อยากหยุดรักคนใจร้าย Novels & Stories

‘คนเขียนโรคจิตป่ะ’ ‘ไอ้เลวไม่รักแล้วยังยิงเขาอีก’ ‘เกิดอีกกี่ชาติอย่าได้เจอกับคนแบบมึงอีก’ ‘คนเขียนขาดความรักหรือยังไงพิงค์มิราก็มีหัวใจน่ะ ถึงจะร้ายนางก็รักแต่พระเอก’

“ดูท่าเขายังรักแพรอยู่นะ” “ใช่ค่ะ ยัยขี้เมานี่ ก็ยังรักเขาอยู่เหมือนกันนั่นแหละ ทำเป็นปากแข็งด้วยกันทั้งคู่” เชอรี่บ่นอย่างไม่เข้าใจ “แล้วทำไมถึงต้องเลิกกันในเมื่อยังรักกันอยู่”

“โอย...ทำไมใจร้ายแบบนี้” “ไม่ได้ใจร้ายค่ะ ฉันแค่อยากจะเรียนต่อให้จบก่อน ก็ถ้าคุณรอไม่ได้ก็หาผู้หญิงคนใหม่ที่คู่ควรกับคุณสิ”

“ทำไมเราต้องรักคนที่ใจร้าย ความรู้สึกมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร เจียร์ไม่ชอบตัวเองเลย” ยิ่งได้ยินอย่างนั้นคนที่ได้ฟังยิ่งรู้สึกเจ็บหน่วง เธอพูดออกมาแล้วแท้ๆ คำว่ารักที่อยากได้ยินนักหนา แต่กลับดีใจไม่สุด เพราะถึงตอนนี้เธอก็ยังบอกว่า ไม่ชอบที่ตัวเองรู้สึก ราวกับการรักเข ามันคือความผิดพลาด “พี่ขอทำให้หนูมีความสุขได้ไหม”

เขาว่าจบ คนใจร้ายก็ปล่อยมือฉันอย่างเเรง "ฮือๆ ~" ใบหน้าร้อนผ่าวของฉันยังเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเเห่งความเจ็บปวดเสียใจ

คนเราน่ะ ลองไม่รักสิ ตอนนี้คงด่ายับ สาดเสียเทเสียความจัญไรของอีกฝ่าย หรือแม้จะรักอยู่แต่หากมีความโกรธสักนิดก็คงระบายสารพัดความเจ็บแค้น หรือสาปส่งกันไปแล้ว แต่นี่ไม่ นับ‍ดาวไม่ทำ ยายเด็กนี่เลือกจะหยุดเรื่องเล่าเพียงเท่านั้นเธอก็ไม่รู้จะคาดคั้นต่อไปทำไม แต่ก็นะ... ยังไงเ สียด่าไปตอนนี้ก็คงไม่ทัน

เมื่อจ้องมองภาพบาดตาจนสาแก่ใจตนเองแล้ว จึงได้ผลุบออกมาจากในพุ่มไม้นั้น แล้วเดินหยุดยืนเช็ดน้ำตาที่พุ่มไม้ก่อนจะถึงเรือนพักของตนเอง เพื่อกลบร่องรอยความเจ็บช้ำไม่ให้ใครเห็นได้อีก นางตัดสินใจแล้วว่าจะไปจากที่นี่ เพราะไม่มีสิ่งใดที่ยึดเหนี่ยวนางเอาไว้ที่นี่ได้อีกแล้ว แต่ นางอยากจะเห็นวันวิวาห์ของชายที่นางเคยรักมาก รักและผูกพันกันมาตั้งแต่เด็กเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อจะปิดฉากความรักครั้งเก่า ความหลังเก่า ๆ ที่มิอาจจะหวนคืนมาได้อีกแล้ว เพื่อที่นางจะได้จากไปอย่างไม่มีอะไรติดค้างต่อกันอีก

เขาเข้าใจแล้ว เธอไม่ได้ทิ้งความฝัน เธอแค่เลือก “ความรัก” และสุดท้าย... ก็ถูกความรักทำร้ายจนหมดแรงจะยืน หนึ่งสัปดาห์หลังการหย่า ณ โถงออฟฟิศบริษัทออกแบบตกแต่งภายในชื่อดัง “Architect Life”

คนหน้ามึนเอ่ยต่อ “ฉันเกลียดคุณ ฉันจะไม่มีวันอยู่กับคนใจร้ายอย่างคุณเด็ดขาด!ได้ยินไหม! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนบ้า! ฮือๆๆ”

“อวี้หานคนใจร้าย” “ข้ารักท่านมากเช่นนี้จะเป็นคนใจร้ายได้อย่างไรกัน ฮูหยินใส่ร้ายข้าเกินไปแล้ว” “ตัวข้าช้ำไปหมดแล้ว”