตรได้ เรื่องนี้เจ้าย่อมรู้ดีใช่หรือไม่แม่ทัพจาง”