อยากหยุดรักคนใจร้าย Novels & Stories

ชายหนุ่มรู้สึกหัวเสียขึ้นมาทันทีที่หญิงสาวไม่ยอมที่จะอ่อนลงให้เขาได้ง่ายๆ “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ...ผู้ชายอะไรขี้โกหกแล้วยังจะเผด็จการอีก..ฝันเกลียดดดดด”

ในขณะเดียวกันฮาญาเองก็มีความตั้งใจที่จะเรียนให้จบภายในปีนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอรู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ เธออยากเรียนจบให้ไวที่สุดและกลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศไทย อยู่กับคนที่เธอรักและรักเธอ แต่เหมือนพระเจ้าจะได้ยินคำขอของเธอ ท่านถึงได้ส่งคนนั้น คนที่เธ อรัก. ...รักเขามาตลอดให้กับเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะทราบดีว่า ‘เขาคือคนที่เธอต้องห้ามรัก’ ก็ตาม แต่เรื่องของหัวใจใครจะห้ามได้กันล่ะ และในเมื่อห้ามไม่ได้เธอก็จะทำทุกทางเพื่อให้เธอได้อยู่ข้างกายเขา

“เอาละครับผมรู้ว่าคุณอาจเสียใจที่ครั้งนั้นผมปฏิเสธคุณไปและผมก็ไม่ได้หวังให้คุณเข้าใจ ว่าทำไมผมไม่เลือกคุณแต่มันก็คนละเรื่องกันที่สามีคุณติดเงินภรรยาผม เเต่ยืมเเล้วต้องคืนน่ะครับ คุณรู้จักผมนิและคุณก็น่าจะรู้ว่าอย่าทำให้ผมโกรธเพราะถ้าผมโกรธคุณก็น่าจะรู้น่ะ ว่าจะเกิดอะไร ขึ้น” พูดเสร็จราเชนทร์ก็ถามลลิน “อยากเข้าเรียนไหม ถ้าไม่อยากก็บอกพ่อมาเดี๋ยวพากินของอร่อยๆ” ราเชนทร์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงสุขภาพจิตของลูกสาวที่อาจจะเจอเพื่อนไม่ดีและโดนรังแกได้

“มินพูดความจริงค่ะ มินไม่ได้หลอกด่าคุณ เรื่องแบบนี้ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกค่ะ มันต้องเป็นไปตามความเต็มใจของทั้งสองฝ่ายค่ะ” “อือ…ฉันไม่มีเรื่องแบบนี้หรอกน่า ฉันรู้ว่าอะไรควรหยุดเมื่อมีคนรัก” “หยุดได้ก็ดีค่ะ เพราะถ้าคุณไม่หยุดมินก็จะหนีไปให้ไกลๆ เลย”

เป็นทุกอย่างให้กับเขาจริงๆ ใครบอกทำงานเลขามันสบาย นางเอกทำงานเป็นเลขาให้พระเอกมานาน อยู่กับพระเอกจนรู้ใจกัน เพราะ ใกล้ชิดกันมาก ๆ ทำให้มีความรู้สึกก่อตัวขึ้น

"ท่านอ๋อง จิ้นผิงทำสิ่งใดผิดหรือ หรือว่าผู้ที่มีใจช่วยเหลือหม่อมฉันสมควรถูกลงโทษจนตายอย่างนั้นหรือเพคะ หม่อมฉันไม่สมควรที่จะได้รับน้ำใจจากผู้ใดอย่างนั้นหรือ หากท่านอ๋องอยากฆ่าใครสักคนให้ตายก็ฆ่าหม่อมฉันเถิดเพคะ เพราะอย่างไรคนอย่างหม่อมฉันก็สมควรตายตั้งแต่เล็กแล้ว อย่าดึงคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาเลย" ซุนฮวาเดินไปยืนขวางหน้าจิ้นผิง สายตาแสนเศร้ามองตรงไปยังจ้าวฉงซานอย่างไม่หลบสายตา เหตุใดพี่ชายใจดีในอดีตถึงได้กลายเป็นคนใจร้ายถึงเพียงนี้

"คืนนี้เอาแต่ใจให้พอได้สติแล้วเตรียมโดนลงโทษแน่" "...คนใจร้าย ไม่รักหนูก็ไม่เป็นไรแต่อย่าใจร้ายกับหนูให้มากได้ไหม หนูไม่อยากเกลียดคุณเลยนะ" "..." "อื้ม~ หนูขึ้นให้นะ"

“ออ ที่รักไม่ต้องเหนื่อยหรอก” “นาย!” แครอลอยากตะปบหน้าคนสักยก เขาหาญกล้าถึงขั้นนี้เชียว ถ้าโดนยิงตายอย่าหาว่าไม่เตือนก็แล้วกัน กักขังหน่วงเหนียว หน้าไม่อายอยากจับปลาสองมือ เธอยอมเป็นคนชั่วบอกเลิกเขา ทำไมไม่หยุดอีก “นายจะแต่งงาน นายหยุดสารเลวแล้วพาฉันกลับไปส่งเดี๋ยวนี้”

‘คนเขียนโรคจิตป่ะ’ ‘ไอ้เลวไม่รักแล้วยังยิงเขาอีก’ ‘เกิดอีกกี่ชาติอย่าได้เจอกับคนแบบมึงอีก’ ‘คนเขียนขาดความรักหรือยังไงพิงค์มิราก็มีหัวใจน่ะ ถึงจะร้ายนางก็รักแต่พระเอก’

“ดูท่าเขายังรักแพรอยู่นะ” “ใช่ค่ะ ยัยขี้เมานี่ ก็ยังรักเขาอยู่เหมือนกันนั่นแหละ ทำเป็นปากแข็งด้วยกันทั้งคู่” เชอรี่บ่นอย่างไม่เข้าใจ “แล้วทำไมถึงต้องเลิกกันในเมื่อยังรักกันอยู่”